Verdomme, wat worden we als gamers bepamperd zeg. Bij de release van een grafische krachtpatser als The Witcher 3 klagen we luidkeels over hoe “sommige textures toch niet zo scherp ogen als zou moeten”, en breek ons de mond niet open over het hele 900p versus 1080p-gedoe. Ook als verhalend medium kregen videogames dankzij titels als Heavy Rain en de nieuwere Telltale-producten zoals The Walking Dead een fikse boost, waardoor we nu al snel schreeuwen dat games verhaaltechnisch niet goed in elkaar zitten wanneer ze geen cinematische kwaliteit halen. Het is pas wanneer we een titel als Final Fantasy X vanonder het stof halen dat we beseffen hoe we vroeger met een pak minder blabla toch helemaal wegsmolten voor een spel.
Oudje
Grafisch stak het tiende deel in de Final Fantasy-reeks en zijn vervolg met kop en schouders boven de concurrentie uit. Ook als verhalend medium schraapten de titels werkelijk het onderste uit de kan. Anno 2015 moet je als speler echter steeds door een dikke laag verouderde content turen om de genialiteit van deze titel te ontwarren. Akkoord, alles ziet er een pak helderder uit dan veertien jaar geleden en tijdens de vele ellenlange tussenfilmpjes kan je nog steeds subtiele details ontdekken die door de technische inferioriteit van de voorbije consolegeneraties aan je voorbij gingen. Toch moeten ook wij even slikken bij de vele houterige animaties en soms vreemde designkeuzes zoals cutscenes die plots stoppen om je twee meter te laten lopen en dan het vervolg op het filmpje te tonen. Dingen die vijftien jaar geleden niet stoorden, maar nu toch een beetje overbodig aanvoelen.
Geen remake
Dit is dan ook een HD-remaster en geen remake, waardoor een hoop dingen onveranderd blijven. We storen ons bij momenten bijvoorbeeld aan de onzichtbare muren waar je meermaals op stoot, de soms ongemakkelijke camerastandpunten die op een natuurlijke wijze voortbewegen bemoeilijken en de tussenfilmpjes die soms structureel vreemd opgebouwd zijn. Wat makers konden verbeteren, schaafden ze echter wel optimaal bij. Mocht je de PlayStation 3 of Vita HD heruitgaven nog niet gespeeld hebben, dan is dit zonder twijfel de beste optie om terug te keren naar Spira. Tegenover de voorgaande remasters ziet alles er nog net dat tikje helderder uit. Kleuren zijn levendiger en ook de monsters en NPC’s zien er gedetailleerder uit dan voorheen. Toch voelt een tweede HD-remaster in twee jaar tijd een beetje overbodig aan. We zijn misschien een stukje veeleisend, maar wanneer wij naar deze opgesmukte PS2-titel kijken, kunnen we niet anders dan denken hoe geweldig deze titel zou zijn in een echt hedendaags jasje.
Nog steeds goed
Inhoudelijk zit de game zoveel jaar na datum nog steeds goed. De turn-based combat behoudt zijn vloeiende, vlotte speelstijl en de vele missies in het spel voelen fijn en geloofwaardig aan. Ondanks dat het skilltree-systeem achter de Sphere Grid in het spel bij aanvang een beetje omslachtig aanvoelt, ben je ook met het hele level gebeuren vlot weg. Controls blijven dezelfde als die van veertien jaar geleden, maar werken nog steeds goed naar hedendaagse standaarden. Ook het verhaal en de vele goed uitgewerkte personages blijven ons boeien. Met ongeveer 200 uur aan gameplay in deze heruitgave van Final Fantasy X en X-2, beide met uitbreidingen, ben je zonder twijfel weer even zoet. Al zouden we de game een pak sneller uit kunnen spelen, mochten we nu die ellenlange cutscenes die we nu al voor de derde keer bekijken eindelijk eens kunnen doorspoelen.
Extra lekkers
Als bonus op de originele inhoud die er nu wat mooier uitziet, kan je ook kiezen of je de originele sountrack over de game laat rollen, of de bijgewerkte versie van de PlayStation 3- en Vita-remaster door je boxen laat klinken. Ook komt bij deze versie weer het dertig minuten durend audiodrama over de gebeurtenissen na X-2, dat eerder een overbodige toevoeging lijkt die enkel voor die-hard fans weggelegd is. Mochten die toevoegingen je toch na het aankopen van een PS3 of Vita-versie overtuigen deze nieuwere uitgave aan te schaffen, dan is er nog goed nieuws voor jou. Je kan dankzij cross-save namelijk makkelijk je opgeslagen spel na een potje gamen op je PS4 onderweg verderzetten op je Vita en vice versa. Wij zijn er echter van overtuigd dat deze upgrade naar de vierde generatie PlayStation consoles niet echt de moeite waard is als je een van de twee HD-remastered-versies van twee jaar geleden aanschafte.
