Waarom Wel?
Cluck My Life
Je kruipt in de huid van Sonny Featherland, een haan die al decennia lang bij de politie van Clawville als detective werkt. Na jarenlang dagelijks geweld, misdaad, haat en verdriet te hebben gezien heeft Sonny een verbitterd wereldbeeld. Positief kan hij nog nauwelijks denken en de fles whisky is steeds binnen handbereik.
Qua vreemdheid past Chicken Police dan misschien wel in het rijtje van titels als Octodad of Worms, qua sfeer zit je veel meer bij L.A. Noire of Max Payne. Al is de humor bijzonder passend en absurd, Chicken Police is in de eerste plaats een bitter noir-drama dat delicate onderwerpen aansnijdt.
Qua sfeer, muziek en presentatie zit het meer dan goed bij Chicken Police.
Sonny trekt er met zijn partner Marty McChicken op uit om een complot te ontrafelen dat gericht lijkt te zijn tegen de kat Natasha Catzenko, vriendin van de hooggeplaatste criminele rat Ibn Wessler.
Wat begint als een gewoon onderzoek loopt al snel in het honderd. Sonny en Marty moeten voor hun leven vrezen maar willen de zaak tot de bodem onderzoeken. Dit doe je gameplay-gewijs door op tientallen locaties in Clawville met verschillende beesten te praten, hen te ondervragen en jouw verzameld bewijsmateriaal correct te linken op je kantoor.
Good Chick, Bad Chick
Met meer dan 8 uur aan gesprekken is het verhaal sterk uitgeschreven en vooral met zeer knappe voice-acting tot leven gebracht. De nodige humor werkt ontmantelend (zoals het woord Cluck als substituut voor de F-bomb) maar veeleer zijn het de intriges, complottheorieën en twists die je gaande houden.
Er zijn heel wat gesprekken om te volgen en vragen om te stellen maar dit is op zich zeer basic. Toch kan je niet intussen afdwalen want vaak zit cruciale info verborgen in deze gesprekken. Dé hoofdbasis van Chicken Police is ondervragen. Aan de hand van karakteristieken van bepaalde beesten dien jij de juiste vragen te vinden tijdens je verhoor.
Na elk verhoor krijg je een score en een samenvatting met informatie die je verkregen hebt.
Je probeert je detectivemeter zo hoog mogelijk te krijgen om de juiste clues te vinden. Er is geen minigame of fail-proof techniek om dit te doen. Als Sonny denkt dat iemand zeer arrogant is dien jij zélf slim genoeg te zijn om de juiste vragen te stellen. “Zou jij snugger genoeg zijn om weg te komen met moord?” past hier dus veel beter dan “Kan je een alibi voorleggen de avond van de verdwijning?”. Let op, vaak zijn de verschillen zeer subtiel. Je moet dus echt psychologisch denken.
Na elk verhoor krijg je een score en een samenvatting met informatie die je verkregen hebt. Later probeer je op kantoor je case af te werken door de juiste bewijzen met elkaar te linken én zelf een conclusie te trekken. Deze mechanics zijn helaas té vergevingsgezind om het echt spannend te houden. Ook op andere momenten lijkt deze thriller te weinig voor kippenvel te zorgen.
Waarom Niet?
Als Een Kip Zonder Kop
Qua sfeer, muziek en presentatie zit het meer dan goed bij Chicken Police. De ondervragingen zitten sterk in elkaar maar alles daarrond is te simpel. Vragen stellen in gewone gesprekken is gewoon lijstjes afwerken, cases oplossen is in het slechtste geval snelle trial-and-error en er is geen enkele vorm van straf bij mislukkingen.
Op andere momenten is alles net niet duidelijk genoeg. Soms dien je een object te manipuleren om bijvoorbeeld een geheime deur te ontdekken maar dit wordt nooit aangekondigd en kan soms tot vervelens toe frustreren. Als je op een 8-tal uur amper vijf keer interactie moet maken met een object dat perfect in een 2D-achtergrond gecamoufleerd zit denk je hier niet meteen aan.
Toch is het weer helemaal in om een hanenkam te dragen.
Doorheen de campagne krijg je ook af te rekenen met een drietal shootouts. De gunplay is hier enorm slecht uitgewerkt en duidelijk niet gemaakt voor consoles. Gelukkig zijn deze shootouts zo kort dat ik me afvraag waarom ze er in hemelsnaam inzitten.
De gunplay is enorm slecht uitgewerkt en duidelijk niet gemaakt voor consoles.
Woeste Buffels
De zwakke punten van Chicken Police zijn niet zo clucking vervelend dat je stopt met verder spelen. Al kabbelt het verhaal gezapig verder zoals een goedkopere stationsroman, de karakters en hun unieke eigenschappen houden je zoet.
Mochten de protagonisten geen kippen zijn die moeten afrekenen met bazige honden, stotterende konijnen en woeste buffels zou deze titel wel wat van z’n charme verliezen. Toch is Clawville zeker een bezoekje waard. Voor een beestig, gitzwart avontuur moet je hier als de kippen bijzijn.
