1. Wat een collectie!
Om te beginnen: wat. een. collectie. Ondergetekende heeft al een – dacht hij – aardige verzameling videogameparafernalia op zijn cabinet de travail staan, verdeeld over een muurbrede kast achter zijn bureau en nog een paar kisten in zijn berging. Maar daarmee zou ik hoogstens een stuk of drie van de meer dan vijftig (!) vitrinekasten kunnen vullen die in het Pixel Museum staan uitgestald.
Oprichter Jérôme Hatton (48) begon die verzameling met de aankoop van een NES in de vroege jaren 90, en geraakte zo gefascineerd door het medium dat hij dan maar alles wat er ooit is uitgekomen qua consoles heeft gekocht op rommelmarkten en eBay. Er staan 20.000 artefacten uitgestald in het Hôtel des Douanes, verdeeld over verscheidene voormalige kantoren, waaronder meer dan 250 games.
2. De volledige geschiedenis is gecoverd
Die collectie werd natuurlijk niet zomaar willekeurig in glazen kasten gepleurd: een wandeling doorheen het Pixel Museum is ook een wandeling door de geschiedenis der videogames. Ze begint al in 1958, met een oscilloscoopscherm waarop ‘Tennis for Two’ kan worden gespeeld, de allereerste game, die ingenieur William Higinbotham in dat jaar had gecreëerd.
De omvang van de collectie is onwaarschijnlijk ruim en volledig.
Vervolgens gaat het naar consolemerken als Magnavox, Atari, Commodore, Nintendo, Sega, PlayStation, en Xbox. Het verre verleden is er even goed vertegenwoordigd als het iets nabijere: je zult er je nostalgische hart kunnen ophalen, maar ook meer te weten komen over de allereenvoudigste oorsprong van dit medium.
3. Sommige dingen zullen je verbazen
Bij zo’n uitgebreide collectie staan de verrassingen natuurlijk om de hoek. Ikzelf dacht dat ik veel wist over de geschiedenis van dit medium, maar had bijvoorbeeld geen weet van een naaimachine die op een Game Boy Color kan worden aangesloten. Nochtans is dat precies wat de Amerikaanse fabrikant Singer in 1998 op de markt bracht: een naaimachine die kan worden bediend met de zakconsole, waarop gebruikers hun eigen patronen konden creëren of vooraf gemaakte patronen konden invoeren via een cartridge.
Een exemplaar ervan staat in het Pixel Museum te pronken tussen de vroegste Nintendo-stukken. En wist je dat Zanussi, een Italiaans elektronicamerk dat we vandaag vooral kennen van de wasmachines en de microgolfovens, in de late jaren 70 ook een consolefabrikant was? Ik ontdekte in de vroegste stukken van het Pixel Museum de Play-O-Tronic, een reliek uit een tijdperk waarin zowat iedere elektronicafabrikant een (vaak futiele) poging waagde om de succesformule van nieuwkomer Atari te kopiëren.
4. Vijftig games zijn speelbaar
Er kan niet alleen worden gekeken in het Pixel Museum, maar ook een aardig potje worden gegamed. Tussen de kijkstukken staan al installaties waarop games kunnen worden gespeeld: er staan bijvoorbeeld twee (zeldzame) Vectrex-gameconsoles, een Amstrad CPC in een voormalige reclamestandaard voor elektronicawinkels, een setje schermen waarop originele versies van Super Mario Bros, Streets of Rage 3, Street Fighter II en Sonic the Hedgehog kunnen worden gespeeld, en dichter bij vandaag een soortgelijke reclamezuil met Star Wars Episode 1 Racer op de Dreamcast, of Jak 3 op een PlayStation 2.
Er kan niet alleen worden gekeken maar ook een aardig potje worden gegamed.
Midden in de collectie werden de voormalige douaneloketten omgebouwd tot afgesloten coupés waarin onder meer een potje Duck Hunt kan worden aangevat. En de wandeling door zestig jaar videogames sluit af met een kleine speelhal waar antieke arcadekastjes als Ms. Pac-Man en Space Invaders staan.
5. Er komen thematische tentoonstellingen
Zoals het Pixel Museum er nu bijstaat is het slechts goed voor één (lang) bezoek: de games die je er speelt zijn vooral de absolute klassiekers. Maar, vertelde Hatton me, de bedoeling is natuurlijk dat die speelbare games ook geregeld worden vervangen door andere. Het is ook niet de bedoeling, zei hij, dat er altijd lukraak nieuwe games in de consoles zullen worden gefloept. “Vanaf binnenkort zullen we ook meer en meer met thema’s gaan werken, in tijdelijke tentoonstellingen.”
6. Het is van een internationaal cachet
Ondergetekende heeft ook een paar andere videogametentoonstellingen en -musea bezocht in de wereld. Het Computerspielemuseum in Berlijn, bijvoorbeeld, de videogamecollectie in het MoMa in New York, of het Nationaal Videogame Museum in Zoetermeer. Ik kan je dus vertellen: het Pixel Museum mag daar makkelijk naast gezien worden.
De omvang van de collectie is onwaarschijnlijk ruim en volledig, zeker gezien het feit dat het Pixel Museum is gegroeid vanuit een privécollectie. Het was oorspronkelijk ook een Frans museum: tot in juli van dit jaar stond het in de buurt van de Franse stad Straatsburg.
Pixel Museum, Hotels des Douanes, Tour & Taxis, Havenlaan 86 C, Brussel. Open op donderdag om 10-18 uur, vrijdag om 14-22 uur, zaterdag en zondag om 10-18 uur.
