Waarom wel?
Gameplay nog steeds relevant
Een game van tien jaar oud, waar qua gameplay weinig of niets aan veranderd is, heeft vaak zijn mooiste tijd gehad. Toch weet Bayonetta na al die tijd nog steeds op te boksen tegen moderne games in het hack & slash genre. Een zeer gevarieerde moveset, vloeiende combo’s, geanimeerde finishers, special abilities en mechanics zoals de last-minute dodge die je beloont met vertraagde tijd zodat je nog meer motten kan uitdelen – aan de gameplay van Bayonetta kunnen zelfs moderne titels een puntje zuigen.
Het zit niet alleen mechanisch goed, het voelt ook nog altijd even rewarding als tien jaar geleden om level na level horden engeltjes (in alle vormen en maten) tot moes te kloppen. Dat op zich is al een indrukwekkende prestatie.
Verhaal ook nog altijd even uniek
Net zoals de gameplay is ook het verhaal nog niets van zijn pluimen verloren. Een literatuurprijs zal het natuurlijk niet winnen, maar in vergelijking met wat er in 2020 op de markt te rapen valt is Bayonetta nog steeds even vreemd en speciaal te noemen, op een positieve manier weliswaar. Van het fantasierijke universum waarin de game zich afspeelt tot de flamboyante, excentrieke personages die er in vertoeven – Bayonetta poot een uniek verhaal neer dat iedere fantasy liefhebber van begin tot eind aandachtig zal volgen. Ondanks dat ik me in grote lijnen het plot nog herinnerde verloren de cutscenes, waarmee het gros van het verhaal gepresenteerd wordt, geen stoom – zelfs na tien jaar. En dat getuigt op zijn minst van een sterk staaltje schrijfwerk.
Technische modernisering
De remastered edition brengt vooral vernieuwing op technisch vlak: naast 4K ondersteuning (die mijn armtierige beeldbuis helaas niet kan trekken) pakt het uit met een framerate van 60fps. Dat laat zich zeker voelen in de vele gevechten die het spel rijk is en 60fps maakt daarom de steengoede combat nog beter. Ook de laadschermen zijn een pak sneller, wat je bijvoorbeeld merkt aan de combo’s die je vroeger tijdens die laadschermen kon inoefenen. Dat kan nog steeds, maar alles is zo snel ingeladen dat je met moeite één combo kan placeren voor je alweer een nieuw level of cutscene ingeslingerd wordt. Of dat positief of negatief is laat ik in het midden.
Waarom niet?
Visueel verouderd
Het schoentje knelt voor deze remaster vooral op grafisch vlak. Hier merk je wél dat de game een flink aantal jaren achterloopt op hedendaagse titels, wat voor sommigen sowieso een afknapper zal zijn. Vergis je niet, de graphics zijn zeker doenbaar, maar het is jammer dat Platinum Games hier niet grondig met de verfborstel is overgegaan. Vooral de scherpte en details van de graphics wanneer je zelf achter het stuur zit wegen niet meer op tegen current-gen releases, de cutscenes daarentegen vallen best mee. We mogen al content zijn dat de rest van de remaster zo positief is, zeker?
