In de verre toekomst hebben een groep megabdrijven, genaamd the Board, de macht in handen. The Board heeft zich gevestigd op allerlei planeten in de vorm van kolonies in de ruimte. Het ruimteschip de Hope dat onderweg was naar de Halcyon kolonie is daar nooit veilig aangekomen. Decennia nadat het schip verloren gewaand werd, blijkt dat er toch overlevenden zijn, waaronder jijzelf. Met de hulp van de gezochte terrorist en wetenschapper Phineas Welles moet je het sterrenstelsel doorkruisen om de overige passagiers aan boord van de Hope veilig wakker te krijgen uit hun ingevroren staat.
De indrukwekkend uitgebouwde wereld is nog even verbluffend als ervoren. De heerlijke, droge humor blijft amusant en alle content van het origineel is aanwezig. De personages en het verhaal zijn interessant om te volgen, met keuzes die ook echt een impact hebben op het verdere verloop van je avontuur. Op het spel zelf is dus niets aan te merken. Maar er schort wat anders aan deze port.
Blur effect
Wat meteen duidelijk is, is dat de graphics flink zijn teruggeschroeft en alles er veel waziger uitzien, alsof iemand met het Blur effect van Photoshop over de achtergrond gegaan is. Dus neen, het is niet tijd om een bril te kopen, het ligt wel degelijk aan de game.
Er zijn opvallend minder details, met vele voorwerpen die volledig verwijderd werden, zoals stenen, gras, en bomen. Niet bepaald visuele showstoppers zou je zeggen, maar waar je vroeger bijvoorbeeld een rijk grasveld had, krijg je nu gewoon een wazig, leeg veld. De texturen horen eerder thuis in het PS2 tijdperk en de kleuren zijn doffer. Kortom, de unieke visuele stijl is grotendeels verloren gegaan.
Regelmatig nemen de frame rates een flinke duik naar een treurige 15 fps.
Tijdens cutscenes zien de personages er nog prima uit, maar als je ze tegenkomt in het veld zijn ze zo vaag dat je pas herkent wie het nu eigenlijk moet voorstellen als je vlak voor hun neus staat. Dit geldt evengoed voor de posters, borden en slogans die de wereld de nodige charme en persoonlijkheid gaven. Ze zijn niet te lezen vanop afstand.
Het is onvermijdelijk dat offers gemaakt moesten worden om de game te kunnen draaien op de Switch, maar er werd zoveel gestript van de game dat je achterblijft met een holle imitatie van het origineel. Lagere kwaliteit graphics zijn één ding, maar de omgevingen zijn jammer genoeg zo vaag en leeg dat ze doorzoeken je al snel minder en minder aanspreekt. Weg sfeer, weg motivatie. Het zal je ook niet verbazen dat je regelmatig met je vingers zit te draaien tijdens lange laadtijden tussen gebieden.
Treurige frame rates
Misschien heb je geen andere console, en kan je wel leven met visuals van mindere kwaliteit. Tenslotte maken de graphics niet het spel, toch? Andere stevige games zoals The Witcher 3 moesten ook inboeten aan graphics, maar boden wel nog steeds aan aangename speelervaring op de Switch.
Helaas is met die mindset de game nog steeds niet aan te raden, want lage frame rates gooien evenzeer roet in het eten, wat vooral de combat niet bepaald ten goede komt. Hoewel het in het begin al bij al nog meevalt, wordt de lag alleen maar erger naarmate je verderspeelt.
Een pluspunt dat de Switch-versie wel heeft is motion aiming.
Regelmatig nemen de frame rates een flinke duik naar een treurige 15 fps. Wanneer je gewoon aan het rondkijken en exploreren bent is het nog door de vingers te zien, maar tijdens gevechten is het een serieuze handicap.
Wanneer je personage zich binnenhuis begeeft presteert de game veruit op z’n best: weinig tot geen lage frame rates en de omgevingen zien er degelijk uit. In volle, complexe gebieden met meerdere vijanden mag je blij zijn als het spel worstelt om 20 fps te halen. Als klap op de vuurpijl maken de ondermaatse graphics het moeilijker om vijanden te spotten tussen de drab.
Tragedie
Een grote motivatie om al deze problemen te trotseren is uiteraard de mogelijkheid om de game mee te kunnen nemen en te spelen waar en wanneer je maar wilt. Maar spelen in handheldmodus vergroot de problemen alleen nog maar meer, dus daar ben je eraan voor de moeite.
Voor de Switch lijkt het misschien allemaal nog degelijk voor zo’n groot spel, maar het blijft een tragedie vergeleken met het origineel. Een pluspunt dat de Switch-versie wel heeft is motion aiming, dat overigens optioneel is. Het is handig om bij te kunnen sturen met de controller vergeleken met enkel maar te kunnen mikken met de joystick.
