Ze hebben allebei Italiaanse roots, een springvermogen waarmee je naar de Olympische Spelen kan én ze gebruiken allebei een reddingsmissie als excuus om een langgerekt, levensgevaarlijk 2D obstakelparcours te doorkruisen. Voor de rest hebben ene Mario en Vinnie Cannoli niets met elkaar te maken. Die Vinnie is een enforcer, een zware jongen, voor een beruchte maffiafamilie tijdens de Drooglegging. Die periode in de jaren ’20 van de vorige eeuw waarin de regering van de VS alcohol illegaal verklaarde en daarmee gangsterclans dat duwtje in de rug gaf om zich te organiseren en zich een meestal misplaatst geromantiseerd profiel aan te meten. De potgrond waaruit personages als Al Capone, Lucky Luciano, Bugsy Siegel en Dillinger groeiden. De basis voor The Godfather en recenter – maar historisch eerder te situeren – Boardwalk Empire.
Handgetekend
Meer nog dan die film- en tv-voorbeelden zoekt en vindt Guns, Gore & Cannoli zijn inspiratie in de Belgische strip Sammy. De handgetekende graphics lijken zo uit die albums geplukt en dat werkt. Ook bij wie nog nooit zo’n Sammy opensloeg. Donkere achtersteegjes, riolen, illegale dranktenten, de onvermijdelijke allesbehalve verlaten opslagloodsen of ‘gewone’ straatbeelden, alles ziet er niet alleen gepast kleurrijk en netjes afgelijnd uit, de makers hebben zich ook de moeite getroost om hun spelwereld historisch zo correct mogelijk neer te zetten. Dat had niet gehoeven, maar het zegt wel iets over die licht neurotische gedrevenheid die we bij ontwikkelaars graag zien. Niet in het minst omdat het bij ons dan weer een even neurotische reflex opwekt die gesprekspartners met de ogen doet rollen wanneer we opmerken dat de Don Vito Corleone lookalike er in deze game eerder 60 uitziet dan de dertig jaren die hij chronologisch gezien zou moeten tellen. Toegegeven, de oogrollers hebben gelijk.
Voluit gaan
Dat historisch correcte dient vooral om de game in een herkenbare setting te verankeren. Het verhaal en de gameplay luisteren vooral naar de regels van vermaak. Vinnie, die van zijn opdrachtgevers de opdracht krijgt om in een fictieve stad een man te redden. Nog voor hij letterlijk van zijn in de haven aanmerende boot is heeft hij zich al door een horde vijanden mogen ploegen. Vijanden die duidelijk maken dat de rivaliserende gangsterfamilie niet het enige is dat hem het leven moeilijk – en abrupt kort – zou kunnen maken. De stad is overspoeld door zombies … en nog een paar andere gruwels, maar die laten we je liever zelf ontdekken. Op een paar uitzonderingen na heeft alles wat beweegt het op jou voorzien. Je mag dan ook voluit gaan met het aangenaam grote en gevarieerde arsenaal dat deze game je in de handen drukt.
Meer nog dan die film- en tv-voorbeelden zoekt en vindt Guns, Gore & Cannoli zijn inspiratie in de Belgische strip Sammy.
Denken mag, maar dan snel
Kort door de bocht brengt de gameplay op zich weinig of niets nieuws naar het genre van de 2D platformshooter. Denk Mega Man, Contra, Metal Slug maar dan zonder pixels en smaakvoller gekleed. Het feit dat dit genre er na dertig jaar nog steeds staat én dat er elk jaar nog een handvol sterke games in verschijnen, bewijst de kracht ervan. Guns, Gore & Cannoli is een van die games. Vinnie hurkt, rent, schiet en schopt naar links of rechts en springt moeiteloos twee meter hoog. Naar een hogere gelegen stuk van de spelwereld of over een aanstormende vijand, en in pure Donkey Kong-stijl over aanrollende biervaten. De omgeving scoort klassieke ingrediënten als explosieve vaten en vernietigbare objecten. Hier en daar moet er een hendel omgegooid, of liever: omgeschopt worden, maar echt puzzelwerk moet je niet verwachten. Deze game gaat voor de adrenaline en doet beroep op behendigheid, reflexen en instant-tactische beslissingen.
Kijk links, rechts en nog eens links
De ontwikkelaars hebben gelukkig begrepen dat een vrij standaard gameplayformule, die ook nog eens vrij weinig ruimte voor improvisatie laat, meer nodig heeft dan een wisselende achtergrond om te blijven boeien. Daarom laten ze met grote regelmaat een nieuwe zombievariant of andere vijand aanrukken en breidt je arsenaal zich – vooral tijdens de eerste twee uren toch – gevoelig snel uit. Je begint met en pistool, krijgt dan een jachtgeweer, een machinegeweer, een hoog kaliber revolver, een shotgun, een vlammenwerper … en later mag je daar ook een bazooka en wat, ahem, experimenteler wapentuig bijtellen. Oh, juist, en granaten en molotov ‘s. ‘Aardig’ is dat hier – helemaal conform de zombie-lore – een headshot snellere resultaten oplevert. Met uitzondering van de boss-fights trek je normaal gezien van links naar rechts door de zijwaarts (en soms op- en neerwaarts) scrollende spelwereld, maar doe jezelf een plezier en hou die linkerkant van je scherm in de gaten. Niet zelden stuit je aan de rechterkant op een nieuwe brok vijanden … om precies op dat moment drie rage-zombies op je onbeschermde rug af te zien sprinten.
Onze Vinnie
Op de medium moeilijkheidsgraad krijg je een aangename uitdaging te happen. De game is lang genoeg om er niet onmiddellijk nog eens doorheen te willen gaan om je geld eruit te halen. De kans is groot dat je dat binnen afzienbare tijd toch doet op een taaiere moeilijkheid. Of in co-op met een andere speler naast je. De game laat zich via Steam binnentrekken en perfect spelen op een toetsenbord, maar wanneer je over een controller beschikt is dat een absolute aanrader. Het kan aan ons toetsenbord liggen, maar heel af en toe stuitten we op het sticky toetsenfenomeen dat onze Vinnie op eigen initiatief zijn kostbare munitie er liet doorheen jagen. Voor de rest kunnen we weinig negatiefs over deze extreem verzorgde en vermakelijke variant op een beproefd thema melden.
