Waarom Wel?
Join The Rebellion
Het mag geen verrassing zijn dat technologische thema’s weer de backdrop vormen bij de nieuwe Watch Dogs. Ditmaal trekken we naar Londen om alles wat digitaal is naar onze hand te zetten. In de nabije toekomst doet een grootschalige terreuraanslag de wereldstad op z’n grondvesten daveren.
Jouw hackergroep DedSec krijgt ten onrechte de zwarte piet toegeschoven. De nasleep is verschrikkelijk. Een totalitair militair regime neemt de controle over de beveiliging en onderdrukt de inwoners. Georganiseerde misdaad benut elke kans om te schitteren tussen de chaos. Dringend tijd om de mensen te tonen dat DedSec niet de grote schuldige maar wel de enige hoop is. Gelukkig willen de mensen maar al te graag luisteren.
Iedereen is welkom
Iedereen die je tegenkomt is een potentiële sleutelpion in jouw strijd om Londen terug te nemen van de onderdrukkers. Elke NPC heeft z’n eigen voor- en nadelen die je kan benutten. Zo begon ik met een dandy bankier die goede vriendjes was met de hoofdcommissaris. Handig om minder lang in de cel te zitten.
Watch Dogs doet een uitstekende job om zichzelf te vernieuwen.
Niet veel later bevriende ik een ambulancier die elk teamlid sneller uit het ziekenhuis kon krijgen maar zelf een gokverslaving had. Even wegkijken en ik was meteen wat cash kwijt. Karakters raken gewond, worden gevangen genomen of sterven. Zo raak je hen tijdelijk of voor goed kwijt. Gelukkig zijn er ontelbaar veel apostelen die het evangelie van digitale rebellie maar wat graag willen downloaden.
Iedereen is welkom in je clubje.
Bouwvakkers & Omaatjes
Watch Dogs doet een uitstekende job om zichzelf te vernieuwen dankzij de “play-as-anyone” mechanic. Het was ook nodig: een derde deel met dezelfde formule had te simpel geweest.
Dit wil niet zeggen dat hacking saai is geworden. De vele puzzels die je zal tegenkomen zijn vaak uitdagend en regelmatig moest ik twee keer nadenken hoe ik precies te werk zou gaan. Er is een sterke balans tussen variatie, moeilijkheid en uitdaging.
Rondrijden doorheen Londen is zeer arcade, al kan je ook fast travel gebruiken via de metro. Verder is er natuurlijk heel wat combat, zowel met de vuisten als met geweren. Deze is zo standaard als maar zijn kan, wat niet wil zeggen dat het niet genietbaar is. Leuker wordt het als je met je high-tech gadgets aan de slag gaat en briljante valstrikken op poten zet.
Rondrijden doorheen Londen is zeer arcade.
James Bond is soms niet veraf
Met je tech points kan je nieuwe vernuftige snufjes aankopen. Sommige simpel, sommige quasi James Bond. Of je nu met twee of twintig verschillende rebellen speelt, er is echter maar één duidelijke ster in deze game. En dat is Londen zelf!
Dé aandachtstrekker van Legion is z’n locatie. Londen is in de eerste plaats enorm knap nagemaakt. Grafisch is het een pareltje geworden met gebruik van felle kleuren en een uitstekende mix van gekende landmarks en fictieve hotspots. De map zit vervolgens boordevol zaken om te doen.
Rondrijden doorheen Londen is zeer arcade.
Naast het hoofdverhaal dien je de verschillende stadsdelen te bevrijden van onderdrukking. Dit doe je door middel van targets te elimineren, propaganda te verwijderen, freedom fighters te bevrijden enzovoort. Naast deze minder legale activiteiten kan je ook wat kleiner vertier onderhouden zoals jongleren met een voetbal of je volledig lam zuipen. Hier zit weinig tot geen diepgang in en dat is helaas niet het enige punt.
James Bond is soms niet veraf.
Waarom Niet?
Ultrageheim Gelul
In theorie is de “play-as-anyone” mechanic een geweldig idee. Dit komt in de praktijk gedeeltelijk over maar er zijn duidelijk nog wat kinderziektes. Zo kwam ik meer dan eens twee of drie personages tegen die met dezelfde stem spraken, al zagen ze er totaal anders uit.
Heel wat terugkerende karakters uit het verhaal spreken je ook aan alsof je er vanaf minuut één bij was. “Over welke bende is die trut nu al een kwartier aan het lullen?”, moet mijn nieuwe architect die aan illegale boksmatchen meedoet hebben gedacht. Ook best vreemd om elke wandelaar aan te spreken met “Jij daar! Zin om bij mijn ultrageheime cybergroep DedSec te komen? Niet doorvertellen heh!”
Je voelt je nauwelijks verbonden met je crew. Legion weet qua sfeer gewoon niet welke richting het uit wil gaan. Soms is het een hilarische, geniale parodie op een niet-zo-veraf-lijkende-toekomst.
Je voelt je nauwelijks verbonden met je crew.
Op andere momenten draait de sfeer naar bloedserieus en ijzingwekkend eng, met zware thematiek als organenhandel en ongewenste mind control. De overgangen zijn alles behalve soepel.
De absoluut verschrikkelijke voice acting helpt er niet aan. Minder sterke lip syncing zijn we gewend van Ubisoft maar op deze accenten zouden lijfstraffen moeten staan.
High-Tech Edgelords
“Oi Mate! This sh*t ain’t right mate! F*ck this mate!” Met een barrage aan platitudes, stereotypen en zeer kinderachtige replieken worden conversaties snel een sleur. De accenten zijn vaak gruwelijk fout om naar te luisteren en staan bol van de overacting. Het verknalt de gameplay helemaal niet maar verknoeit een deel van het verhaal. Nu sta ik hier met m’n database vol high-tech gadgets, terwijl ik gewoon wat duct tape wil om ieders bek dicht te plakken.
