Maak kennis met Troy. Met hen allebei. Je hoofdpersonage in Struggling, een vrolijk dégoûtante puzzel-actiegame waarin je jezelf ellendig klauwt over een hindernissenparcours vol ranzigheid, bestaat namelijk uit twee min of meer menselijke wezens – Hector en Achilles – die niet meer dan een stel in elkaar vergroeide hersenen met elk één arm zijn. Samen moeten ze ontsnappen uit de faciliteit en ver genoeg vluchten om hun vrijheid te behouden, en daar zal heel wat geploeter mee gepaard gaan.
Waarom wel?
Unieke gameplay
Zeker na de indie-boom van de afgelopen tien jaar kun je dit écht niet vaak meer met stelligheid zeggen, maar voor deze durf ik het: de gameplay van Struggling is waarachtig uniek. Je moet het hele gewicht van Troy met de twee armen zien te verslepen, die elk worden bestuurd door een andere duimstick, in bewegingen die niet automatisch synchroon lopen: daarvoor moet jij namelijk zorgen. Op die manier over het oppervlakte beulend moet je het kreunende tweetal over soms steile hellingen hijsen, hen hindernissen doen ronden, en hen op een bepaald moment zelfs eventjes doen deelnemen aan het gemotoriseerd verkeer.
Gedurfd idee
Struggling is een teef om te besturen. Bij een normale game trekken we daar flink puntjes voor af, maar dit kun je natuurlijk moeilijk een normale game noemen. De meeste games proberen een juiste balans te vinden tussen frustratie en beloning, maar in Struggling wordt de schaal vrij resoluut in de richting van dat eerste geduwd. Dat is altijd een beetje verfrissend in een landschap dat vooral bestaat uit games die je in de eerste plaats met beloningen om de oren slaan.
Uniek visueel universum
De hele wereld van Struggling ziet er ranzig uit. Beurs. Bedorven. Alsof het hele decor bezet is met een paar ton schimmel. En je hoofdpersonage ziet er al helemaal slobberig en goor uit. Maar al die viezigheid werd in een cartooneske, handgetekende stijl gegoten, die samen met al die besmeurde indrukken een vrij uniek visueel universum naar je scherm brengt.
Uitdagend
De moeilijkheidsgraad van Struggling is niet van de poes, en dat zul je al snel merken. Bij iedere keer dat je terug naar het vorige checkpoint moet – en geloof me: dat zal snel het geval zijn – zit je te wriemelen op je stoel. Het is een wonderlijk spel van fysica, dat alles geeft wat de titel belooft: je zit te sappelen.
Lachen!
Er zit ook heel wat humor in Struggling. In de beeldgrapjes in het decor, maar ook in de geluidseffecten. Van kotsende laboratoriummedewerkers tot het lijzige gekerm van Hector en Achilles: je grinnikt je een ongeluk terwijl je deze game speelt.
Dingelingeling, daar gaat de bel! Nadat ik een maat binnenliet die toevallig even binnensprong op mijn cabinet de travail, schoof die aan om de game mee te spelen, en samen ontdekten we dat Struggling ook een prima co-op-tussendoortje is: met twee spelers bestuur je gewoon elk een helft van Troy. Het maakt de game er niet minder moeilijk op – integendeel zelfs! – maar het levert wel de extra dimensie van een paar onvergetelijke “Loser, wat doe je nu?”-momenten.
Waarom niet?
Struggling is het geesteskind van Chasing Rats Games, een startup uit het Canadese Montréal, en het is mooi om te zien dat het geld van de belastingbetaler in de provincie Québec eens naar iets anders gaat dan alleen maar naar Ubisoft- en Square Enix-superproducties. Maar anderzijds leveren indiestudio’s met hun debuutgame meestal nog niet hun beste werk af. Een paar dingen die de pret wat drukten.
Het is al eerder gedaan
Ooit al van Heave Ho gehoord? Octodad: Dadliest Catch? Getting Over It with Bennett Foddy? Dat zijn allemaal games die min of meer hetzelfde doen. De gameplay van Struggling is, met andere woorden, ook weer niet enorm nieuw.
Uiteindelijk vooral vermoeiend
Wanneer een game meer naar frustratie neigt dan naar pret, zoals Struggling, is het van kapitaal belang dat je als speler ook voldoende stimuli buiten die frustratie krijgt, zodat het niet gewoon vermoeiend wordt. Struggling houdt je te weinig zo’n spreekwoordelijke wortel voor.
Er wordt teveel snelheid geëist
Struggling is een moeilijke, veeleisende game, en dat is prima. Maar het soort gameplay dat hij levert gaat niet goed samen met snelheid, en op dat gebied wordt in sommige sequenties teveel geëist.
Geen foutloze fysica
Voor een game die zo sterk steunt op de fysica van zijn wereld, is die laatste niet foutloos. Iets te vaak bleef ik hangen om redenen die, met een basisgevoel voor fysica, volgens mij niet konden. Videogamefysica is verre van gelijk aan ware wetten van de natuur, maar zeker voor een game die sterk steunt op wetten van actie en reactie mag het gevoel dat hij levert er niet naast zitten. Dat idee had ik, op bepaalde momenten, wel bij Struggling.
