Mass Effect 3
Mass Effect 3 sloot de Mass Effect-trilogie af. Sinds onze ervaring met het origineel en de kennismaking met Commander Shepard waren we begonnen aan een reis. In die reis leerden we vele personages kennen, gingen we van bepaalde locaties houden en moest je zo nu en dan een vreselijke keuze maken. Doordat savefiles van het ene deel meegingen naar het andere, hadden die keuzes ook echt gevolg. De ene speler eindigde in Mass Effect 3 dan ook met een ander team en een andere soort Sheppard dan de andere speler.
Het probleem
Aan het einde van de game maakte dat helemaal niets uit. Al je keuzes, al je moeite in het behouden van personages en het bij elkaar houden van het universum hebben namelijk geen enkele invloed op het einde. Wat je wel krijgt, is een eindscene met een personage dat pas in deel drie werd geïntroduceerd en je vertelt dat je mag kiezen hoe het universum ten einde komt. En met een enkele druk op de knop zie je dan wat er gebeurt. Dat voelde aan als een enorme anti-climax. De kater werd nog groter omdat het einde totaal niet paste bij de rest van de game en je bovendien met een hoop vragen liet zitten. Hoe kon het bijvoorbeeld gebeuren dat het universum zo goed als gesloopt werd, maar de bemanning van de Normandy dat kon overleven. En was Shepard nou wel of niet doodgegaan?
The Order 1886
The Order 1886 ligt nog vers in het geheugen. De game had hier en daar zijn charme, maar kende tegelijkertijd ook een aantal tekortkomingen. Het grootste probleem daarbij was de lengte van de game. Binnen een uur of zes kan de gemiddelde speler hem uitspelen. En op dat moment is er niet meer heel veel te doen.
Het probleem
Ten eerste kwam het einde van de game gewoon te snel. Na zes uur waren we eigenlijk nog niet klaar om afscheid te nemen van de titel. Daarnaast was de manier waarop het eindigde nogal cru. Je bent net te weten gekomen dat een van je trouwste bondgenoten eigenlijk een weerwolf was, waardoor je hem moest afmaken. Dat doe je door enkel op een actieknop te drukken, waardoor het één van de sufste quick time events ooit is. En als klap op de vuurpijl komt er nog een epiloog die hint naar een mogelijk tweede deel. Op dat moment snapten wij niet waarom de ideeën voor een eventueel vervolg niet in deze game waren verwerkt. Wij waren eigenlijk nog niet klaar met dit avontuur. Het is alsof je de ene na de andere klap in je gezicht krijgt en dat doet pijn.
Halo 2
Lang stond het einde van Halo 2 te boek als het slechtste game-einde ooit. Het is een typisch geval van een game die op twee gedachtes hinkt. Waar men de eerste Halo gewoon keurig had afgesloten en we niet wisten wat er daarna met de serie zou gaan gebeuren, daar was het met Halo 2 duidelijk dat Halo een reeks zou zijn die lang mee zou gaan. In elk geval een trilogie en daarna was er nog genoeg verhaal over om andere games te maken. Halo 2 kreeg zodoende de ondankbare taak om de brug tussen deel één en drie te vormen. Het moest enerzijds laten weten dat het gevaar nog niet weg was, maar tegelijkertijd kon nog niet alles verslagen worden.
Het probleem
Een game als Halo moet op een epische manier eindigen, maar door de eerder genoemde tweesplit deed hij dat juist niet. Het einde was een nachtkaars die werd uitgeblazen. De credits kwamen nadat The Master Chief de ‘legendarische’ woorden ‘Finishing this Fight’ uitspreekt. Terwijl je denkt dat het grootste gevecht nog moet komen, is het opeens voorbij. Het was zo plots, zo onverwachts en enorm teleurstellend. Het grote gevecht moest immers nog beginnen en tot overmaat van ramp was Cortana vlak daarvoor van de speler gescheiden en had je geen idee wat er met haar was gebeurd. Allemaal vragen die pas drie jaar later werden beantwoord bij de release van Halo 3.
Shenmue 2
Shenmue 2 is een fantastisch avontuur. Het was destijds een absolute reden om een Dreamcast in huis te halen. En als je dat niet gedaan had, dan kon je later op de Xbox de game alsnog herbeleven. Helaas wist de game nooit de verkoopscijfers te halen die hij verdiende. Dat in combinatie met de zeer hoge ontwikkelingskosten heeft ervoor gezorgd dat Shenmue 2 de boeken in is gegaan als één van de meest verliesgevende games. Tegelijkertijd is het ook een game met een enorm slecht einde.
Het probleem
Het einde van Shenmue was best wel suf. Het eindigt open, met het vinden van een belangrijk artefact. Je weet dat je daarmee een stapje dichter bij het ontrafelen van het plot komt, maar het was blijkbaar te veel moeite om dat nog in deel twee te stoppen. Er werd zodoende beloofd dat het verhaal zou doorgaan in een derde deel, maar we weten allemaal dat er nooit een Shenmue 3 is gekomen. Door het ontbreken van dat derde deel is het einde van Shenmue immers nog pijnlijker geworden. Onze laatste gedachte is nu namelijk een zwart scherm met daarop in witte letters de belofte 'The Story Goes On'.
Super Mario Bros 2
Super Mario Bros 2 was een vreemde platformer. Het was in eerste instantie geen echte Mario-game. Waar men in Japan aan de slag kon gaan met het echte Mario 2 (dat later op de SNES als The Lost Levels zou uitkomen), daar had men voor Europa iets anders bedacht. De platform-game Yume Kojo: Doki Doki Panic werd omgezet naar een Mario-game en zodoende kreeg je een compleet andere platformer voorgeschoteld dan het origineel.Dat deerde echter niet, het was een toffe game, waar je de mogelijkheid had om met vier verschillende Nintendo-figuren het avontuur aan te gaan.
Het probleem
Toch nemen we het einde van de game niet in dank af. Nadat we urenlang vijanden hebben verslagen, platformproblemen hebben overwonnen en uiteindelijk de grote slechterik hebben verslagen, krijgen we een filmpje te zien waarin Mario loopt te snurken. Wat blijkt: alles wat je daarvoor hebt gedaan speelde zich af in zijn dromen. Alles wat je hebt gedaan, was voor niets, het was niets meer dan een simpele droom. Het gevoel van teleurstelling brandt nog steeds bij ons.
Rage
Rage is in vele opzichten een interessante game. Het is een titel die behoorlijk lang in ontwikkeling was. Het is er één die moest laten zien waar id Software’s Tech 5 Engine toe in staat was en het zou de glorieuze terugkeer van de studio met aan het hoofd John Carmack moeten zijn. Het liep echter anders.Toen de game eindelijk uitkwam, was hij qua graphics niet eens meer zo heel bijzonder. Bovendien was de game best wel snel saai aan het worden, met missies die weinig interessant waren en personages waar we ons niet mee konden identificeren.
Het probleem
Dat was niks, vergeleken met het einde. Het einde van Rage past wel in het straatje van The Order 1886 en Halo 2, maar gaat nog een stapje verder. Want waar je bij de eerder genoemde games na veel wikken en wegen nog kan stellen dat je naar een soort van hoogtepunt hebt toegewerkt, daar valt het einde uit Rage echt volledig koud op je dak. Je denkt bezig te zijn met de zoveelste verhaalmissie en belandt in een behoorlijk toffe shootout. Eentje waar je best wel moeite voor moet doen om als winnaar uit te komen. Vervolgens druk je op een knop om iets te activeren en boem, daar komt een filmpje gevolgd door de credits. Vol verbazing hebben we dit aangekeken en snappen we eigenlijk nog steeds niet wat de gedachte achter dit gekke en abrupte einde is.
L.A. Noire
L.A. Noire is nog zo’n titel die lang in ontwikkeling was en het resultaat splitste de community. Enerzijds was het een toffe detective-game met een geloofwaardige wereld en personages, maar anderzijds viel het als open wereld-game enorm tegen. De game verkocht overigens best wel goed, maar een vervolg zat er door het faillissement van ontwikkelaar Team Bondi nooit in. En dat is misschien maar goed ook, want op die manier hoeven we niet meer terug te denken aan het pijnlijke einde.
Het probleem
Het einde past totaal niet bij de stijl van de game. L.A. Noire is eigenlijk een moderne point and click-game. Je speurt omgevingen af om bewijsmateriaal te vinden en ondervraagt verdachten om uiteindelijk de schuldige aan te wijzen. Maar het einde gooit alles wat je daarvoor hebt geleerd overboord en de game verandert in een shooter. In een riool achtervolg je een collega uit het leger en nadat hij zich overgeeft, knal jij hem in koelen bloede af. Dat paste al niet bij het hoofdpersonage Cole Phelps. Maar als hij vervolgens alle tijd neemt in een riool die overstroomt en dat moet bekopen met zijn eigen dood, heb je echt het gevoel dat de ontwikkelaar op het laatst de controller van jou jat en zijn eigen verhaal wilde vertellen. Het is in dat opzicht maar goed dat er nooit een vervolg van hoeft uit te komen.
