Battleborn is een actiegame, een single player, competitieve én een coop-shooter, een rpg en – al horen de makers ons dat liever niet zeggen – af en toe ook een beetje een MOBA. Die makers hebben overigens hun sporen wat ons betreft al ruimschoots verdiend met Borderlands. Battleborn speelt zich af in een verre toekomst waar de sinistere Varelsi, zo goed als alle leven uitgeroeid heeft. Wat overblijft van de resterende rassen heeft zich niet zonder moeite tot een stroef bondgenootschap gesmeed op de allerlaatste vrije planeet Solus, maar gaan net zo vaak onderling op de vuist voor de alsmaar schaarsere grondstoffen als ze een min of meer verenigd front tegen de Varelsi vormen.
Combatpaddestoelen
Die gedwongen verzameling exotische rassen laat de ontwikkelaar toe om helemaal los te gaan in de creatie van zijn spelpersonages. Je speelt immers niet met een anonieme vertegenwoordiger van de vijf facties waarin deze rassen zich verzameld hebben en ook niet met een anonieme genetische lidkaarthouder van zo’n ras, maar met een bepaald personage van dat ras. Een personage met een naam, een persoonlijkheid een houding tegenover de andere 24 personages die deze game op zal voeren en uiteraard met zijn of haar eigen eigenschappen, vaardigheden en skill-tree. Het resultaat is een mengeling van pure fantasy met anime, steampunk, gothic en zowat het hele sciencefictionspectrum. Denk kruisingen tussen vampiers en Darth Vader, rednecks met een minigun, vrouwelijke musketiers, steampunkrobots, manga-ninja’s, combatpaddestoelen en meer van dat prettig gestoords. Dat alles in een visueel stijltje dat nog het meest lijkt op dat van Team Fortress 2 en het door Blizzard aangekondigde Overwatch. Een gelikte cartooneske look dus, met een karikaturaal randje dat een kleine grijns losweekt, om die vervolgens helemaal open te trekken wanneer een van deze jongens, meisjes of ‘eh’ anderen zijn mond opentrekt. Vooral daar is de hand van het team achter Borderlands duidelijk te herkennen.
Next level, next, next …
Wat Battleborn van nagenoeg elke andere game onderscheidt is dat je personage in minder dan een half uurtje tot het maximumlevel van 10 opklimt. Precies zo lang als je over een singleplayermissie, een competitief multiplayerpartijtje en de meeste van de co-op missies of –modi doet. Om bij de volgende weer helemaal bij level 1 te beginnen. Je levelt dus om de zoveel minuten up en bij elke stap moet je kiezen tussen twee elkaar uitsluitende upgrades. Sommige voeren je incasseringsvermogen of de slagkracht van een van je wapens of vaardigheden op. Anderen geven een tweak die je personage nog beter doet aansluiten op de speelstijl die je voorkeur wegdraagt. Een handvol geeft je nieuwe vaardigheden die een dramatische stempel drukken op hoe je de rest van de partij uitspeelt. Oh, er is wel een soort blijvende overkoepelende progressie. Die gaat in de eerste plaats naar je profiel, maar je kan ook elk personage buiten de gameplay tot tien levels upgraden. Dat laat je toe om bijvoorbeeld keuzen in hun skill-tree te tweaken.
5 is het magische nummer
De game laat je kiezen uit een campagne, die netjes in missies van een klein halfuurtje is verdeeld, zijn eigen verhaaltje vertelt, dat ietwat afstemt op de personages die eraan deelnemen en die je in je eentje (bijgestaan door AI) of door vijf spelers in co-op kan spelen. Dat is wat wij op deze hands-on daar enkele weken geleden in Los Angeles mochten uitproberen. Daarnaast zal de uiteindelijke versie nog 5-tegen-5 competitieve multiplayermodi zoals Devastation opvoeren; Incursion, wat een soort survival is voor 5 spelers tegen alsmaar krachtiger vijandelijke aanvalsgolven; en Meltdown waarin je met je teams je weerloze minions doorheen een vijandelijke map escorteert. Spelmodi waar we nog maar weinig van te zien kregen en waar we hopen dat de E3 daar binnenkort verandering in brengt. Maar goed, wij mochten dus aan de slag met een van de verhaalsmissies en die speelden we drie keer, telkens met een ander personage.
Passage nummer 1
Als we het goed lazen heette deze missie ‘Edge of the Woods’. Een pittig level dat ons door verlaten industriële complexen, besneeuwde rotskloven, binnen- en buitenlocaties leidde. Het zal niemand op de redactie verbazen dat we voor onze eerste doorloop voor een personage kozen dat in de sniper-klasse thuishoort. Marquis, voluit Marquis d’Caliber transformeert zijn wandelstok in een pistool voor de korte afstand en in een vrij krachtig scherpschuttersgeweer voor de lange. Uit zijn hoed tovert hij Hoodini, een explosief temperamentvolle mechanische uil die uit eigen beweging slachtoffers opzoekt. We moeten zeggen dat er behoorlijk wat gesneuveld werd tijdens die eerste doorloop. Dat had vooral te maken met mêlee personages die zich overenthousiast tussen de horden vijanden stortten én met het feit dat de twee Japanse journo’s in ons team pas achteraf zouden beseffen dat ze op geen enkel van hun augments (level-ups) hadden geactiveerd.
Passage nummer 2
Deze keer gingen we aan de slag met Montana, een spierbundel met een verdacht klein hoofd maar een minigun om dat ruimschoots te compenseren. De man legt een barrage aan heet lood of vijand-vertragend ijs neer. Hier kwamen de nuances en de diepgang van de upgrades mooi naar boven. Zo konden we kiezen tussen meer slagkracht van die minigun of een langere operationele tijd voor je even de vinger van de trekker moet halen wegens oververhitting. Omdat onze Japanse vrienden het systeem nu wel doorhadden en iedereen iets tactischer te werk ging, moesten we het veel minder vaak met vier of drie spelers doen. In sommige stukken was dat makkelijk op te vangen door wat terug te hangen, maar in het stuk waarin we een (godzijdank) gepantserde robot over het slagveld moesten escorteren, werd het toch herhaaldelijk een kwestie van paniekvoetbal. Ruwweg vijf minuten voor het einde haalden we voor het eerst het maximumlevel, wat een extra vernietigende skill ontgrendelde.
Passage nummer 3
Onze derde en laatste passage speelden we met Venrod Rath, gewoon Rath voor de vrienden. Een zwaardmeester die met in elke hand een zwaard doet denken aan een vampier die zich bij de Sith heeft aangesloten. Ook dit speelde weer helemaal anders. Gewone hak-en-steek-moves doe je moeiteloos vanuit het standaard first person view, maar tijdens speciale abilities, zoals die waarbij Rath als een vlijmscherpe tornado door een half dozijn vijanden maait, gaat het camerastandpunt vlot over naar dat van de derde persoon. Dat gebeurt ook tijdens jumpen of andere activiteiten die zich nu eenmaal makkelijker laten uitvoeren met wat meer ruimtelijk en situationeel overzicht. Haast elk personage heeft een vaardigheid die toelaat om zones met een doorsnede van pakweg acht meter te buffen. Daarin worden vrienden beschermt, lopen vijanden meer schade op, kortom het standaardspul waarvan we niemand die ooit aan een coop-raid deelnam moeten overtuigen dat dit het soort bevredigende teamwerk is dat het verschil kan maken. En daar leken de coop-campagnemissies in Battleborn misschien nog het meeste op: intense first person raids met een uniek level-up-systeem. We like!
