Als je graag in je uppie gamet, was Fallout 76 tot ongeveer een half jaar geleden – om het nog erg zacht uit te drukken - niet meteen iets voor jou. Bethesda maakte er niet alleen eindelijk die Fallout-onlinegame van die al jaren in de steigers stond, de ontwikkelaar/uitgever waagde ook nog de aanzienlijke creatieve gok om daar een survivalgame van te maken.
Een gok die niet meteen goed uitdraaide: een Fallout-game die je in essentie verplichtte om in hardcoremodus te spelen schrikte heel wat fans van de serie af die gewoon een deftige verhaal-rpg wilden spelen – The Elder Scrolls met vuurwapens – af.
Met uitbreiding Wastelanders trok Bethesda afgelopen voorjaar voor ’t eerst een blik niet-speelbare personages open in de open wereld van Appalachia, en serveerde het je daar al een eerste single player-ervaring van tien tot vijftien uur mee.
Dat élan wordt nu verdergezet met Steel Dawn, een tweedelige expansie waarin oude bekende Brotherhood of Steel opnieuw zijn opwachting maakt.
Brotherhood of wàt?
De Brotherhood of Steel is een groepering binnen het Fallout-universum die al van de partij is sinds de allereerste game uit 1998. Een genootschap met een strakke militaire hiërarchie, dat doorheen het verwoeste Amerika actief op zoek gaat naar nieuwe technologie die pas nieuw was, of zelfs nog in de maak, toen de bommen vielen in 2077. Als je personage level 20 heeft bereikt, kun je er kennis mee maken in Fallout 76, waar ze zich net hebben gevestigd in West-Virginia. Vanzelfsprekend word je op verscheidene missies gestuurd als je ervoor kiest om hun kant te kiezen, en zo wordt gaandeweg – maar nu geef ik eigenlijk al iets te veel van de plot bloot – een breuk in hun rangen duidelijk.
Het duurt eventjes voordat Steel Dawn in tweede versnelling geraakt, maar na een uur of twee krijg je de gewoonlijke Fallout-schietpret geserveerd, met shootouts tegen raiders, supermutanten en synths, een levensvorm die vooral in Fallout 4 een belangrijke rol speelde.
Het stroeve begin van de DLC legt echter een specifiek probleem rond die Brotherhood of Steel-types bloot dat ook al een kline smet was aan de verder bijna volmaakte voorganger Fallout 3 uit 2008: als je in ’t echte leven niet je jeugd op een streng jezuïetencollege hebt doorgebracht, krijg je eigenlijk koude rillingen over je rug van het morele superioriteitsgevoel van de bende. Maar het enige alternatief dat Steel Dawn biedt voor toetreden tot hun rangen is de nieuwe uitbreiding gewoon lijks laten liggen, en doorgaan met de andere content die zich aandient in Appalachia.
Gewoon meer content
Een handicap blijft ook dat Fallout 76 van in den beginne helemaal niet was gemaakt voor singleplayercontent. Die kaarten blijven ook bij Steel Dawn in je nadeel geschud als je een gewone, klassieke, verhalende Fallout-game: daarvoor staan nog altijd veel te veel systemische restanten in de weg van wat Fallout 76 zijn oorspronkelijke bedoeling was. Zoals de noodzaak om te eten en te drinken, en de minder tactische versie van het V.A.T.S.-vechtsysteem. Als je je echter over die euvels heen kunt zetten, levert Steel Dawn samen met Wastelanders (speel die overigens eerst!) een volume aan singleplayercontent loopt inmiddels al wel in de tientallen uren.
Voor niet weinig fans van ’t eerste uur zal dat voldoende zijn, vermoed ik. Als Fallout 76-uitbreidingen à la Steel Dawn één ding aantonen, is het wel dat er zin blijft in nieuwe Fallout-content: zowel onder de spelers (Wastelanders hielp ervoor zorgen dat er in 2020 nog steeds enkele honderdduizenden spelers in Fallout 76 zitten) als bij de ontwikkelaars, want er zitten bijvoorbeeld een paar prima personages in Steel Dawn.
Maar het blijft gissen naar Bethesda’s precieze motivatie om nog relatief uitgebreide single player-content voor Fallout 76 te blijven maken. De basisgame staat inmiddels voor kleingeld te koop, en er zijn geen direct aanwijsbare andere pistes die er ineens een grote verdienpost van kunnen maken. Is het dan niet voor iedereen beter om die middelen te steken in – ik gooi het maar op – gewoon een volgende Fallout?
Conclusie
De hamvraag rond single player(-achtige) uitbreidingen voor Fallout 76 blijft: is de game met een gratis uitbreiding als Steel Dawn een tiental uur van je tijd waard, of rechtvaardigt ze eindelijk de aanschaf van de – inmiddels fors afgeprijsde – basisversie? Wel als je een grote Fallout-fan bent en je kunt om een paar onprettige tweaks aan de spelmechanieken van je favoriete gamereeks heen. Al de rest: doorlopen!
