Alienation is ontstaan uit het idee wat als we Resogun met Dead Nation combineren. En dat is kort door de bocht dan ook wat Alienation is. Het neemt de twinstick-actie van Dead Nation over en combineert dat met de buitenaardse wezens zoals je die in Resogun zou tegenkomen. Dat betekent dat jij als speler door een arena loopt en de actie van bovenaf ziet. Met de ene stick loop je, terwijl je met de andere je geweren richt op de vijanden die je tegenkomt. Door vervolgens de schouderknop in te drukken open je het vuur en vliegen de kogels in het rond.
Buitenaards tuig
Het is daarbij de bedoeling dat je met de vele kogels de buitenaardse wezens afknalt die het op je planeet hebben gemunt. In de door ons gespeelde demo zagen we al een stuk of acht verschillende vijanden. De simpele varianten stormen op je af en proberen je met fysiek geweld af te maken, terwijl de zwaardere tegenstanders met zwaar geschut op je schieten en je kogels moet ontwijken. Eén ding is ons in elk geval duidelijk geworden: in Alienation heb je geen enkel moment rust. En wat ons betreft past dat perfect bij een game als deze.
Tussen de keiharde actie door hebben we echter ook heel wat diepgang weten te ontdekken. Wie als een Rambo zonder plan het speelveld opstormt, zal snel het loodje leggen. Het is zaak om de omgeving goed te bekijken en te zien waar je obstakels hebt om achter te schuilen. Ook is het zaak om na te denken over het soort wapen je tegen welke tegenstander gebruikt. Het is heel effectief om je
mini-gun op een groot leger aan kleine vijanden te ledigen, maar dan verspil je wel kogels. Je kunt dan wanneer je een baas tegenkomt alsnog schieten, maar het tempo waarin dat gebeurt ligt een stuk lager dan wanneer je over voldoende munitie beschikt. Een grote groep kleine vijanden is dan ook het beste te bestrijden met een shotgun of als het even kan met een welgemikte granaat.
Tijdens de missies die wij speelden ontdekten we dat je ervaringspunten kon verzamelen. De speeltijd was te kort om te ontdekken wat je daar precies mee kon doen, maar na wat navraag werd ons verteld dat je op die manier verschillende vaardigheden kan vrijspelen en verbeteren. Het zijn kleine tweaks die in het heetst van de strijd net het verschil kunnen maken. Ook werd ons in het korte vragengesprek duidelijk gemaakt dat de speler kan kiezen uit verschillende classes, waarbij elke class beschikt over zijn unieke vaardigheid.
Multiplayergefaal
Een combinatie tussen verschillende
classes zou uiteindelijk in de multiplayermodus het beste tot zijn recht komen. Die variant was tijdens het event dat wij bezochten ook speelbaar, maar helaas waren wij tijdens onze speelsessie gekoppeld aan een aantal autistische gamejournalisten uit het Zuiden van Europa, waar op geen enkele manier mee te communiceren viel. In plaats van een hechte samenwerking, waar je om de beurt je magazijn leegschoot en je teamgenoten ging helpen wanneer zij het zwaar hadden, stoven onze medestrijders vanaf het begin allemaal een andere kant op. Het was alsof we in een hele slechte tekenfilm waren beland en we maar moesten uitzoeken met wie we mee zouden gaan. We besloten ons te houden aan de
objectives en door die te volgen speelden we na een zeer spannend baasgevecht het level uit. In het statistiekenscherm dat volgde werd eens te meer duidelijk dat onze collega’s er echt geen bal van snapten en vaker dood waren gegaan dan dat zij vijanden afknalden. En dat is in een game als
Alienation een zeer knappe prestatie.
Toch draait het uiteindelijk om je score en daarbij komen we een handelsmerk van Housemarque tegen. Want net als bij hun andere titels haal je de hoogte score door een zo’n hoog mogelijke multiplier te krijgen. Dat doe je weer door zoveel mogelijk vijanden achter elkaar af te knallen. Daardoor voel je als puntenjager een constante druk tussen enerzijds snel iedereen afknallen en anderzijds voorzichtig spelen en in leven blijven.
