Waarom Wel?
Space Detective
De ruimte is al jaar en dag een hele leuke setting waar menig game succes heeft gevonden. Vooral actie- en horrorgames vinden makkelijk hun weg naar de sterrenhemel. Deliver Us The Moon brengt een andere ervaring. Als astronaut krijg je in deze titel genoeg stresssituaties voorgeschoteld in de vorm van grote omgevingspuzzels en doolhoven. Jouw trip naar de maan is noodzakelijk in deze grauwe toekomst waar de mensheid op de rand van de afgrond staat. De grondstoffen raken op en wanneer ook een groot reservoir op de maan plotseling stilvalt kom jij op het toneel.
Een volledige maankolonie gaat van de ene op de andere seconde naar radiostilte. Niemand weet wat er gaande is en waarom alle contact ineens verloren is. Als laatste astronaut op aarde zet jij je detective-ruimtehelm op. Je eerste missie bestaat er uit om een gure zandstorm voor te zijn en jezelf in een raket richting de maan te lanceren. DUTM is technisch. Heel wat puzzels laten je gedetailleerde handleidingen volgen om raketten te lanceren of robots te repareren. Hersenloos kloppen tot het ding werkt zit er niet bij. Weinig puzzels zijn mini-games, er hangt altijd veel meer aan vast. Er is een leuke afwisseling tussen first en third person gameplay wat het allemaal fris houdt.
Ondersteboven Puzzelen
De kern van DUTM is ontdekken, zoeken en puzzelen. Eenmaal in de ruimte dien je rekening te houden met (het gemis van) zwaartekracht, luchtreserves en rondvliegend ruimtepuin. Het verhaal van de verlaten maankolonie kom je te weten dankzij audiologs en rondgeslingerde herinneringen van een mysterieuze ramp. Sommige puzzels zijn breinbrekers en anderen brengen je vooral hoge tijdsdruk. Wanneer die oxygen-timer weer op je HUD popt is het snel kijken, analyseren en handelen. Niet makkelijk als ook de gewichtloosheid vrij moeilijk onder controle te houden is. Voeg daaraan toe wat alarmen die afgaan en zwaailichten die ruimtedisco brengen en alle ingrediënten voor een space-paniekaanval zijn aanwezig.
Waarom Niet?
Sloom Muurbonken
KeokeN, de makers van deze indie game, mogen best trots zijn op het eindproduct. Het is uniek en sfeervol maar bevat zoals vele indie titels heel wat schoonheidsfoutjes. Allereerst is de ervaring wel zeer kort te noemen, zelfs voor een prijskaartje van €30. Neem je alles op en spendeer je heel wat tijd om te ontdekken heb je een zestal uur nodig maar op drie à vier uur kan je het evengoed allemaal gezien hebben. De omgevingen zijn met zorg gemaakt maar het zijn er gewoon niet zo veel.
De kern van DUTM is ontdekken, zoeken en puzzelen.
Elke puzzel introduceert wat nieuws maar sommige mechanics werken al beter dan anderen. De eerste keer sloten laseren is leuk, de tiende keer verloopt het gewoon sloom en ongemakkelijk. De besturing wanneer er geen zwaartekracht is mag dan goed uitgewerkt zijn, ook deze kan voor frustraties zorgen. Je richting verliezen en tegen een muur bonken zet je ofwel aan om beter te spelen ofwel om wat anders te gaan doen. Deze game is niche en zal een select publiek aantrekken, laat zo veel duidelijk zijn.
Mopperend Rondzweven
De verschillende ruimtedelen zijn vrij moeilijk om doorheen te navigeren. Soms zijn ze lineair, soms is het zeer onduidelijk waar je vervolgens naartoe moet. Wanneer je weer aan het zweven gaat kan je des te sneller het overzicht kwijtraken. Tijdens races tegen de klok zal dit tot meer deaths leiden dan prettig is. Natuurlijk moet de game niet te veel kritiek krijgen omdat ze uitdagend is. Astronaut worden lijkt me ook niet op een week te leren. Enkel had gameplezier iets vaker de voorkeur mogen krijgen op sommige mechanics.
Soms had ik het gevoel dat de controls niet perfect reageerden hoe ik wou. Checkpoints zijn ook vreemd opgesteld wat voor het onnodig opnieuw afwandelen van een gebied zorgt. Wanneer de autosave aanslaat zit de game op een gewone PS4 enkele seconden vast. Allemaal geen radicale zondes maar wel zaken die een vloeiende ervaring wat in de weg staan.
