We zijn er nog niet helemaal uit of we nu gelukkig moeten zijn met de populariteit van crowdfunding via kanalen als Kickstarter en IndieGogo. Al meerdere bewonderenswaardige projecten werden dankzij die platformen werkelijkheid, maar minstens zoveel investeerders zagen hun zuurverdiende centjes via dezelfde weg in een bodemloze put verdwijnen zonder er ook maar iets voor terug te krijgen. Dat ze bij Cliffhanger Productions in ieder geval ongelooflijk blij zijn met het bestaan van crowdfunding, lijkt wel duidelijk. Zonder de steun van honderden fans kreeg de studio namelijk nooit genoeg centjes samen om deze online-titel uit de grond te stampen.
Waar voor je geld
Die fans mogen in ieder geval tevreden zijn met het resultaat. Cliffhanger bracht wat er verwacht werd; namelijk een online Shadowrun-game die zwaar inzet op teamwork en multiplayer-interacties. Jammer genoeg zorgen die karakteristieken voor enkele tekortkomingen op andere vlakken. Zo merk je al snel dat de game een pak minder diepgang kent dan andere titels in de reeks. De rasgebonden eigenschappen uit de character creation verliezen zo na tweemaal te levelen hun meerwaarde en de vele dialogen in de game bieden je naar RPG-standaarden veel te weinig opties om het meeste uit een gesprek met een NPC te halen. Ook kent het spel toch nog wel wat technische mankementjes. Grafisch is het niet de sterkste speler op de markt en qua verbindingsproblemen kan het ook tellen.
Technische problemen
Begrijp ons niet verkeerd. Technische problemen zijn makkelijk te patchen en voorgoed weg te werken. Maar als je een review niet kan afwerken doordat je weer maar eens niet kan inloggen op de servers van het spel of teveel lag ervaart tijdens het spelen, dan moeten we dat toch wel even vermelden. Deze review had gerust wat vroeger online kunnen staan als we minder problemen ervoeren.
Twee in één
Maar eens we wel konden spelen, wisten we ons best goed te amuseren. Na het verkennen van de verbazingwekkend uitgebreide character creation tool rol je in een ongeveer zestien uur durende campagne die je lang genoeg weet te boeien en je helemaal meesleept in het Shadowrun-universum. Hetzelfde kan over de typische cyberpunk-setting van de game gezegd worden. Je kan Boston Lockdown in twee grote delen opdelen. Enerzijds heb je de locaties waar je missies uitvoert en waarin elke zet een tactische meerwaarde biedt. Anderzijds beweeg je je vrij rond in een niet bijster uniek, maar wel sfeervol hub-gebied waar je nieuwe gear en cyborg upgrades kan kopen ter voorbereiding op je volgende opdracht. In die hub loop je trouwens tussen de andere online Shadowrunners die je met enkele snelle klikken makkelijk uit kan nodigen om je in co-op bij te staan in een van de vele missies.
Samen sterk
En maar goed ook dat co-op zo makkelijk te activeren is, want de zogenaamde virtuele huurlingen die je mee kan nemen op opdrachten stellen niet veel voor. Boston Lockdown biedt je voor elke opdracht een lijst potentiële kompanen die zich elk op een bepaalde specialisatie binnen het universum toeleggen. Zo heb je betere mêlee-huurlingen en handlangers die dan weer uitgebreidere summoning skills hebben. Het is goed dat de heren van Cliffhanger een alternatief voor de online gameplay bieden, maar doordat je zelf de skilltree van die handlangers niet verder kan beheren en je dus geen inspraak hebt op hoe die zich verder ontwikkelen, blijf je toch wat op je honger zitten. Het valt op dat samenspel centraal staat in deze titel en dat missies effectief leuker worden wanneer je met je partner de volgende zet kan bespreken. Tenminste toch wanneer je niet met een van de vele roekeloze spelers op de servers samenspeelt.
En opnieuw en opnieuw en opnieuw
Gameplaytechnisch leunt Boston Lockdown sterk aan tegen strategiegames als XCOM. Uit een isometrisch standpunt dat je vanuit vier invalshoeken kan bekijken commandeer je jouw Shadowrunners in een turn-based spel waarin flankeren en cover zoeken centraal staat. Boven het hoofd van je tegenstanders hangt steeds het percentage dat illustreert hoeveel kans je hebt op een raak schot. Op zich klinkt het flankeren en cover zoeken in het beurtrollenspel niet zo heel moeilijk, maar al snel blijkt dat de AI niet van gisteren is en je tegenstanders minstens zo geslepen zijn in het flankeren en het in het nauw drijven van personages. Al vanaf de eerste missies bleek een opdracht klaren steeds moeilijker dan het klinkt. Jammer genoeg komen alle missies uiteindelijk op hetzelfde neer. Vervul de hoofdtaak, vermoord alle tegenstanders en rapporteer aan de opdrachtgever. Het repetitief karakter van de opdrachten verlaagt de herspeelbaarheidsgraad van de game drastisch en mocht teamwork en communicatie met andere Shadowrunners niet zo centraal staan in de game, zouden we voor het einde van de campagne al snel de brui geven aan het spel.
