Een virtuele trading cardgame die zich focust op gluiperige nachtwezens en ongure monsters? Was het 2013, dan schreeuwden we spontaan dat Diviad met Nightbanes van twee walletjes wil eten. Want geef toe; vampiers en weerwolven waren toen hype nummer één en met de ontrollende bèta van Hearthstone die de kracht van een goed virtueel kaartspel illustreerde werden virtuele trading cardgames in videogameland al gauw een tweede hot item. We zijn echter 2015 en intussen lopen we helemaal niet zo warm meer van bleke bloedzuigers en is Blizzard's kaartspelletje een gevestigde waarde. Komt Nightbanes dan te laat? Goh, misschien wel?
To pay or not to pay
Dat neemt niet weg dat we ons een pak wisten te amuseren met het gratis spel. Net zoals menig andere fan van het genre begonnen wij namelijk ook vol argwaan aan de titel die in de wandelgangen al gauw pay-to-win gedoopt werd. Je krijgt bij aanvang namelijk slechts één van de drie beschikbare kaartendecks gratis en moet de rest met je zuurverdiende 'echte mensen centjes' betalen. Gelukkig blijkt al snel dat je van de makers genoeg centjes cadeau krijgt om een tweede deck te kopen en bijgevolg toch al een pak kaarten ter beschikking krijgt. Verder valt er in de game op veel manieren in-game geld te verdienen om nieuwe kaarten bij te kopen. Daarbovenop krijg je ook nog eens een hoop gratis kaarten door het verslaan van meerdere tegenstanders in de game. Zoveel geld moet je dus niet investeren als je daar geen zin in hebt. Klinkt nog als een best goede deal, niet?
Dat neemt niet weg dat we ons een pak wisten te amuseren met het gratis spel.
Bon, wat je van het free-to-play-model van de game vindt, is een kwestie van smaak. Wij konden er in ieder geval perfect mee leven. Zo begonnen wij de game met het standaard huis-tuin-en-keuken nachtwezens-deck (lees: vampiers en zombies op een stapeltje) en kochten we met de cadeau gekregen centjes het extra Bullet Storm-pakket, waarin je ongure gangsters en straatboefjes terugvindt. Dan is het aan jou om ofwel met een standaarddeck ten strijde te trekken of als een ware kenner een eigen reeks van dertig monsters en attributen samen te stellen. Aangezien we zelf niet zo kundig zijn in het samenstellen van een evenwichtig stapeltje kaarten, opteerden wij voor de eerste optie. En dan is het knokken geblazen.
Geen solide servers
De effectieve gameplay in de game kan je in drie vormen aanvangen. Of je speelt de quests waarin je zelf als vampire lord een reeks computergestuurde vijanden bekampt, of je neemt het tegen andere spelers op in de PvP-modus. Van die eerste twee modi genoten we het meeste van de quests. Niet doordat we niet genoten van de uitdagendere spelletjes tegen echte spelers, maar door de gebrekkige servers die de game draaiende moeten houden. Meer dan eens onderbraken onze gevechten mid-game doordat één van beide spelers verbinding met de server verloor. Best frustrerend wanneer je een winnende hand hebt. Tegen A.I.-tegenstanders merkten we gelukkig beduidend minder problemen. De quests spelen zich af op vier verschillende locaties en dragen je op een paar keer dezelfde tegenstander te verslaan voordat je de volgende vrijspeelt. Die tegenstanders zijn niet altijd katjes om zonder handschoenen aan te pakken, want op sommige gevechten vervloekten we meermaals onze tegenstander zijn superieure zetten tegenover onze soms kindse uithalen. Als je niet genoeg krijgt van de computergestuurde tegenstanders kan je in de derde Raid-mode met een groepje vrienden nog een reeks extra tegenstanders te lijf gaan.
De basis
Voor je het minimum level om te raiden, level tien, haalt ligt er nog een hoop tijd voor je om de gameplay onder de knie te krijgen. De opzet van Nightbanes is relatief makkelijk, maar blijkt in uitvoering niet altijd zo simpel. Per beurt speel je maximaal één kaart. Die kaart kan een monster, voorwerp of vampiric power zijn. Die eerste zijn vanzelfsprekend je soldaten die de tegenstander te lijf gaan. Die worden op een rij in de volgorde waarin ze gespeeld zijn gelegd, recht tegenover de gespeelde wezens van de tegenspeler. Eens een wezen gespeeld is moet die een aangegeven aantal beurten wachten alvorens die actief wordt. Wanneer twee kaarten van de spelers tegenover elkaar liggen, kunnen die enkel elkaar aanvallen. Wanneer er geen ander wezen tegenover het actieve monster ligt, valt die automatisch de vijandige vampire lord aan. De voorwerpen geven jouw wezens ofwel extra aanvalskrachten of meer armor of kunnen jezelf meer levenspunten geven. De vampiric powers zijn dan weer eenmalige spreuken die ofwel schade aanrichten of wezens een tijd lang onschadelijk maken.
Verslavend
Dat klinkt als een hele boterham, maar je bent snel vertrouwd met de basisprincipes van de game en baant je al snel een weg doorheen de quests waardoor je nieuwe kaarten en in-game geld vrijspeelt voor het aankopen van extra kaartenpacks. De gameplay op zich is best verslavend, maar het is jammer dat veel dingen van willekeurige factoren afhangen. Zo hangt het vaak al van je eerste hand af of je een spel zal winnen of niet, doordat sommige wezens veel langer moeten wachten alvorens ze kunnen aanvallen dan andere. Je mag bij aanvang geen kaarten omwisselen met een willekeurige uit je deck waardoor je soms dus vanaf beurt één met een verloren game zit. Ook kunnen sommige wezens magische aanvallen doen waar je zelf het slachtoffer niet van kan kiezen. Zo vallen wezens vaak het verkeerde monster aan tijdens hun zet. Gelukkig duren spelletjes niet zo lang -zo'n vijf minuten- en is een verloren potje al snel weer voorbij.
Sfeermaker
Minstens zo belangrijk in een trading cardgame zijn de visuals. En ook op dat vlak doet Nightbanes niet onder. De kaarten in de game zien er verzorgd uit en ook de aanvalsanimaties in-game zien er verzorgd uit. Plak daarover de sfeervolle muziek om je helemaal in de duistere sfeer van de game te brengen, en een verzorgde cardgame is een feit.
