Hoge bomen vangen veel wind, en wanneer die luchtstroming in een miniorkaan verandert, vallen er slachtoffers. Gooi een katanabehendige heldin in de mix en je krijgt Ronin, dat door de uitgever als een turn-based actieplatformer wordt omschreven. Vooral dat platformer-gedeelte mag je onmiddellijk vergeten, want indien we de game in één zin zouden samenvatten, verdienen vooral actie, actie en nog eens actie met een tikkeltje turn-based-plezier een vermelding. De gewelddadige protagoniste houdt van bloed, en gepixeld bloed is wat je krijgt.
Spiderwoman, ongeveer toch
Hint: er is geen optie om deze hints uit te schakelen. De ietwat overbodige mededeling typeert de manier waarop je deze game zal beleven: grote ogen trekkend, genietend van onnodig bloederige executies en een portie magnifieke actie. Deze gameplay-elementen worden aan de hand van enkele doelstellingen met elkaar gecombineerd en het resulterende web is best frustrerend. Net zoals de ‘plakkigheidsgraad’ van de gigantische spinnenwebben uit fantasierijke filmfranchises kan de hoofdrolspeelster moeiteloos langs muren omhoogklimmen, maar eenmaal je een gebouw betreedt barst de hel los en moet er gevochten worden om te overleven.
Binnenraken op zich is niet het grootste probleem. Je kan via de QWSD-toetsen – de sneltoetsen configureren kan niet, wij Belgen zijn echte dutsen – jezelf doorheen de levels bewegen en met de muis kan je gekke sprongetjes maken om ogenschijnlijk onbereikbare platformen te bereiken. Springen is ook de manier waarop je glazen en dakramen penetreert om zo de vijf antagonisten inclusief hun bodyguards en toevallige passanten te vermoorden. Het turn-based-onderdeel van de game bestaat uit het correct omhoog of omlaag huppelen om inkomende schoten van opponenten stijlvol te ontwijken. Daarna kan je hen koelbloeding neersteken, want de katanabehendigheid wordt op elk slachtoffer botgevierd.
Het wordt moeilijk
In de beginfase van de game is het allemaal vrij eentonig en simpel: je ontwijkt de aanvliegende kogel van die ene slechterik die je hebt gealarmeerd, waarna je je weg in alle rust kan verderzetten. Enkele levels later begint het echter erg heet onder je voeten te worden aangezien die ene bewaker nu door vijf collegae wordt bijgestaan. Levend wegwandelen wanneer je het gevaar van één kogel moet ontwijken lukt uitstekend, maar het wordt toch een tikkeltje frustrerend wanneer een bewaker vijf behulpzame schietgrage helpers heeft opgetrommeld. Een tikkeltje geluk, een snuifje magie en veel doorzettingsvermogen: een triumviraat dat je echt zal nodig hebben om Ronin uit te spelen. Er zijn zoveel factoren waarmee je rekening moet houden. Een tegenstander die je onderuit hebt getrapt, heeft enkele beurten nodig om weer recht te kruipen, maar als ze je met z’n vijven omsingelen, komt tactisch vernuft handig van pas om de volgorde uit te stippelen waarin je hen één voor één wenst te elimineren.
Er zijn twee extra’s die het allemaal een tikkeltje draagbaarder maken. Als je je combometer opvult, krijg je een extra ronde zodat je je opponenten telkens een stapje voor kan blijven en door de juiste Skills te selecteren kan je speciale aanvallen gebruiken om meerdere snoodaards te grazen te nemen. Daarvoor heb je dan weer Skill Points nodig, die je krijgt door alle Bonus Objectives van eenzelfde level tegelijk te voltooien. Als we je één gouden regel mogen geven: maak daar in de beginlevels zeker werk van, zodat je net dat tikkeltje extra mogelijkheden vrijspeelt om de latere uitdagingen zonder al te veel opborrelende agressie kan afwerken. Die Bonus Objectives zijn altijd dezelfde: elke tegenstander doden, het alarm niet laten afgaan en geen onschuldige burgers vermoorden. Vooral de alarmkwestie zal het bloed onder je nagels halen, want je wordt vaak verplicht om je sluipmodus te verlaten om enkele tegenstanders te mollen…
You shall not save
Alsof de gehekelde gevechten niet voldoende zijn om je toetsenbord te laten sneuvelen, is het opslagsysteem eveneens een tikkeltje wacko. Enerzijds duurt het even om de juiste tactiek voor een gevecht uit te dokteren, en anderzijds is er zelden meer dan één juiste oplossing om een complex gevecht te doen lukken. Wanneer je dan twee of zelfs drie uitdagingen moet overwinnen vooraleer de game je progressie bewaart, kan je het ons niet kwalijk nemen als we stellen dat daardoor de moeilijkheidsgraad op een onnodige manier kunstmatig wordt opgekrikt. Jammer, want het opzet is zeker innovatief.
