Ronald
Fallout 4
Als ik héél even mijn fantasie de vrije loop mag laten: voor Fallout 4 loop ik nu al te kwijlen. Het is niet eens zeker dat de titel effectief zal worden voorgesteld op de E3. Er zijn zelfs bijzonder weinig aanwijzingen om te geloven dat Bethesda hem effectief boven de doopvont zal houden tijdens zijn persconferentie: alleen het feit dàt de gameuitgever voor het eerst een E3-persconferentie houdt, en dat Doom al aangekondigd is. De kans is bijzonder groot dat het geloof in een nakende Fallout 4 gewoon een staaltje collectief wishful thinking is. Maar ik doe niettemin mee.
Just Cause 3
Grand Theft Auto, maar dan met een Che Guevara-eske vrijheidsstrijder in de hoofdrol, die ook nog eens behept is met technologie die hem in een soort guerrilla-Spider-Man veranderen? Daar lust ik nog wel een nieuwe game van. Just Cause 3 is zopas aangekondigd, en Square Enix laat er ongetwijfeld meer van zien op de E3.
Halo 5: Guardians
Onlangs kwam het besef: eigenlijk ben ik wel klaar voor een nieuwe Halo. De vierde aflevering van de reeks was wat tammetjes, en ik weet ook nog steeds niet of het wel een goed idee is om met een nieuwe cyclus te beginnen. Maar van Guardians lijkt de epiek weer af te druipen, en dat doet je zin in een volgende Halo vanzelf weer toenemen. Vanaf het moment waarop die Gregoriaanse gezangen weerklinken op Microsofts persconferentie, is deze jongen verkocht.
Raf
Rainbow Six Siege
Omdat ik zowat alle Rainbow Six-games sinds het ontstaan van de reeks grijs draaide. Omdat Rainbow Six Siege voor mij de revelatie van de vorige E3 was. Omdat ik het wel heb voor de manier waarop de makers tegen de groter-breder-meer-gestroomlijnder-trend van het gros van de andere ontwikkelaars ingaan en een heel beperkt aantal spelers op een relatief klein speelveld droppen waar elk foutje genadeloos afgestraft kan worden. Omdat ik ontiegelijk veel partijtjes in de gesloten Alpha speelde en naast alle ruimte voor verbetering de glinstering van een nog te polijsten diamant zag. Omdat ik een enkele taaie, felbevochten overwinning, hoe zelden die ook gescoord wordt, bevredigender vindt dan tien op automatische piloot gescoorde victories.
Omdat ik weet dat eenmaal de game uit is ik in geen tijd tot een hopelijk stabiele middenmoter zal gereduceerd worden, maar daar in deze game perfect vrede mee neem. Omdat Rainbow Six Siege net zoals Battlefield, op kleinere maar niet minder intense schaal om de haverklap zo’n ‘moment’ oplevert en de enige reden dat je dat vergeet is omdat er niet veel later weer zo’n moment volgt. Omdat ik hoop op E3 een nieuw level en misschien wel een nieuwe modus te ontdekken (spelen?). Omdat de manier waarop teamtactieken, gear en de vernietigbare omgeving een puzzel met relatief weinig stukjes telkens weer op een volledig ander resultaat uitdraaien. Of op een volledig andere manier in de soep draaien. Het is maar aan welke kant je staat.
Fallout 4
Omdat ik ergens hoop dat door deze game in dit lijstje op te nemen ik daarmee het nog steeds niet bevestigde gerucht rond het bestaan of aankondigen van deze game toch weer iets meer gewicht van waarheid geef. Omdat Fallout 3 misschien niet in mijn top 5 van beste games ooit staat, maar in tegenstelling tot een paar games uit dat lijstje nooit uit met top 10 zal verdwijnen.
Omdat ik het postapocalyptische zelden beter gedaan zag worden en het recente en uitstekende Wasteland 2 mijn Fallout honger weer deed opwakkeren. Omdat ik licht zwijmel bij de gedachte wat deze game op de laatste generatie consoles kan doen, om vervolgens weer helemaal ontnuchterd toe te geven dat ik al tevreden zou zijn met een degelijke opvolger die er slechts marginaal beter uitziet en gebruik maakt van een engine die wel overweg kan met standaard speler-animaties.
Omdat nog lang niet alles verteld is in het Fallout-universum en ik voor een zeldzaam keertje wel bereid ben om deze wereld te delen met een aantal – geen massaal aantal – andere spelers. Andere dingetjes op mijn wishlist voor deze game: een PipBoy 5S, een nieuwe locatie, de mogelijkheid om dingen zonder gedoe op te rapen, een vasthouden – eventueel optioneel - van het V.A.T.S.-systeem … en nu we toch bezig zijn: het nemesis-systeem uit Shadow of Mordor en een hardcore modus waarin de game genoeg flirt met survival-mechanismen om er een ziekte bij op te doen en waar Karma écht een bitch is.
No Man’s Sky
Omdat deze mysterieuze game beloften maakte, dat daarna met een angstaanjagend lang radiostilte op te volgen … om uiteindelijk elk van die beloften te bevestigen. Een oneindig, ter plekke – maar allesbehalve random - gegenereerd melkwegstelsel waarin je naad- en laadschermloos op de ene planeet je ruimteschip instapt de atmosfeer uitvliegt, het vacuüm doorkruist om uiteindelijk op een totaal andere wereld weer voet aan grond te zetten. Hoe ze een verhaal en objectieven zullen inbouwen, is nog niet helemaal duidelijk.
Wel staat al vast dat zowel op het planeetoppervlak als in de ruimte daartussen vanuit een first person-standpunt gevochten, geavonturierd en gehandeld zal worden. En dat falen in deze game zwaardere gevolgen heeft dan je zou vermoeden. In ware 4X-gameplay werk je op een van vele mogelijke manieren naar een beter schip en persoonlijke uitrusting toe. Hoewel het virtuele universum voor iedere speler op zijn of haar pc of PS4 anders zal uitzien, zou het voor die spelers die online hangen mogelijk zijn om een bescheiden stempel te drukken op die van anderen.
Dat doet ons een beetje denken aan S.P.O.R.E. en dat is geen slecht ding. We hopen echter dat No Man’s Sky niet net zoals die game voor de meeste van zijn spelers uitdoofde door een gebrek aan echt objectieven in de exploratiefase. Hopelijk wordt dit de nieuwe MineCraft waarin spelers hun eigen doel stellen en niet het nieuwe project van de volgende briljante maar net iets te weinig gefocuste Peter Molineux.
Jelle (Jaylee)
Halo 5
Er was een tijd waarin de gameswereld stil stond op het moment dat er een nieuwe Halo-game werd aangekondigd. Tijdens voorgaande E3’s was het spelen van een nieuwe Halo-game het absolute hoogtepunt van de beurs. Die tijd ligt inmiddels een tijd achter ons. Toch heb ik de game in mijn top drie meegenomen.
Halo 5 staat namelijk op een virtueel T-splitsing. Na het iets minder epische Halo 4 en de vreselijke connectieproblemen van The Master Chief Collection hangt er veel af van deze game. Mocht ook deze niet dezelfde status verwerven als Halo 3, en in mindere mate Halo Reach, dan zou het wel eens einde verhaal kunnen betekenen.
Mirror's Edge 2
In 2008 verscheen Mirror’s Edge, een geweldig zijstapje van ontwikkelaar DICE, die we voornamelijk kennen van de Battlefield-games. Mirror’s Edge is een first person free runner waarin jij met het personage Faith de opdracht krijgt om pakketjes gevoelige informatie van plek A naar B te brengen. Dat doe je in een wereld die door een autoritair regime wordt geleid en het is dan ook zaak om uit de handen van de autoriteiten te blijven. Dit alles beleef je vanuit een, voor zijn tijd, unieke first person view en de complete game werd ondersteund door een geniale soundtrack.
Het feit dat Mirror’s Edge 2 vorig jaar op de E3 werd aangekondigd laat zien dat DICE en Electronic Arts niet alleen aan keiharde dollars denken, maar ook zo nu en dan een gok durven nemen. Zeker als je weet dat Mirror’s Edge geen hoge verkoop wist neer te zetten. Jammer en onterecht onderschat…
Rise of the Tomb Raider
Nog een vervolg in mijn top drie en andermaal één waarvan ik de voorganger voortreffelijk vond. De Tomb Raider-game van 2013 was precies wat de serie nodig had. De jonge Lara was een stuk geloofwaardiger dan de femme fatale van de voorgaande games en de wereld waarin je rond kon lopen was tof uitgewerkt. Het was in het kort een Uncharted-game maar dan met een dame in de hoofdrol.
Meer van dat is wat mij betreft alleen maar goed. Ik zet nog wel mijn vraagtekens bij de setting van het begin van het avontuur: Siberië. Ik ben namelijk geen fan van games die zich in ijzige omgevingen afspelen. Het risico hier is dat de omgeving door al het wit en het ijs snel eentonig gaat worden. Een tropische setting vind ik beter bij een game als deze.
Wel hoop ik dat er meer aandacht zal zijn voor puzzelelementen, aangezien dat in de 2013-game een wat onderbelicht onderdeel van het spel was. Dat terwijl het oplossen van puzzels net datgene is waardoor Tomb Raider in eerste instantie mijn aandacht wist te trekken. Laat de Microsoft-persconferentie, waar de game door zijn exclusieve deal waarschijnlijk gaat schitteren, maar komen.
