Waarom wel
Originaliteit troef
Stranger’s Wrath, onderdeel van de legendarische Oddworld-reeks van Lorne Lanning, verscheen begin 2005 als exclusive voor de originele Xbox. De game kenmerkte zich door enkele opvallende ontwerpkeuzes. In de eerste plaats speel je de game zowel in third- als first person perspectief. Rondlopen, springen en verkennen doe je met de camera achter het hoofdpersonage The Stranger. Tijdens de gevechten schakel je over naar een eerste persoonsperspectief, zodat je een veel beter zicht hebt op welke vijanden je neerhaalt en welke munitie je klaarliggen hebt op je kruisboog. En dat klaarliggen, mag je best letterlijk nemen. Want je schiet namelijk met levende munitie. Geen loden kogels, maar levende wezens die elk hun eigen kenmerken hebben.
Zo is er de standaard Zappfly die je tegenstanders tijdelijk elektrocuteert, maar ook poorten, bruggen en liften kan je hiermee van de benodigde elektriciteit voorzien. Verder heb je nog de Bolamite die je tegenstanders in webben bindt, de Boombats die als raketten fungeren en mijn absolute favoriet: de Fuzzle. Dit, op het eerste zicht, schattige diertje is perfect voor het zetten van hinderlagen. Ze blijven namelijk rustig rondhuppelen, tot er een vijand aankomt. Dan valt hij aan en aarzelt hij geen seconde om zijn scherpe tanden te gebruiken. Leuk detail in deze Switch-versie is dat je ervoor kan kiezen om de gyroscoop te gebruiken om te mikken. In praktijk vond ik dit niet echt handig, maar het is wel een leuke optie als je hiervoor open staat.
Rare snuiters
Zoals eerder gezegd kruip je in de huid van de erg charismatische Stranger. Een enigszins eenzame bounty hunter die zijn geld verdient door de grootste schurken levend gevangen te nemen. Zijn beweegredenen zijn bij de start van de game allesbehalve duidelijk, maar worden gelukkig snel klaarder naarmate je doorheen het 10 à 12 uur durende verhaal speelt. De hele opzet is erg vermakelijk en hield mij toch aan mijn scherm gekluisterd.
Dit komt vooral door de uitstekende mix tussen first person-actie en de verschillende platformelementen. Een leuk element is dat je de schade die Stranger oploopt simpelweg kan afschudden. Hiervoor moet je wel je staminabalk goed in de gaten houden, want dit zijn namelijk twee communicerende vaten. Ook de typische Oddworld-humor is gelukkig aanwezig. Strakke oneliners van Stranger en de hilarische opmerkingen van de kip-achtige bewoners, Clakkerz genaamd, zetten een leuke sfeer neer. Probeer wel door te bijten het eerste uur want de game bloeit daarna lekker open.
Waarom niet
Ouderdom verberg je niet met een likje verf
Ondanks het feit dat de laadtijden enorm kort zijn en de game erg soepel op 60 fps draait, kan ik niet rond het feit dat deze Stranger’s Wrath toch al 15 jaar oud is ondertussen. De besturing is allesbehalve soepel en ook de bewegingen van Stranger zijn best houterig te noemen. Zeker wanneer je hem touwen op laat klimmen merk je dat dit geen recente game is. Ook de omgevingen zijn erg kaal en de steden waarin je jouw bounty’s moet gaan verzilveren, zijn allesbehalve bruisend te noemen.
De besturing is jammer genoeg ook vrij lomp en voelt niet echt meer prettig aan. De camera heeft hierdoor ook regelmatig zijn kuren en ook de dialogen en omgevingsgeluiden hadden wat mij betreft een upgrade mogen krijgen.
