Bijna vijfendertig jaar geleden is het ondertussen al. Toen lag de allereerste Wolfenstein in de winkelrekken. We zijn vandaag negen games verder, maar de oudere garde weet ongetwijfeld nog hoe de originele Wolfenstein van Muse Software speelde. Veel actie moest je bij de eerste twee games niet verwachten, maar dat veranderde met de komst van een nieuwe ontwikkelaar. Wolfenstein 3D schakelde als een van de allereerste games over naar het first-person shooter perspectief en dat werd een commercieel succes. Zo succesvol en onvergetelijk dat huidig ontwikkelaar MachineGames ons nostalgisch doet terugkeren naar de glorietijd, maar daarover later meer.
Nazi’s aan de top
MachineGames leverde vorig jaar zijn eerste game af en die kon op heel wat positieve reacties rekenen. We kregen torenhoge reviewscores naar ons hoofd geslingerd, dus een echte verrassing was de aankondiging van de opvolger, een tweetal maanden geleden pas, niet. ‘Opvolger’ is misschien een verkeerde woordkeuze, want de ontwikkelstudio koos ervoor om de gebeurtenissen vóór The New Order uit de doeken te doen. Wie laatstgenoemde heeft gespeeld, weet dat nazi-Duitsland in een alternatieve tijdlijn de Tweede Wereldoorlog heeft gewonnen en dat de Duitse legermacht ook in de jaren zestig aan de top stond. Wolfenstein: The Old Blood neemt ons mee naar de periode waarin de geallieerde troepen het verknald hebben, maar wat ging er precies mis?
Net zoals in The New Order hebben we ook in The Old Blood de eer om in de huid van B.J. Blazkowicz te kruipen. De blonde halfgod met een belachelijk hoge dosis lef en uithoudingsvermogen mag het opnieuw opnemen tegen honderden nazi’s, maar deze keer onder andere in het epische Castle Wolfenstein. Al infiltrerend en op zoek naar belangrijke documenten in het eerste deel ‘Rudi Jäger and the Den of Wolves’ maken we zo kennis met een aantal Duitse soldaten die veel te grote pispotten op hun kop hebben en één van de ‘vijanden nummer één’. Rudi Jäger is een onaangenaam grote en gespierde Ariër die als hondentrainer een voorliefde heeft voor die lelijke gedrochten van gerobotiseerde Duitse schepers waaraan hij gevangenen voert. Hij slaagt erin ons gevangen te nemen, waarna de bikkelharde ontsnappingspoging en strijd in het kasteel kunnen beginnen.
Zombie-Duitsland
Het tweede deel van Wolfenstein: The Old Blood, dat net als het eerste deel ook uit vier hoofdstukken bestaat, plaatst een vrouwelijke slechterik in de hoofdrol waarnaar de titel verwijst: The Dark Secrets of Helga von Schabbs. Ook daarin staan de Duitse soldaten en hun hakenkruizen centraal, al zijn zij iets minder levendig dan in deel 1… En daar zit Helga, een nazi-archeologe, voor een groot deel tussen. Zij vond namelijk enkele artefacten waarin duistere magie huist en laat net die magie ervoor zorgen dat we het moeten opnemen tegen nazi-zombies. Een ironische 'hoera' is hier op zijn plaats… Er zijn natuurlijk genoeg fans van de levende doden, maar hebben we al niet genoeg zombies gehad?
We krijgen dus te maken met een nieuwe soort vijand en daarvoor is een andere aanpak vereist. Zoals in Wolfenstein: The New Order kan je ervoor kiezen om de Duitsers vol te pompen met lood of het iets rustiger aan te doen door middel van stealth. Die laatste aanpak zal echter niet goed uitpakken bij het zombie-gespuis. Ook bepaalde soldaten zijn voorzien van meer gemoderniseerde apparatuur die tegen een messteek of enkele kogels bestand zijn. Het is dan aan ons om een manier te vinden die Moffen zo efficiënt mogelijk om te brengen. Daardoor krijgen we de typische The New Order-gameplay die vorig jaar zo goed onthaald werd en ook in The Old Blood als een positief punt gezien kan worden.
Nostalgie
Wat ook overgenomen werd uit de game van vorig jaar zijn de perks die een nogal verslavende factor (kunnen) hebben. Je wordt namelijk uitgedaagd om soldaten op een bepaalde manier uit te schakelen, waardoor je sommige levels op een compleet andere manier zal voltooien en je beloond wordt met Trophies of Achievements. Aan de andere kant werden ook nog enkele nieuwigheden toegevoegd, waaronder wat nieuwe wapens die voor extra vuurkracht zorgen of de mogelijkheid om muren te beklimmen met loden pijpen die ook gebruikt kunnen worden om nazi’s de kop in te slaan. Het zijn geen wereldschokkende aanpassingen, maar wel subtiele veranderingen die voor een fris briesje zorgen.
Wat ook nieuw is, zijn de challenges. Geen innovatief gedoe hier, want bepaalde onderdelen uit eerder gespeelde levels kan je opnieuw doornemen waarop een score wordt geplakt. Die wordt dan gepubliceerd op online leaderboards, zodat je misschien wel geneigd bent een bepaalde score te verbeteren. Het leukste van al moet nog komen, want MachineGames verwent ons, en dan vooral de iets ‘oudere’ gamers, met levels uit Wolfenstein 3D. Wolfenstein: The New Order had ook zo’n level, al worden we in The Old Blood in elke verhaalmissie getrakteerd op zo’n nostalgische terugkeer naar het jaar 1992, inclusief hakenkruizen en portretten van Adolf himself. Daarvoor moet je wel op zoek gaan naar de goed verborgen slaapplaatsen, maar dat zoekwerk wordt tenminste beloond. Of hoe we het al positieve Wolfenstein: The Old Blood nog positiever kunnen afsluiten.
