Waarom wel?
Dictatoriaal regeren voor beginners
Zes maanden na de release op PC komt Tropico 6 nu ook op consoles rebelleren tegen de wet. De bouw- en regeersimulator barst ook met een controller in de hand van het karakter. Al van bij het startscherm wordt duidelijk dat Tropico in dezelfde vijver als SimCity en Civilization zwemt, maar toch een heel eigen vissoort is. De sfeer in deze game is ongelofelijk typerend. Je waant je meteen in de Caraïben dankzij het felle, veelzijdige kleurenpalet en de tropische, up-tempo soundtrack.
In Tropico 6 krijg je opnieuw de controle over El Presidente, de dictator die zich terug komt moeien met het lief en leed van alle Tropicans. Dit doe je doorheen vier verschillende tijdszones die elks hun eigen unieke aspecten bevatten. Tijdens de kolonisatiejaren probeer je met plantages zoveel mogelijk export te genereren. In de moderne tijd hoop je dat de toeristen al hun geld in jouw casino’s en nachtclubs kwijtraken.
De constante satirische humor doet je meer dan eens in een slappe lach vallen.
Je dient je eigen metropolis uit te bouwen en hierbij moet je met honderd en één zaken rekening houden. De game gaat veel dieper dan enkel letten op die bankrekening. Politiek speelt een belangrijk spel: wie hou je te vriend en wie wordt je vijand? Met welke grootmacht zet je handelsroutes op poten en wie komt er jouw republiek niet in? Ook de tevredenheid van de bevolking speelt een grote rol. Zo kan je lekker democratisch iedereen zijn eigen rechten geven en er een leuke werksfeer op nahouden. Helaas kwam mijn ijzeren hand maar al te snel op tafel slaan: langere shiften, constante militaire paraatheid en vervalste verkiezingen waren vlug de nieuwe standaard.
Casino’s en nucleaire testen
Dit alles klinkt soms zwaarlijvig maar dit countert Tropico 6 als de beste. De constante satirische humor doet je meer dan eens in een slappe lach vallen. Je trouwe handlanger Penultimo durft nooit een slecht woord over je te zeggen en verbloemt alles wat je doet. Heel vaak levert de game prachtige parodieën af van echte dictators. Het begint al tijdens de tutorials, waarbij de game tegen je zegt: “We hebben geen enkele twijfel dat we het niveau van uw wijsheid nooit zullen bereiken, El Presidente, maar mogen we u toch enkele tips geven?”
De vernieuwing die ten opzichte van Tropico 5 het meeste in het oog springt is dat je niet langer baas bent van één eiland maar van een hele archipel. Doorheen 15 verhaalmissies beleef je hoe El Presidente aan de macht kwam van deze eilandengroep en dit ook bleef. Het grootste plezier ervaar je misschien in de sandbox-modus. Hierbij stel je zelf je eigen regels op en bouw je jouw subtropische metropolis op vanuit het zand. Een toeristisch paradijs met pretparken en strandboulevards zo ver het oog rijkt of een militaire grootmacht die nucleaire testen uitvoert en met tanks doorheen de straten paradeert: het kan allemaal.
Waarom niet?
Het einde van de kinderkwekers
Grafisch moet Tropico 6 zich voorlopig niet mengen met de allergrootsten in het genre. De downgrade van PC naar PS4 is merkbaar maar de sfeer maakt veel goed. Instapklaar is de game zeker niet. Met tutorials alleen al ben je als nieuwkomer meerdere uren zoet. Zelfs nadien zal je nog al te vaak niet meteen weten hoe je een volgende missie moet aanpakken. De game laat je iets te vaak aan je lot over. Wanneer bepaalde zaken foutlopen zoals de bevolking die niet meer graag werkt of de koppels die geen kinderen meer kweken is het vaak zoeken naar de oorzaak. Of moeten we nu echt voor iederéén een kill-order uitvaardigen? Troepen, paraat!
De 15 storyline-missions zijn zeer leuk om te spelen en leren je elke uithoek van het spel kennen. Helaas vielen me al vlug enkele repetitieve klusjes op. Tijdens mijn eerste twee uren kreeg ik drie keer een opdracht die op twee nieuwe zinnetjes van dat personage na dezelfde was. Zo krijg je snel het gevoel dat de variatie daarin zeer beperkt is. Nog een reden extra waardoor je sneller naar de sandbox-mode zal grijpen om gewoon volledig loco te gaan.
Heel af en toe laat de game zich op PS4 betrappen op een glitch. Zo diende ik voor een missie drie arbeidershuizen te bouwen maar kon ik pas verder nadat de zevende een feit was. Ook de wegen die je over je eilanden aanlegt vertonen soms rare kronkels. Ze volgen niet altijd een even logische denkwijze en meer dan eens mocht ik een paar stappen terugkeren. Gelukkig ben ik een meester in het aanleggen van de allermooiste kabelbanen. Wat een uitzicht.
