De narratieve aanloop naar de gameplay lijkt in het post-apocalyptische robocopuniversum aan een piekfijn georkestreerde standaard te moeten voldoen. Je transportmiddel crasht, je ontwaakt na een langer dan gemiddelde middagdut en uiteindelijk moet jij als redder van de wereld de mouwen opstropen. The Surge 2 kleurt netjes binnen de lijntjes wat de voorbereiding betreft, maar uit mijn previewsessie, die zich tot het absolute begin van de game beperkte, concludeer ik dat de manier waarop je het spel zal spelen, wél buiten de lijntjes van de normaliteit kan worden gesitueerd.
Standaardsetting, unieke gameplay
In het begin lijkt het alsof The Surge 2 zich niet anders durft profileren: de inleidende regio is lineair, grafisch hapert er nog heel wat, maar eenmaal je begint te vechten merk je op welke manier deze game zich tracht te onderscheiden. Je linker- en rechtermuisknop resulteren in een horizontale of verticale uithaal, je zorgt er best voor dat je regelmatig probeert een inkomende aanval te ontwijken en dit alles vergt Stamina, en dat balkje loopt snel leeg. Het is dus onmiddellijk erg belangrijk om tegenstanders goed in te schatten, want op goed gevoel in het wilde weg vuistslagen uitdelen resulteert quasi onmiddellijk in een pijnlijke les die je naar je vorige ‘save point’ terug gidst.
In close combat kan je na verloop van tijd perfect inschatten hoe een tegenstander zijn aanvallen zal verdelen, maar het is een kwestie van vooral zelf zo snel mogelijk te leren richten om bepaalde ledematen van hun rechtmatige eigenaar te bevrijden. Op deze manier verdien je implantaten die je een pak sterker maken, om niet te zeggen een wereld van verschil op enkele minuten tijd kunnen verwezenlijken. In de preview belandde ik namelijk met regelmaat van de klok in enge gangetjes terecht en daar kan je moeilijker een inkomend pak slaag ontwijken. Door je tegenstander in enkele rake meppen KO te slaan ben je de game altijd een stapje voor en zo dartel je zonder nachtmerries rond in een wereld waar de wet stilaan door robots wordt gedicteerd.
Afwisselend tempo
Algemeen bekeken voelt The Surge 2 vlot aan. Het tempo van de game bepaal je grotendeels zelf, al mag je die verdomde Stamina-balk nooit uit het oog verliezen. Een uitgeputte protagonist kan zelfs geen simpele Parry uitvoeren, laat staan een vuistslag uitdelen. Door de juiste cadans te vinden, voorkom je die dode momenten, die sowieso worden afgestraft, en kan je je ongestoord een weg doorheen de game banen.
Ik hoop wel dat deze preview op grafisch vlak geen representatief product is richting de release die binnen twee maanden plaatsvindt, want het inladen van objecten gebeurt zo willekeurig dat het me echt irriteerde. Ziekenhuisbedden die na tien seconden pas verschijnen – en ik die me afvroeg waarom ik tegen een onzichtbare muur liep – verstoren de setting, en ook bij de minste beweging van de camera slaan de graphics tilt. Dat was na zo’n 3,5u gamen eigenlijk het enige noemenswaardige probleem met deze sequel, dus ik heb er wel goede hoop in dat de officiële releaseversie even hoge ogen zal gooien als het bassispel dat ondertussen iets meer dan twee jaar oud is.
