Waarom wel?
Subtiele balans
Tharsis is een virtuele boardgame waarin jij als speler tegen het bord speelt. Iedere missie doorloopt een reeks stappen waarin steeds iets misgaat met je modulair opgebouwde ruimteship. Het is aan jou om je crew te verdelen over het schip en te zien welke problemen je wanneer aanpakt.
Het is quasi onmogelijk ieder probleem aan te pakken, waardoor je soms harde keuzes moet maken. Laat ik mijn schip nog wat meer schade oplopen, of besteed ik al mijn acties aan herstellingen? Probeer ik levenspunten bij te maken in de med bay, of fix ik dat probleem in de botanical garden die ons eten voorziet? Het is een moeilijke balans om te maken, wat de game behoorlijk pittig, maar voornamelijk een leuke denkoefening maakt.
Lockdown-bestendig
Die denkoefening hoef je heus niet alleen te maken, want doordat de game speelt als een boardgame, kun je hem ook met je huisgenoten spelen. Zo kan ieder een personage kiezen en kun je samen de juiste stappen overwegen die je op het spelbord neemt.
De kern van Tharsis komt neer op het werpen van enkele teerlingen.
Het hoeft nu eenmaal niet altijd Monopolie te zijn dat je met het gezin speelt, toch? Enkel jammer dat er geen ingebouwde multiplayer-modus in zit, zodat je met vrienden op afstand kan spelen.
Volledige touchscreen ondersteuning
Eén van de eerste tests die ik bij Nintendo Switch-titels doe - ongeacht of het een port is of een exclusive - is testen of er touch controls ondersteund worden. Het hebbeding heeft nu eenmaal een touchscreen voor een reden. Ik word dan ook oprecht gelukkig wanneer games als Tharsis volledige touch control-ondersteuning blijken te hebben. Werkelijk alles kan je met een vingerdruk doen, wat zeker fijn is voor virtuele boardgames als deze.
Waarom niet?
Te willekeurig
De kern van Tharsis komt neer op het werpen van enkele teerlingen. Werkelijk voor alles moet je een streefcijfer gooien. Om het schip te herstellen, om voedsel bij te maken, om je crew extra levenspunten bij te geven. Alles ligt vast achter een cijfer dat je moet werpen. Afhankelijk van de situatie kun je enkele keren na elkaar werpen met een variabel aantal dobbelstenen.
Allemaal een beetje te veel ‘meh’ naar mijn smaak.
Ik had maar al te vaak het gevoel dat op deze manier een hoop strategisch denkwerk teniet werd gedaan. Meer dan eens was het game over omdat de dobbelstenen het me gewoon niet gegund hadden. De game voelt iets te veel als een kansspel aan.
Niet meeslepend
In alle eerlijkheid kan ik ook niet bepaald stellen dat het spel me ooit echt beet had. De op stilstaande beelden-gebaseerde cutscenes met (op zich wel degelijke) voice acting herhaalden steeds weer dezelfde kernnoot; “het leven op ons schamele ruimteschip is hard, boohoo”. Die cutscenes werden bijgevolg al snel geskipt.
Toen de game me aanbood op kannibalisme over te schakelen omdat het eten op was, bleek het enige ‘dramatische’ gevolg dat mijn verkregen dobbelstenen nu bloedrood waren. Allemaal een beetje te veel ‘meh’ naar mijn smaak.
