Drie à vier euro kost het gemiddeld, maar wat je er allemaal voor in de plaats krijgt, is ronduit geweldig: een houten schrijfpaneeltje, een scorepapier, een potlood, een golfclub én een golfballetje. 3D Mini Golf neemt het tellen van de score alvast op zich, waardoor dat onderdeel van het spelletje wegvalt, maar het potten van de ballen in de 54 verschillende holes is natuurlijk de belangrijkste opdracht. Je kan de uitdagingen op drie verschillende manieren beleven, maar eerlijkheidshalve vermelden we er meteen bij dat de opties van vrij saai tot oerdom variëren. 3D Mini Golf had potentieel, maar de ontwikkelstudio weigerde risico’s te nemen en dat resulteert in een droogstoppelgame waar je weinig plezier aan zal beleven.
Per ongeluk bèta uitgebracht?
Indiegames scheren vaak hoge toppen omdat de ontwikkelstudio’s zich niet aan loodzware deadlines van uitgevers moeten houden. Het Duitse Z-Software vond het echter té risicovol om zich op glad ijs te begeven, en de 54 parcours in het spel brengen weinig tot geen uitdaging met zich mee. Een looping, kleine heuveltjes en bochtige minigolfbaantjes: verder gaat het niet.
3D Mini Golf is overigens poepsimpel: met de rechtermuisknop richt je, waarna je met de linkermuisknop de kracht van je slag aanduidt om tot slot erop te klikken. Het balletje vliegt daarna weelderig in het rond, botsend tegen alle objecten die in de baan van je schot liggen. Al bij al een groot geluk dat de gameplay niet complexer is, want de tutorialschermen zijn… leeg. Het lijkt er sterk op dat het spelletje half-afgewerkt in de digitale winkelrekken werd gelegd, want ook de parcours zelf hebben nog programmeertechnische benamingen zoals ‘ScenarioTitle0Hole1’.
Meer gebreken
Nog steeds zin om de game een kans te geven? Zo ging het ook bij ons, want het blijft uiteraard minigolf hé! Via de single player-uitdagingen kan je de 54 holes één voor één ontdekken. Lukt het je om binnen het vooropgestelde ‘par’ de uitdaging te voltooien, dan mag je naar de volgende hole zwandelen. De 54 parcours zijn in drie scenario’s onderverdeeld en je moet verplicht elkeen ervan tot een goed einde brengen vooraleer het volgende zich openstelt. Na elke hole moet je overigens manueel bevestigen dat je klaar bent voor de volgende uitdaging, wat ook vlotter had kunnen verlopen.
Competitievere gamers kunnen aan drie toernooitjes deelnemen en daarbij zelf beslissen hoe professioneel de tegenspelers zich mogen gedragen. Op het makkelijkste niveau hebben ze zeven slagen nodig om een rechttoe-rechtaan-hole te voltooien, terwijl dat bij de 5/5-moeilijkheidsgraad tot 3 à 4 wordt gereduceerd. Kortom, zelfs wanneer je de game om een echte uitdaging smeekt, mag je het tegen sukkeltjes opnemen. De enige factor die voor een serieuze uitdaging kan zorgen, is de gebrekkige cameramanoeuvrering waardoor vooral heuvelachtige holes in een nachtmerrie veranderen aangezien je moeilijk kan inschatten welke obstakels er zich achter het hoogste punt bevinden. Daarnaast kan ook de laag hangende zon je parten spelen, wat ook de enige willekeurige factor is waarmee je in contact komt. Weersomstandigheden zoals wind of regen zijn er niet, het lijkt wel alsof 3D Mini Golf zich op een zonovergoten eiland afspeelt. De wereldwijd gekende ‘stok tussen de rand en het balletje’-regel is trouwens van de partij, waardoor je nooit tegen een onmogelijke opdracht moet aankijken.
En het fatale nekschot
Familie of vrienden afdrogen – figuurlijk dan – maakt zo’n daguitstap naar de zee nog leuker. Een selfie met de scorepapiertjes ernaast kunnen als kers op de taart fungeren en dus zou 3D Mini Golf tijdens barre wintermaanden eenzelfde competitieve sfeer aan de dag kunnen leggen. Zou, want er werd geen online multiplayer geïmplementeerd. Enkel lokaal kan je van confrontaties tegen echte personen genieten, waarbij je beurtelings tegen je balletje mag slaan. Dat is de zoveelste teleurstelling in een game die ons zeker had kunnen bekoren indien er geen vijf gigantische minpunten aanwezig hadden geweest. Ook grafisch bevindt de game zich nog in een jaren ’90-fase en ook de audio zal je niet kunnen imponeren. Gelukkig zit er enig realisme in de physics van het spelletje, want wanneer je de bal té hard richting de hole mept, springt die er vrolijk uit. Er zijn jammer genoeg weinig situaties om het realisme aan de tand te voelen, want de virtuele parcours zijn stuk voor stuk simpel zonder grote verrassingen. Men had de kans om ‘over the top’-constructies te verzinnen, maar bleef bij de variaties die we allemaal reeds in het echte leven hebben ervaren.
