Terug 10 jaar
Na de derde generatie verslapte mijn aandacht in de Pokémon-franchise. Een heel aantal Pokémon heb ik dus nooit meegekregen. En daarmee laat Pokémon Shield mij terugdenken aan mijn tienjarige zelve die kei-excited alle Pokémon in mijn Pokédex wilde ontdekken. Als jij er ook even tussenuit bent geweest, is dit dus de perfecte game om je Pokémon-avontuur terug op te pikken. En anders ook, want Pokémon Shield is een moderne game geworden in de serie met prachtige steden, uitstekende menu’s en een paar fijne plottwists in het verhaal. De nieuwe Pokémon zijn ook echt kapotschattig. De game heeft enkele minpunten van oudere generaties aangepakt en probeert een paar nieuwe dingen uit.
Go Heufdt!
Je bent geen gewone, veel te jonge tiener die op een dag zijn moeder verlaat. Je bent een challenger die zich inschrijft voor het grote kampioenschap. Met mijn zelfgekozen personage Heufdt kies ik startnummer 7 en ontvang ik mijn challenger outfit. Je rivaal Hop doet hetzelfde. Deze net iets te enthousiaste vriend van je kijkt al jaren op naar zijn grote broer Leon, die de champion is van Galar.
De nieuwe Pokémon zijn echt kapotschattig.
Leon geeft je ook je eerste Pokémon. Ik ging voor de pruilerige Water Pokémon Sobble, maar na zijn evoluties was ik er geen fan meer van. Hop koos voor de Vuur Pokémon Scorbunny. Hij had gelijk om die te kiezen (nu al de fan favorite!), maar zijn keuze maakt hem een gemakkelijke tegenstander in het begin. Op het einde herpakt hij zich eindelijk. Gelukkig, want je begon ondertussen wat medelijden met hem te krijgen. Ook andere challengers zijn je rivalen. Bede met zijn Fairy Pokémon en Marnie met haar Team Yell-supporters zijn sneller dan het licht, dus geef je over en zwicht.
De Gym Leaders zijn een grotere uitdaging en ze krijgen ook wat meer persoonlijkheid. In plaats van de hele dag niets te doen en diep in een dojo te zitten, kijken ze uit naar je komst en wachten ze je op in hun stad. Je stapt ook echt een stadium binnen, vol toeschouwers. Om de Gym Leader te verslaan ga je eerst hun challenge aan in de vorm van een puzzel. Eén van de uitdagingen is bijvoorbeeld een kudde Wooloo’s over finishlijn rollen (ja, rollen). De fans in de tribune hoor je op de achtergrond juichen tijdens het gevecht, met een flinke beat eronder om het nog wat meer spectaculair te maken. Terwijl je van de ene Gym Challenge naar de andere trekt, wordt je fan base steeds groter. Ze praten over je in elke stad en herkennen je van op TV. Ondertussen halen andere challengers het niet en haken ze af. Het idee dat je echt meedoet aan een kampioenschap maakt van Pokémon Shield meer dan enkel het verzamelen van zoveel mogelijk Pokémon. Al blijft dat natuurlijk het leukste.
Geen addertje onder het gras
De spelers van Pokémon: Let’s Go, Eevee! of Pokémon: Let’s Go, Pikachu! weten al hoe het is om Pokémon in het gras te zien wandelen en in het water te zien zwemmen. De meerwaarde hiervan is gigantisch. Je hart maakt telkens een sprongetje als je één van je favorieten vlak voor je ziet. Je hoeft zo ook niet meer teleurgesteld te zijn om de zoveelste Metapod te zien verschijnen als je eigenlijk op zoek bent naar een Pikachu.
Kamperen
Midden in de Galar Region ligt de Wild Area. Hier kan het regenen, bliksemen, hagelen en alles wat het klimaat nog kan doen. Afhankelijk daarvan kom je verschillende type Pokémon tegen. Ook tijd speelt weer een rol, want ’s avonds kom je andere Pokémon tegen dan overdag. In dit gebied groeien ze ook mee met het level van jouw Party. En dat heeft keiveel voordelen, maar het maakt ze ook zo sterk, dat je regelmatig moet kamperen om ze te laten rusten. Als je tent opstaat kan je een lekkere curry voor je Pokémon maken en wat met ze spelen. Mijn Bewear apporteerde het liefst een bal en mijn Corviknight kickte op een kattenspeeltje. Ze krijgen hierdoor meer XP points en worden gelukkiger. De Pokémon die je graag zien willen al eens een extra effort voor je doen tijdens een gevecht.
De game is over het algemeen wel heel gemakkelijk.
Size doesn’t matter
In Gym Challenges, andere belangrijke battles en in de dens van de Wild Area kunnen alle Pokémon Dynamaxen. Op die manier worden ze voor drie beurten een gigantische versie van zichzelf met meer HP en meer kracht in hun aanvallen. Slechts enkele Pokémon kunnen Gigantamaxen. Dan nemen ze een speciale vorm aan en krijgen ze megasterke G-Max moves. Ik had het een beetje moeilijk met deze aanpassing in de game en ik heb het nooit echt helemaal kunnen appreciëren. Het voelt een beetje als een gimmick. Het maakt wel Max Raid Battles mogelijk. Hier neem je het met de computer of online met drie andere spelers op tegen één gigantische, supersterke Pokémon. Dit zijn echt lastige battles, maar de loot ervan is altijd de moeite.
Voor alle leeftijden
Overall is de game wel gemakkelijk. Je kan voor bijna elke battle je Pokémon wat potions toedienen en je game saven. Dat bespaart je een hoop frustratie als één van je rivalen komt opduiken. Ik baalde wel een beetje dat er geen Snorlax lag te slapen op de weg of een Sudowoodo de weg versperde. Je Town Map geeft je telkens aan waar je vervolgens heen moet. Ook de routes die de verschillende steden verbinden zijn korter. Geen caves meer waar je dagen in kon verdwalen en zeldzame Pokémon in kon vangen.
De uren die je vroeger stak in het zoeken naar een manier om verder in het spel te geraken, steek je nu in het trainen van je Pokémon en in het onderzoeken van het mysterie van de legendarische Zacian en Zamazenta, een wolf met een zwaard die ook echt gebaseerd blijkt op Noorse mythologie. Of je steekt wat tijd in je outfit en make-up. Want als je je een beetje stylet, kan je een zalige League Card van jezelf maken en die uitwisselen.























