Het zag er vooraf bijzonder dramatisch uit voor fans van de Alone in the Dark-franchise die al sinds 1992 horror op onze computerschermen tovert. Onze preview, waarin we slechts lauw enthousiast de game bespraken, was daarbij een teken aan de wand. Zo schrapte ontwikkelstudio Pure FPS eind vorig jaar de Steam-support zonder boe of ba en was het bovendien een ongeziene gok van Atari om een nieuwe studio zonder opgebouwd portfolio met zo’n topfranchise – die overigens al op sterven na dood was – aan Alone in the Dark: Illumination te laten werken. Grafisch had het bedrijf nog bergen werk te verzetten en als enige lichtpuntje in de letterlijk donkere tunnel betekenden enkel de geluidseffecten een echte meerwaarde. We zagen de toekomst van de game met andere woorden allesbehalve rooskleurig in. Hoe het er vijf maanden later mee gesteld is? Werkelijk erbarmelijk…
Onzin
Onafgewerkt: soms moet je geen genie zijn om een videogame in een woord perfect te omschrijven. Alone in the Dark: Illumination had gerust nog enkele maanden ontwikkeltijd verdiend, indien men er een franchisewaardig spel had van willen maken. Dat lijkt echter niet zo te zijn, waardoor er nu een € 27,99-kostend misbaksel op Steam ronddwaalt, en dat is zelfs inclusief een tijdelijke korting. Meer dan dertig euro voor een game die maar half werkt en elke link met de succesvolle games uit de jaren ’90 schaamteloos overboord gooit… Wat er dan allemaal schort? Laten we beginnen met het feit dat dit zogenaamd horrorspel je verplicht om het licht op te zoeken. Inderdaad, elke hoop op een serieuze portie horror wordt je onmiddellijk ontnomen en tegelijk duiken er gelijkenissen met Alan Wake en Left 4 Dead op die ongelooflijk frappant zijn. Wie op zoek is naar een portie innovatie, of zelfs het kleinste unieke spelelement, zal bedrogen uitkomen.
Enkel het geluid is enigzins van goede kwaliteit - anders had de game 0/10 moeten krijgen
Waarom het licht moet worden opgezocht? Alle monsters zijn erg kwetsbaar voor lichtstralen. Met alle bedoelen we letterlijk 100% van de antagonisten, want op het vlak van tegenstanders ontbreekt elke vorm van diversiteit. Toch zit er een onverwachte willekeur tussen de niet-angstaanjagende zombies: sommige stinkerds ontploffen, terwijl ze visueel met identiek hetzelfde uiterlijk pronken. Voor de rest is er weinig uitdagends in de gameplay terug te vinden: zoek een lichtbron, verzwak de tegenstand en knal er dan vanuit het derdepersoonsperspectief leutig op los.
En meer onzin
Het overhoop schieten van hersenloze creeps is zowat de enige actie die je in de game zal aantreffen. Het doel van een level wordt eindeloos gekopieerd: telkens zal je enkele voorwerpen naar een vooraf bepaald punt moeten brengen terwijl je de zombies op een veilige afstand houdt. In de coöperatieve modus valt dat allemaal best mee, maar het sologedeelte van de game is zo barslecht gebalanceerd dat het vrijwel onmogelijk is om een missie zonder frustraties te voltooien. Kies je dan voor Easy, omdat de andere moeilijkheidsinstellingen te zot voor woorden zijn, dan lijkt het wel alsof er geen enkele zombie zin in hersenen heeft waardoor het spel nog een tikkeltje saaier wordt.
De enige adrenaline die doorheen onze getrainde aders pompte, kwam tot stand dankzij een gebrek aan uithouding dat elk personage in de game aan de dag legt. Het zit namelijk zo: licht is belangrijk, levensbelangrijk. De lampen doven uit, waardoor je continu naar nieuwe lichtbronnen toe moet sprinten. Als drol op de vieze staart zijn er dan natuurlijk nog die spuuglelijke graphics waaraan niets werd veranderd, waardoor Alone in the Dark: Illumination enkel en alleen op het auditieve vlak enkele punten weet te sprokkelen. Vertelden we je overigens al dat de muziek sporadisch wegvalt? Juist ja. Zowel Pure FPS als Atari mogen tevreden zijn dat we hier bij 9lives elk positief puntje waarderen. Alleen daarom krijgt deze game geen 0/10…
