Waarom wel?
Vreemde eend in de bijt
XCOM: Chimera Squad speelt zich af 5 jaar na de gebeurtenissen van XCOM 2 en vindt plaats in City 31, waar aliens, mensen en alles daartussen in vrede samenleven... min of meer. Als uitzondering op de regel zijn er een paar facties, bendes en sektes die af en toe de boel op stelten zetten. Aan jou en je teamgenoten in de zogenaamde Chimera Squad om die onruststokers hardhandig de kop in te drukken.
De premisse van deze XCOM game is dus al meteen anders. In plaats van alle aliens die je tegenkomt vol te pompen met lood, maken ze in Chimera Squad deel uit van je eigen team. Het valt ook meteen op dat de toon van deze game veel lichter is dan wat we gewoon zijn van XCOM: het verhaal is niet slecht, maar voelt niet bepaald aan als het “einde van de mensheid”-scenario dat in vorige XCOMs heerste.
In plaats daarvan krijgen we deze keer een soort politieverhaal voorgeschoteld waar we met onze elite squad de baddies van de stad moeten opkuisen. Een regelrechte spin-off, met andere woorden.
Meer context en lore in een luchtig jasje
Die grote verschillen merk je echter niet alleen in het overkoepelende plot. Zoals in de intro hierboven reeds aangegeven, veegt Chimera Squad zijn voeten aan de hele “creëer zelf je personages en hun verhalen”-aanpak van vorige XCOM games. Wellicht tot grote teleurstelling van vele fans krijg je in Chimera Squad enkel een klein dozijn voorafbepaalde personages ter beschikking – geen mogelijkheid om zelf de namen van je karakters te kiezen dus. Dat verklaart wellicht ook waarom deze titel geen permadeath bevat.
Chimera Squad veegt zijn voeten aan de hele “creëer zelf je personages en hun verhalen”-aanpak.
Langs de andere kant biedt dat wel de kans om dieper in te gaan op de voorgeschiedenis van ieder personage of op de onderlinge verhoudingen tussen de verschillende races die in de Chimera Squad gepropt worden. Ook op het niveau van de personages zie je die speelsere, lichtere toon terugkomen waar deze spin-off zo lustig gebruik van maakt. Of dat positief of negatief is laten we in het midden, maar ’t is in ieder geval anders dan wat we van XCOM gewoon zijn.
Improvisatie, actie en aanpassingsvermogen
Daarnaast breekt Chimera Squad ook op vlak van gameplay met de vertrouwde XCOM-formule. Lange, strategische gevechten waar je big brain moves van 5 beurten op voorhand probeert samen te puzzelen zijn (helaas?) vervangen door korte, intensieve missies waar improvisatie en reactief vermogen centraal staan. Gebieden zijn véél kleiner, bevatten vaak maar 1 of 2 encounters en geven je veel minder informatie op voorhand waardoor je dus meer heat-of-the-moment beslissingen moet nemen.
De uitgebreide strategische missies van voorgaande titels zijn als het ware verkapt tot kleinere stukken. Dat heeft verschillende gevolgen: minder doodse momenten tussen encounters heen en meer actie per vierkante meter, maar ook een gevoel van minder impactvolle drop-in / drop-out gameplay in plaats van epische, strategische gevechten. Bovendien zien de individuele missies er ook vaak hetzelfde uit, is de inhoud gelijkaardig en leiden ze dus tot herhaling.
Chimera Squad breekt ook op vlak van gameplay met de vertrouwde XCOM-formule.
Los daarvan blijven de kernmechanics van XCOM grotendeels behouden. Waar plaats je je personages het best? Doorzeef je eerst collectief een individuele vijand of verspreid je je kogels? Speel je het veilig en neem je dekking, of laat je je karakter open en bloot staan om de trekker eens extra over te halen? Je moet nog steeds knopen doorhakken, maar zoals gezegd zijn dat eerder plotse moment-to-moment beslissingen dan vooraf uitgestippelde strategieën. Alweer: of je dat een goede of slechte verandering vindt, zal van speler tot speler afhangen.
Waarom niet?
Geen échte gevolgen zoals we van XCOM gewoon zijn
Een tegenargument op de nieuwe gameplay formule van Chimera Squad is dat je op het slagveld weinig tot niet hoeft na te denken. Waarom zou je ook? Geen permadeath, weinig info op voorhand over de map lay-out door de nieuwe breach mechanic, korte levels die na 1 encounter meestal afgerond zijn – het staat haaks op alles wat je van XCOM zou verwachten. Je kan dus veel aggressiever spelen dan voorheen en het maakt niet echt uit of je fouten maakt, maar langs de andere kant put je hier veel minder voldoening uit dan wanneer je beurtenlang nadenkt en je moves dan plots als een puzzel samenvallen.
Zoals gezegd is permadeath geen feature in Chimera Squad. Dat haalt niet alleen de druk van de ketel op vlak van gameplay, ook de band met je personages is hierdoor vreemd genoeg minder uitgesproken. Los van het feit dat je enkel met pre-built characters kan spelen en je daardoor toch al minder een persoonlijke band hebt dan met personages die je volledig zelf bouwt, leidt het gebrek aan permadeath tot een soort van onverschilligheid ten opzichte van je squad members.
Chimera Squad bevat tal van bugs.
In vorige XCOM titels geef je je characters een naam, moet je ze tussen missies laten uitrusten op risico van permadeath, en als ze dan toch eens sterven is het écht gepasseerd. Daardoor ga je anders om met de keuzes die je maakt in het spel. Dat is een fundamenteel element van wat XCOM uniek maakt (of toch in de vorige titels), dat in Chimera Squad dus helaas volledig in het water valt.
Resource management ter compensatie van strategie?
Voor een game met korte missies, drop-in / drop-out gameplay en een nadruk op improvisatievermogen bevat Chimera Squad een groot aantal systemen die je continu moet blijven jongleren. Vooral buiten de feitelijke missies moet je zien dat al je side-objectives en off-screen events gesmeerd lopen. Zo moet je onder andere rekening houden met research, recruitment van nieuwe personages, equipment, special ops om je verschillende soorten currencies op peil te houden, en een unrest-meter per stadszone die tot een instant game over kan leiden als je er niet over waakt. Naast een hoge instapdrempel voor nieuwe spelers geeft het ook een vreemde indruk dat je vaak meer tijd kwijt bent met externe resource management dan met de feitelijke missies en combat.
Bugs
Om af te ronden bevat Chimera Squad tal van bugs. Deze zijn vooral visueel van aard, bijvoorbeeld personages die totaal de andere richting uitschieten dan het doelwit waar ze op mikken, verduisterde gebieden door rare camera angles en plafonds waar je niet doorheen kan kijken, maar soms gaat het ook over het random deleten van equipment (dat niet te recuperen of vervangen valt). We hoeven er niet te veel woorden aan vuil te maken, bugs zijn bugs en zouden er niet mogen zijn.
