Halfweg de achttiende eeuw barstte een oorlog los die zich over de hele wereld afspeelde. In het ene kamp had je Pruisen, Groot-Brittannië en Hannover en aan de andere kant het Russische Rijk, Oostenrijk, Zweden, Saksen en Frankrijk. Deze Zevenjarige Oorlog sluit aan op de Franse en Indiaanse Oorlog die voornamelijk in Noord Amerika werd uitgevochten aan de Atlantische kust. We blijven ook in die omgeving in Assassin's Creed Rogue en bezoeken gebieden als Alabama, New York en Quebec.
Van rol wisselen
Het hoofdpersonage Shay Patrick Cormac behoorde eerst tot de Assassijnen, maar had niet het volle vertrouwen in hun overtuiging en de methodes om dat te handhaven. Tijdens een missie wordt hij door hen verraden en in de steek gelaten waardoor de overstap naar de Tempeliers niet lang op zich liet wachten. Gebrand op wraak maakt hij jacht op de Assassijnen en krijgt daarvoor van de Tempeliers onuitputtelijke middelen om zijn doel te bereiken. Een geduchte tegenstander die de opmars van de Brotherhood in Noord Amerika een halt kan toeroepen. Het zal dus een vreemde ervaring worden om na al die jaren aan de kant van de vijand te strijden.
Dit wil natuurlijk ook zeggen dat onze tegenstand een beetje anders zal zijn. Op het einde van Black Flag hebben we er al een beetje van geproefd dat tegenstanders zich kunnen verstoppen. De Assassijnen zijn hier nog een pak beter in dan de bewakers van het Observatorium en zullen nog enkel op te merken zijn door gebruik te maken van de Eagle Sense. Een ogenschijnlijke veilige verstopplaats zou zo maar eens een gevaarlijk val kunnen zijn. Daarnaast vinden we nog steeds de nodige bullenbakken en degenvoer om in enkele simpele combinaties uit te schakelen.
Nieuwe speeltjes
Dankzij de steun van de Tempeliers wordt een deel van ons wapenarsenaal danig verbeterd. De blaaspijp wordt ingeruild door een luchtpistool en kan naast verdovende pijlen ook firekrackers afvuren om bewakers van hun post weg te lokken. Shay krijgt ook een granaatwerper ter beschikking om kleine projectielen zoals rookbommen en granaten in een boogje af te vuren, gelijkaardig aan de methodiek uit Revelations.
Aangezien Rogue verder breidt op Black Flag, kiezen we ook deze keer voor een groot deel van het spel voor het ruime sop. De Morígan is een smaller schip dan de Jackdaw en kan zich daardoor een weg banen door rivieren en met de nodige upgrades ook doorheen een dik laag ijs. Om de tegenstand te lijf te gaan, gooien we geen vuurtonnen meer van het achtersteven, maar laten we een brandend spoor achter om de weg te blokkeren van achtervolgende schepen. Ook de beweegbare zijkanonnen kregen een upgrade en zijn omgebouwd tot mitrailleurs om een spervuur te maken die nog steeds zeer effectief zijn tegen de zwakke plekken van de tegenstand.
Een braaf vervolg
Daarmee komt er eigenlijk al een einde aan de vernieuwing die we in Rogue mogen verwachten. Er worden niet alleen bijzonder veel gameplayelementen gerecycleerd van Black Flag, maar ook visueel maakt het spel geen sprong voorwaarts. Zij die zich hebben geamuseerd met het vorige deel, zullen hier geen drama van maken. Verwacht je echter een hoop vernieuwing en iets geheel anders dan wat we de laatste jaren hebben gespeeld, is Unity hopelijk beter uitgerust om aan die verwachtingen te voldoen. Rogue zal eerder dienst doen om de uitgebreide geschiedenis van de franchise verder uit te diepen.
