Firaxis is met Civilization: Beyond Earth niet aan z’n proefstuk toe en ook van uitbreidingen succesvol lanceren kent de ontwikkelstudio uit het Amerikaanse Maryland alles. Kleinere veranderingen overtuigen je doorgaans niet om de draad weer op te pikken, maar wanneer je de hele context door elkaar schudt, wil Jan Modaal doorgaans wel opnieuw de strategiehelm opzetten. Beyond Earth: Rising Tide voldoet perfect aan die vereiste, want nadat we in Beyond Earth een klein jaar de ondergrond van honderden planeten hebben verkend, mogen we deze herfst als volleerde waterrat vloeibaardere oorden opzoeken.
Een frisse, natte wind
Beyond Earth ondergaat weldra fundamentele veranderingen, want alles dat je geleerd hebt om op het land succesvol te overleven, zal je geen meter vooruithelpen als je de waterwereld moet overwinnen. Eenmaal Rising Tide gereleaset is, zal je kunnen kiezen om exclusief op het water of het land te spelen, maar ook een gecombineerde vorm behoort tot de mogelijkheden. Een stad bovenop de zee construeren is sowieso al geen lachertje en dan mag je The Kraken niet vergeten die al sinds oudsher de wateren onveilig maken.
Tactisch verandert alles en om alle mogelijkheden letterlijk bloot te leggen, werd er aan het grafische aspect gesleuteld. Grondstoffen en aliens die zich onder het wateroppervlak bevinden zijn zichtbaar, al is daar zeker niet alles mee gezegd. De eerder vernoemde Kraken veranderen in lepe Siege Worm-achtige schepsels die vanop afstand de verdedigingsmechanismen aan de tand voelen. De context, waarin je je steden bouwt, verandert, maar de gevaren en zaken waarmee je rekening dient te houden blijven hetzelfde of zelfs nog iets uitgebreider. Alles wat zich op het water afspeelt, gebeurt namelijk op een nog grotere schaal dan we gewend zijn. Dat grote gebied meteen inpalmen is geen sinecure, want je kan niet overal meteen beginnen bouwen. Dat hangt af van de ondergrondse rotsen, want bovenop een scherpe piek wil je geen kostbaar materiaal positioneren… Rising Tide wordt niet noodzakelijk complexer om je weg in te vinden, maar alles wordt wel op een andere manier aangeboden.
Diplomatieke omwenteling
Firaxis is enorm enthousiast over de nieuwe waterige invalshoek maar ook Diplomacy zal een nieuwe look ’n feel krijgen. Eenmaal de feature z’n facelift heeft ontvangen, zal het eindelijk als een beloning voelen voor zij die er de nodige aandacht aan besteden. Momenteel word je regelmatig door andere leiders aangesproken, maar daar blijft het doorgaans bij. Geen amicale visites, af en toe een mini-oorlog, maar weinig voldoening. Daar komt verandering in met het nieuwe systeem waarbij elk personage zijn rol zal spelen. Onderlinge interactie staat hoog aangestipt en de manier waarop leiders reageren en handelen zal worden beïnvloed door de evoluties op de planeet. Vandaag is Diplomacy vooral een tool om te ruilen en oorlog/vrede te verklaren, maar hechte banden moeten meer betekenen. In de toekomst zal je op anderen beroep kunnen doen om je eigen gebreken aan te vullen. Focus jij je op Military maar heb je iets van Research nodig? Smeed een deal en de rest volgt vanzelf. De gekende introductie van de leiders blijft wel aanwezig. Je zal nog steeds de oorlog kunnen verklaren, maar het vervolg wordt veel interactiever.
Over leiders gesproken: in Rising Tide mogen we vier nieuwe facties verwelkomen. Eentje daarvan mochten we reeds ontmoeten en is op oosterse nomaden gebaseerd. De Al-Falah zijn, net zoals de drie andere nieuwkomers, later gearriveerd en representeren geen grote natie. Ze sluiten zich bij iedereen aan die met voldoende geld over de brug komt. In-game heeft het Midden‑Oosten heel wat meegemaakt. Toch bleven de Al-Falah zo lang mogelijk ter plaatse om hun land terug te claimen, maar de ruimte ingaan was de enige uitweg die ze nu nog hadden. Na de lange reis brengen ze kinderen mee die de begane grond nooit hebben gezien en hun ingesteldheid is volledig anders dan diegene die hierheen kwamen maar een verleden op Aarde hebben.
