BattleCry kiest voor een alternatieve tijdslijn. Een geschiedenis waar het buskruit niet uitgevonden werd. Een wereld zonder vuurwapens dus. Een wereld waar iedereen van elkaar houdt en harmonieus… Vergeet het! Een mens blijft een mens en zo ruwweg rond de periode waarin ‘wij’ de Eerste Wereldoorlog uitvochten, bevindt ook de wereld van BattleCry zich in een conflict van globale proporties. Omdat hele continenten veroveren nogal moeilijk is zonder vuurwapens, worden die conflicten dan maar door professionele legertjes op vooraf besproken speciale locaties uitgevochten. Een min of meer beschaafde manier van oorlogvoering waar de gewone burger niet in de weg loopt wanneer jij als zo’n beroepskrijger voor eer, geld en natie vecht.
Vader- vs. moederland
Een setting die een keurig kader en een perfect excuus schept om twee teams in een arena te droppen, de nadruk op mêlee te leggen. Met heel wat up close and personal hak- en steekwerk, maar waar ook ruimte is voor schade op de middellange afstand met bogen en kruisbogen. Een setting ook die een soort comic-book en steampunksfeertje uitademt, waarin licht karikaturale personages met buitenmaatse zwaarden en een retro futuristische technologie worden opgevoerd. Met dank aan de man die verantwoordelijk was voor het design van Half-Life 2 en meer nog: van Dishonored. De eerste twee facties die aan pers en publiek werden voorgesteld waren De Royal Marines, de majestueuze van het Britse Rijk tijdens zijn hoogdagen en het agressieve Cossack Empire, oftewel de russen ten tijde van de tsaren.
Zonder hormonen
Elke factie heeft zijn eigen look, zijn eigen krijgers met unieke persoonlijkheid, wapens, vaardigheden en animaties. Alle naties tellen dezelfde klassen met een eigen invulling van die klassen. Wij konden tijdens onze eerste hands-on aan de slag met drie van de in totaal vijf klassen. De Duelist is in staat om zich tijdelijk onzichtbaar te maken en moet het hebben van snel, maar relatief licht hak- en steekwerk. De Enforcer is langzamer maar zijn (of in het geval van de Cossacks, haar) gigantisch zwaard kan snel tot een schild getransformeerd worden. De Tech archer houdt liever wat afstand en bestookt zijn tegenstanders met projectielen. Nog niet aangekondigd maar wel ontdekt in de menuschermen: de Brawler die de rol zal krijgen van tank met mechanisch gepimpte vuisten en de Gageteer, de BattleCryversie van de engineer die hoogstwaarschijnlijk de support-klasse vertegenwoordigt. Elke klasse is te upgraden met tweaks aan uiterlijk, de drie standaardvaardigheden en uitrusting. Wie liever niet met een vrouwelijke Enforcer speelt – of juist wel – zal na een tijdje van geslacht kunnen veranderen zonder dat daar een virtueel mes of hormonen aan te pas komen.
Orde in de chaos
Het gaat er snel en hard aan toe in een partij BattleCry. Je rent, springt, slingert en glijdt aangenaam snel door de best uitgestrekte arena’s, die niet alleen in de breedte maar ook in de hoogte uitgewerkt zijn. Onze eerste sessies waren nogal chaotisch. De makers vertelden ons dat frequent sneuvelen er gewoonweg bij hoort, maar dit was al te gek. Die nadruk op de lijf aan lijfgevechten maakt dat je wanneer je zwaargewond bent niet even terug achter dekking kan wegduiken. Heel waarschijnlijk zal de toekomstige aanwezigheid van die Gadgeteer-klasse voor meer tactische opties zorgen. Maar zelfs in onze omstandigheden merkten we zo rond match nummer drie al verbetering. In tegenstelling tot Team Fortress 2, een game waar BattleCry ons vaak aan deed denken is dit geen game waarin je er alleen op uittrekt of waarin je met succes van op een mooie overzichtspositie kills scoort door met je kruisboog te campen. Loop je alleen of met twee spelers een groepje van vier tegen het lijf, dan zet je het maar beter op een rennen. Hier weegt numeriek overwicht echt door. Wie met meer is wint elke confrontatie.
Hint, hint
Een ‘eenzame’ speler kan dan weer wel een groepje van drie vijanden verleiden om hem te achtervolgen en ze zo in een hinderlaag van zijn eigen team te lokken. Daar scoort die eenzaat niet echt punten mee, maar hij helpt het team wel. Teamwerk is hier dus heel belangrijk. Om te winnen én om niet keer op keer neer te gaan en de tegenpartij goedkope punten te geven. Je leert die les hier genadeloos snel. Dat betekent echter niet dat er geen persoonlijke prestaties te scoren vallen. Zo kan je na afloop van elke partij de meest waardevolle spelers een aanbeveling of zelfs medaille geven. Een verrassende blijk van collegialiteit die de verbondenheid tussen het team aanwakkert en de bekroonde spelers wat extra credits geeft om aan de levels, upgrades en tweaks van hun spelpersonages te besteden. Ook aardig: na elke match krijg je een krantenartikel te zien dat verslag doet van de wedstrijd en als je daar opviel zie je je naam herhaaldelijk terugkeren. BattleCry gaat begin volgend jaar in beta, maar we hopen jullie voor het zover is nog van een update of twee te voorzien. (Dit laatste mag je behalve een belofte aan jullie ook als een schaamteloze hint naar de ontwikkelaar lezen).
