Ik ben bij videogamerecensies doorgaans erg streng voor de prijs van een game. Een beperkte spelduur en onbestaande replayability kan voor mij bijvoorbeeld geen 40 à 50 euro kosten, maar omgekeerd geldt dat ook. Voor een spel met honderden uren spelplezier tel ik met plezier dat bedrag neer. Ik viel dan ook stijl achterover toen ik merkte dat Age of Empires II: Definitive Edition je portemonnee amper 20 euro lichter maakt. Deze allesomvattende remake bevat namelijk alle uitbreidingen: het basisspel (Age of Kings), mét daarbovenop The Conquerors, The Forgotten, The African Kingdoms én Rise of the Rajas. Ik heb me uiteraard nog niet doorheen al deze campaign geworsteld, maar tel die content op en voeg er de multiplayer aan toe … Niemand die op minder dan 250 à 300 uur daarmee klaar geraakt. Vooraleer ik je op een geschiedkundig avontuur van duizend mensenjaren meeneem, weet je dus al dat je waar voor je geld zal krijgen.
Geschiedkundig accuraat?
Wie niet meteen in de multiplayer wil duiken, kan op verschillende manieren zijn kennis en skills bijschaven. Je kan de elf Europese verhaallijnen volgen, acht Aziatische avonturen beleven, twee Amerikaanse locaties tot in de kleinste details exploreren of zes keer op Afrikaanse geschiedenisles trekken. Welke van de onmiddellijk beschikbare campaigns je ook prefereert, je krijgt er telkens een kort stukje uitleg bij: welke gebeurtenissen hebben reeds plaatsgevonden, en in welke uitbreiding (of het basisspel) waren deze missies voor het eerst beschikbaar. Ongeacht de locatie of de protagonisten, telkenmale het laadscherm verdween, voelde een avontuur in Age of Empires II: Definitive Edition voor mij aan als thuiskomen. Het kan goed tien jaar geleden zijn dat ik de game voor het laatst vanonder het stof haalde, maar de units, de maps, de muziek, brachten één voor één nostalgische gedachten naar boven.
Zowel terugkerende als nieuwe spelers hebben voldoende nieuwigheden om zich mee te amuseren in deze Definitive Edition.
Voor nieuwe spelers, want iedereen moét Age of Empires II ooit hebben gespeeld, zal het verschil in audiovisuele kwaliteit niet opvallen, maar anno 2019 is alles echt om duimen en vingers bij af te likken. Grafisch worden er hoge 4K-toppen gescheerd, en daarnaast werden alle geluidseffecten en muziek opnieuw opgenomen. De waarschuwende hoorn die weergalmt bij inkomend gevaar, het knetteren van houten huisjes die de strijd tegen een vuurhaard dreigen te verliezen, en de typische herbergmuziek maken er ook voor je oren een waar plezier van. Ik werd de voorbije dagen echt ín de missies gezogen. Van de koude ijsvlaktes in het noorden van Bulgarije tot de rotsachtige Spaanse vlaktes, bij geen enkele map heb je het gevoel iets voorgelogen te worden. Ik ben natuurlijk geen geschiedkundige, maar de voice-overs mét juiste accenten geven mij alleszins een authentiek gevoel.
Quasi oneindige replayability
De missies die in grote getalen werden geïmplementeerd leveren ook compleet verschillende spelervaringen om, waardoor je nooit het gevoel hebt alweer eenzelfde opbouw te doorlopen om vervolgens de hele map uit te moorden. Soms begin je met een gevestigde dorpssamenleving die moet worden uitgebreid om potentiële indringers van kant te maken, maar evenzeer trek je met je cavalerie de map rond in de hoop een vergeten dorpje te vinden en van de ondergang te redden. In nog een andere situatie zal je je bijvoorbeeld als vechter voor een koning moeten bewijzen vooraleer hij je wilt helpen, en zo kan er achter elke missie een uniek verhaal met distincte gameplay schuilgaan.
Het is net daarom dat ik de vele campaigns, in totaal telde ik er 27, zo onderstreep. Dankzij de variërende doelstellingen en talloze compleet unieke beschavingen zijn er weinig andere videogames die deze replayability in de aanbieding hebben. Bovendien, ik vermeldde het reeds tijdens de inleiding, krijgen zelfs de meest diehard spelers van het oorspronkelijke spel dankzij de The Last Khans-verhaallijn een extraatje om hun dorst naar nieuwigheden te lessen.
Een extra portie geschiedenis
In de onwaarschijnlijke situatie dat je alle campaigns hebt uitgespeeld, of wanneer je gewoon eens iets anders wilt, kan je enkele historisch belangrijke gevechten naspelen. The Battle of Hastings (1066) is misschien de meest ronkende naam tussen de Historical Battles, maar je kan evenzeer de oversteek van de Vikingen richting Groot-Brittannië vanop de eerste plank beleven, of de kruistocht van Richard the Lionheart van naderbij bekijken. De geschiedenis volledig herschrijven behoort niet tot de mogelijkheden, want iconische personages zoals William the Conqueror moeten hun specifieke veldslag uiteraard overleven. Hoe konden ze hun heroïsche avonturen anders ooit hebben naverteld …
Ben je op zoek naar wat meer competitiviteit, dan is er natuurlijk altijd de multiplayer. Nochtans kan je ook op je eentje wat spanning inbouwen, bijvoorbeeld dankzij de The Art of War-uitdagingen. Daarbij word je in een situatie gedropt en door binnen een opgelegd aantal minuten een doel te behalen, verdien je bronzen, zilveren of gouden medailles. De objectieven variëren, maar een courante vraag is om zo snel mogelijk naar een nieuw geschiedkundig tijdperk te evolueren. Daarvoor moet je je economie zo snel mogelijk up and running krijgen en terwijl wordt er ook uiteraard verwacht dat je je nederzetting van vijandige invallen beschermt. Geen sinecure en de gouden medailles zijn dan ook vaak het resultaat van verschillende pogingen die niet altijd zonder frustratie eindigen.
