Net zoals in vorige games spelen we ook in subtitel Inquisition met een nieuwe held. De spelwereld is volgens Creative Director Mike Laidlaw de grootste ooit gebouwd in een spel en de verhaallijn bevat, naar gelang de beslissingen die je neemt in het spel, verschillende eindes kennen. Met deze bagage lanceerde hij de speciaal voor E3 klaargestoomde demo. De eerste minuten in de spelwereld Thedas zorgden ervoor dat niemand nog een woord durfde zeggen. De Frostbite engine – die in het verleden al gebruikt werd voor Battlefield en andere EA-games – heeft zijn overstap naar de next-gen consoles goed verteerd. De demo zou naar verluidt op een Xbox One-console afspelen en we kunnen enkel maar beamen dat de grafische pracht op het 130 inch projectiescherm ongezien is.
Geen katje om zonder handschoenen aan te pakken
Mike heeft voor ons een vrouwelijke vechtersbaas klaargestoomd waarmee we onmiddellijk aan de slag kunnen. We bevinden ons in een dichtbebost gebied. De waternevel veroorzaakt door een gigantische waterval zorgt voor een ongezien schouwspel terwijl de graspollen een kat en muisspel houden met de wind. Kleine details die net dat ietsje meer geven en wellicht het verschil zullen maken om de nieuwste Dragon Age naar het volgende niveau te tillen. Veel tijd om van de bruisende natuur te genieten is er niet want geheel onverwacht staan we oog in oog met een gigantische bruine beer. Bruintje de beer heeft het niet zo op ons glimmend harnas en vlijmscherp zwaard en weet dat we alleen geen schijn van kans maken om dit duel te overleven. Gelukkig kunnen we beroep doen op een drietal reisgenoten die, elk met hun eigen kracht binnen hun klasse, een handje zullen toesteken.
De magiër in het gezelschap lanceert enkele ijsaanvallen terwijl de Iron Bull als een brutus tekeer gaat met zijn bijl. Deze reus moeten we zeker te vriend houden, want enkele rake klappen resulteert erin dat de levensbalk van de beer op een mum van tijd tot niets is herleid. Met klamme handjes maar in overwinningsroes dalen we de berg verder af. Mike wijst ons erop dat het berenbloed voor lange tijd aan ons schild blijft hangen, opnieuw kleine details die we snel genoeg als vanzelfsprekend zullen beschouwen. Beneden de berg aangekomen, komt een oudere dame ons om een gunst vragen. Enkele draken hebben een eindje verderop lelijk huisgehouden en ze vraagt of haar inquisiteur het beest een lesje gaat leren. Als goede ziel – en ook omdat Mike ons aanbeveelt deze missie te spelen – gaan we in op haar vraag. Deze kleine missie zou volgens hem trouwens geen deel uitmaken van het grote hoofdverhaal al kunnen kleine missies als deze wél invloed hebben om het hoofdverhaal. Beslissingen die we al dan niet nemen zullen er dus voor zorgen dat jij en ik een compleet ander einde te zien zullen krijgen in Dragon Age: Inquisition.
Eentje meer of minder kan geen kwaad
We doorkruisen het gezellig dorpje waar de vrouw woont, steken een idyllisch riviertje over en marcheren richting de draak. Onderweg komen we enkele groepen rovers en ander kwaadaardig gespuis tegen. De ultieme kans dus om het vechtmechanisme uit Dragon Age: Inquisition aan de tand te voelen. Zoals daarnet aangehaald hebben we drie metgezellen mee. Elk van de personages heeft zijn eigen klasse en van elk van deze personen kunnen we zo de controle overnemen. Ditmaal kiezen we voor de magiër – deze meid wist ons daarnet te verbazen met haar indrukwekkende aanvallen – en blijven op een veilige afstand terwijl we ijs- en vuurspreuken uitspreken. De gevechten duren net lang genoeg voor kleinere vijanden maar de keerzijde van de medaille is het geringe aantal ervaringspunten dat we toegeschoven kregen. We looten de dode lichamen en trekken vervolgens opnieuw op pad, ditmaal ter paard dat me met één enkele fluitbeweging naar ons kunnen laten komen.
Na enkele honderden meters zien we dat enkele bomen uitgerukt of platgebrand zijn. Mike weet zeker dat we dicht bij ons doel zijn want ook ik voel bijna letterlijke de warme adem van het gigantische monster in de nek blazen. Lang duurt het niet of we staan oog in oog met een beest dat een zeer territoriaal gezind is op de vierkante meter waar wij op staan. De blik in haar – we vermoeden dat het een vrouwelijk exemplaar is want niet veel later zagen we kleinere draken voorbij vliegen – voorspelt niet veel goeds. Een draak omleggen doe je niet elke dag dus Mike probeert ons snel enkele tips te geven van hoe we een ijzersterk drakenpantser moeten doorboren. Eerst beginnen we de poten aan te vallen. Moedertje draak vindt dit bij momenten niet prettig en spuwt op regelmatige basis vuurbollen onze richting uit. Deze ontwijken zijn nog een makkie maar wanneer het monster haar vleugels openslaat en haar op de grond laat vallen, kunnen we ons best uit de voeten maken.
Vroeg of laat moet ze neer
Wanneer we de poten van het beest de volle lading hebben geven – en we ondertussen minstens vier baby-draakjes tot moes hebben geslagen – houdt het beest het voor bekeken. De haven is opnieuw toegankelijk voor de dorpsbewoners en de vrouw wie ons deze dienst vroeg hebben we ook in onze zak. Als inquisiteur hebben we echter geen tijd om nog een babbeltje te slaan met deze leuke meid – ook omdat onze speeltijd al ver verstreken is omdat we iets teveel tijd namen om de spelwereld te verkennen – want we moeten opnieuw op pad om de wereld van Thedas van al het kwade te zuiveren. Ondertussen neemt Mike nog even de tijd om een demonstratie te geven van de focus mode waarmee je vijanden tijdelijk kan pauzeren zodat jij je aanvallen kan plaatsen – de term team based fights is hier op zijn plaats, krijgen we nog een korte rondleiding door de inventaris. Alles ziet er naar verwachting zeer duidelijk uit.
