Wie het internet wel al eens afdwaalde naar de officiële ontwikkelaarsblog van Neocore Games, het team achter de The Incredible Adventures of Van Helsing-serie (kortweg Van Helsing voor de journalisten die hun vingerkootjes onnodig schrijfzeer willen besparen), vond een hele uitleg over de heilige drievuldigheid en de symbolische kracht van het getal drie in de Europese cultuur. Na zo een uitleg verwacht je toch op zijn minst een knallende finale voor een reeks over Europese mythen en sagen, lijkt ons. We krabben dan ook vragend in onze haren wanneer we na een lange werkdag rustig onderuit zakken met deze derde Actie RPG-titel in de Van Helsing-reeks. Is dit werkelijk deel drie, of gewoon een uitbreiding voor deel twee?
Een nieuw begin
Die twijfel komt echter niet meteen. Dit laatste deel in de Van Helsing-reeks begint namelijk met zes volledig nieuwe klassen, zonder de mogelijkheid om een opgeslagen spel van het voorgaande deel te importeren. Je leest het goed: weg met de Hunter, Thaumaturge en Arcane Mechanic. Die zijn niet welkom op het feestje. Wel kunnen we nu met de Protector, Bounty Hunter, Elementalist, Umbralist, Phlogistioneer en Constructor aan de slag. Als mager alternatief voor de niet-importeerbare save games, krijgen we enkele perk-punten voorgeschoteld die amper tot geen meerwaarde aan de spelervaring lijken te bieden.
Voor ieder wat wils
Bon, de nieuwe klassen zijn alleszins wel wat ze moeten zijn. Fans van Diablo-personage de Crusader, verkiezen zonder twijfel de Protector boven alle andere klassen. Samen met de Umbralist verzorgt hij de mêlee-kant van de nieuwe personages. Gewapend met zwaard en schild, bevindt de Protector zich constant in het heetst van de strijd, getraind in het opvangen van rake klappen. De Umbralist daarentegen bevindt zich ook middenin het slachtveld, maar houdt het beste zijn levensbalk in de gaten. Hij heeft het vooral van het slim ontwijken van zijn tegenstanders om vanuit een onverwachte hoek met zijn dubbele zwaarden kritische schade aan te richten. De vier resterende klassen zijn ranged, maar verschillen onderling beduidend van speelstijl. De kwetsbare Bounty Hunter heeft het vooral van zijn betrouwbare rifle, terwijl de Elementalist het beste te vergelijken valt met de Wizard uit de Diablo-reeks. De Constructor teert op eigen creaties die het vuile werk voor hem opknappen.
Inhoudelijk vormt de Van Helsing-trilogie nu een consistent geheel.
Laag plafond
Wij opteren echter voor de Phlogistioneer, ofwel: een wandelende, vuurspuwende tank die Michael Bay-erende taferelen veroorzaakt met zijn explosieve skills. De klassen voelen elk uniek en aangenaam in gameplay aan, al merken we wel dat de level cap, die voor dit laatste deel voor onverklaarde redenen naar dertig werd gehalveerd, een hoop potentieel in de klassen belemmert. ARPG's als deze schreeuwen om een voortdurend gevoel van vooruitgang en de constante ervaring van een steeds sterker wordend personage. Waarom anders houden we zo van het Paragon-systeem in Diablo III en genieten we zo van de race naar het honderdste level in Path of Exile? Na het afronden van het eerste hoofdstuk in deze titel zaten we al aan level tien en wisten we dat we aan een derde van de optimale kracht van ons personage zaten, zonder ver van de verhaallijn af te wijken op zoek naar side quests. De verlaagde limiet maakt het opsnorren van de vele randmissies in de titel overbodig. Dat kan toch niet de bedoeling zijn?
Zoveel te doen
Aan bonus content ontbreekt het in dit laatste deel althans niet. Vanuit de centrale HUB-omgeving, de Secret Lair, activeer je een hoop randactiviteiten, zoals de kleine tower defense-minigame uit de voorgaande games en de jachtmissies van je Chimera die je soms heerlijke loot opleveren. Ook in de vele weerom knap vormgegeven speelgebieden vind je in verschillende hoekjes verstopte, komische opdrachtgevers die een extra duit in je geldbuidel verzorgen. Zo helpen we tijdens onze eerste uurtjes in-game al een ‘professioneel struikrover’ en ‘geëerd bandiet’ met het verjagen van monsters bij de huifkar die hij wil leegroven en helpen we twee bikkerende geesten naar het hiernamaals door hun stoffelijke resten bij elkaar te rapen. Voor je het weet dwaal je van het rechte pad doorheen het verhaal af, zonder het al te goed te beseffen. Om alle randactiviteiten te ontdekken, moet je desondanks toch goed zoeken. Doordat de game vasthoudt aan enkele quest-systemen die in het eerste en tweede deel geïntroduceerd werden, maar nu niet meer toegelicht worden, ontlopen vooral nieuwkomers in de reeks een hoop lekkers.
Goed gebracht
Kwantitatief zit de inhoud van de game dus zeker goed en als je van de voorgaande twee titels hield, zit deze kwalitatief ook op peil. De geniaal geschreven dialogen, die daarbovenop nog eens sterk tot leven worden gebracht door een knap staaltje stemmenwerk, maken het verkennen van die extra missies de moeite waard. Je kan bijna stellen dat de strijd tegen Van Helsing Junior zijn ultieme vijand, de in deel twee geïntroduceerde Prisoner Seven, haast bijzaak wordt. Meer op de voorgrond treden de vele dialogen met geestelijke (of moeten we zeggen: geestige?) kompaan Catarina, waar we nu eindelijk meer achtergrondinformatie over voorgeschoteld krijgen. Die krijgen we aan de hand van in-game dialogen tussen het verkennen van de spelwereld door, waardoor de conversaties een pak minder belangrijk aanvoelen dan die van de verhaalmissies, maar al gauw blijken ze een hoop interessanter. Het lijkt vooral een gemiste kans dat de makers de achtergrond van de compagnon, die je nu toch al drie games lang vergezelt, niet wat sterker in de verf zetten.
Afgekletst?
Inhoudelijk vormt de Van Helsing-trilogie nu een consistent geheel. Het verhaal wordt op eerbare wijze afgerond en gevoelsmatig past deze titel helemaal bij de rest van de reeks. En laat dat nu ook net het heikelpunt van dit derde deel zijn. De game overstijgt visueel zijn voorgangers amper tot niet en op vlak van randanimaties komt dit derde deel amper verder dan de minigames en randanimatie uit de voorgaande games. De zes compleet nieuwe klassen dragen bij aan een lichtjes nieuwe gameplayervaring, maar door de gehalveerde level cap voelen ze maar half zo diep uitgewerkt. Misschien zorgde de zichzelf opgelegde tijdsdruk van elk jaar een nieuw deel in de reeks uit te brengen voor een gebrek aan innovatie? Deze laatste titel in de reeks voelt, ondanks de degelijke presentatie, toch wat afgekletst en magertjes aan als finale.
