Oké, akkoord, als je tegoei aan de reeks wil beginnen, dan speel je eerst de originele Darksiders en dan pas deze. Maar die eerste titel in de reeks voelt net dat tikje gedateerder aan vergeleken met Darksiders II. Deze Deathinitive Edition bewijst dat zowel op vlak van graphics als op het terrein van gameplay Darksiders II een tijdloze parel is.
God of War meets Zelda
In Darksiders II speel je Death: de tweede van de vier Horsemen of the Apocalypse. Hij wil zijn gevangen broeder War (protagonist uit deel één) redden van verdoemenis en trekt daarvoor naar de Crowfather. Die wijst hem de weg naar de Tree of Life, diep geworteld in het land van de Makers. Je weet wel, de bouwers van werelden zoals de onze. Hun wereld wordt echter geplaagd door een Corruption, dat niet alleen monsters overheen de hele plek zaait, maar ook de Tree of Life in een verkillende greep houdt.
De muziek valt samen te vatten in één woord: episch, het stemmenwerk in een ander: “ijzersterk”.
Het verhaal van Darksiders II zit best goed in elkaar, al is het natuurlijk voornamelijk een excuus om weerom aan het hacken en slashen te slaan. De Darksiders-reeks versmelt het exploratiegevoel van The Legend of Zelda met de staalharde actie van de klassieke God of War-games. En dat komt goed tot zijn recht. Je hakt je een weg doorheen knap vormgegeven dungeons. De vele vijanden die je om het leven brengt laten loot vallen waarmee je Death nog dodelijker kan maken. Op vlak van echte exploratie laat Darksiders II wel wat punten op tafel liggen. Chests - die zorgvuldig uit het zicht verborgen worden - staan netjes aangegeven op de minimap. Ze uiteindelijk vinden voelt dus niet helemaal als een beloning aan. Gelukkig zijn er nog enkele andere dingen zoals pagina’s uit het Book of Death die wat meer écht zoekwerk vereisen.
Parel
De presentatie van Darksiders II: Deathinitive Edition is spot on. De schilderachtige visuele stijl is quasi tijdloos en straalt zowel op het 720p-handheld Switch-scherm als in 1080p op je televisie. Bij momenten sta ik ervan versteld hoe mooi deze game eruitziet. En hetzelfde kan gezegd worden over de sound. De muziek valt samen te vatten in één woord: "episch", het stemmenwerk in een ander: “ijzersterk”. De Deathinitive Edition deed ons daar al aan herinneren op pc en andere consoles, maar ook op Switch komt deze game weer mooi tot zijn recht. Enkel de camera durft tijdens het spelen wat tegen te slaan. Het is moeilijk vechten met meerdere vijanden terwijl je nog in een hitsige strijd verwikkeld bent met die laatste om iedereen mooi in frame te krijgen. En als dat dan eindelijk lukt, dan duurt het niet lang voor de camera weer een eigen leven krijgt. Een gekende kwaal, maar nog steeds het grootste frustratiepunt in een verder geweldige spelervaring.
