Waarom wel?
Hero brawler
Je zal meer dan eens de term hero shooter zien passeren wanneer je deze game in Google intikt. Bleeding Edge onderscheidt zich echter van genre-genoten met meer mêlee focused gameplay. Zo zeer zelfs dat je - zoals in de betere fighting game - een dojo hebt waarin je combo’s en moves kan testen. Echt het wiel heruitvinden doet Ninja Theory niet, maar dat spreekwoordelijke wiel krijgt in Bleeding Edge wel vette nieuwe velgen.
Gebalanceerde bende wacko’s
Met elf - binnenkort twaalf - zijn ze, de fighters in Bleeding Edge. Zoals het genre betaamt, kan je ze onderverdelen in damage, support en tank. Dat neemt niet weg dat ieder personage individueel anders speelt. Daemon kan onzichtbaar worden, Gizmo zet kleine robotjes neer en Nidhoggr spuwt vuur.
Door de diverse fighters zijn de teamfights een waar genot.
En dan hebben we slechts een selectie van de damage-garde besproken. Belangrijker is dat de personages goed gebalanceerd werden. Zo heeft ieder team met de juiste samenstelling (minstens één support en één tank) gelijke kansen in de heftige teamfights van de game.
Team fight galore
Bleeding Edge telt twee modi. In de ene zamel je power cells in die je moet inleveren op sporadisch geopende collection points. In de andere moet je verschillende capture points lang genoeg bezitten met je team. In beide modi moedigt Ninja Theory confrontatie aan door voor kills en gewonnen teamfights extra punten toe te kennen.
De keerzijde van de medaille is dan meteen ook kwantiteit.
En maar goed ook, want door de diverse fighters zijn de teamfights een waar genot. Zeker met goede communicatie met je teamgenoten krijg je geregeld dat “I love it when a plan comes together” gevoel dat team-based multiplayer games zo fijn maakt.
Kwaliteit
Ninja Theory legt de focus op kwaliteit. Over iedere map, fighter en spelmodus is lang en goed nagedacht. De game voelt daardoor nooit oneerlijk aan. Maps zijn gemakkelijk te traverseren en kennen vernuftige elementen zoals capture points op bewegende elementen waar je geregeld van gedwongen wordt door obstakels.
Bleeding Edge heeft ook de juiste balans tussen focussen op objectives en toch ook die kills najagen. Aan de hand van mods krijg je trouwens meteen ook de kans om personages nog meer naar jouw hand te zetten, zodat je ongeacht je speelstijl het onderste uit de kan kunt halen.
Waarom niet?
Kwantiteit
De keerzijde van de medaille is dan meteen ook kwantiteit. Er zijn weinig fighters om mee te spelen. Voor tank en support-spelers heb je tot nu toe nog maar drie opties per klasse. Er zijn ook maar vier maps waar je op losgelaten wordt. En de twee spelmodi die de game telt mogen dan stuk voor stuk goed in elkaar zitten, er had nog een tikje meer variatie mogen zijn. Bleeding Edge kost je zo’n € 30, wat het beperkte aanbod kan verklaren. Het zorgt er echter ook voor dat deze game zeker bij launch wat beperkt aanvoelt.
Ontbrekende features
Voor een team-based multiplayer-titel ontbreken er ook wat features die genregenoten al vol omarmden. Het grootste gemis is de role queue, die voorkomt dat alle spelers in een team met dezelfde klasse aan de slag gaan, waardoor je bijvoorbeeld geen tanks of support-fighters hebt.
Ook is er geen mogelijkheid om de spelmodus waarin je wil spelen zelf te selecteren. Ranked mode is tot dusver ook afwezig, al belooft Ninja Theory dat dit een prioriteit is binnen het team. Daarnaast mis ik de mogelijkheid om bot matches te spelen. Al deze ontbrekende features doen me toch eerder de term early access in de mond nemen, ondanks dat dit een full release is.
