Rainbow Six Siege is helemaal met die beproefde grondbeginselen in het achterhoofd opgetrokken. En Rescue Hostage, de enige modus die we een paar dagen mochten uitproberen, condenseert dat allemaal in korte intense partijen die nooit meer dan 3 minuten duren. Geen uitgestrekte slagvelden waarin 64 spelers rondhossen maar heel compacte omgevingen waar twee teams van vijf elkaar in objectiefgerichte missies te lijf gaan. In dit geval krijgen de aanvallers drie minuten de tijd om een gijzelaar te ontzetten, terwijl de verdedigers hun best doen om dat te verhinderen. Wie de gijzelaar doodt verliest de partij. Wie het andere team kan uitschakelen, wint. Ook als je de gijzelaar nog niet buiten hebt gewerkt. Iedereen weet wat het einddoel is, al wat rest is de uitvoering.
Huis - verdediging
We kiezen de specialist die over een scanner beschikt waarmee hij door muren, vloeren en plafond de positie van aanvallers die zich binnen een straal van 15 meter bevinden kan ontwaren. We ruilen zijn shotgun in voor een machinepistool en zijn op afstand te activeren explosief voor prikkeldraad. Tijdens de veertig seconden voorbereiding, verstevigen we twee muren, barricaderen we een raam, droppen wat prikkeldraad en zetten we een verplaatsbaar kogelvrij schild neer. We zijn daar net mee klaar of we krijgen reeds de boodschap dat de vijand de positie van onze gijzelaar achterhaald heeft. In de grote slaapkamer dus. Shit, maar zo zij het. We zitten met z’n vieren in de kamer met de gijzelaar. Iedereen houdt een hoek, venster of niet verstevigde muur in de gaten. Onze vijfde man heeft zich ergens buiten in de gang gezet. We horen één, of nee, twee aanvallers over het dak boven ons lopen. Dat betekent dat ze onze man in de gang kunnen omzeilen of langs de ramen aanvallen. Ergens sneuvelt een raam, maar niet in onze kamer. Door de kieren van de raambarricade zien we een schaduw. We openen het vuur. Hout gaat aan splinters en de vijand aan de andere kant is dood voor hij de grond een verdieping lager raakt. 5-4. Nog geen twee seconden later is het 4-4. Onze man in de gang is dood. Er staan nog twee minuten op de klok.
It’s sloophammer time! Twee dreunen later hebben we een gat gemaakt en daar als cadeau een paar kogels in de borst voor teruggekregen.
Het gat in de raambarricade krijgt gezelschap van een veel groter gat in de muur van een aanpalende kamer. Met dank aan een breaching charge die meteen ook een van onze teamleden onderuit haalt. De man kruipt gewond in onze richting, maar we durven hem niet naderen uit vrees ons in de vuurlijn van een vijand te begeven die daar precies op zit te wachten. De doodbloedende teamgenoot krijgt uiteindelijk vanuit een onbekende hoek het genadeschot. Fuck! We horen een van de aanvallers “flashbang out!” schreeuwen en duiken achter het bed. Zo ontwijken we het ergste van de verblindende effecten en kunnen het vuur openen op twee aanvallers die binnenstormen. Of liever binnenstrompelen, met dank aan de prikkeldraad. 2-2, want in de verwarring heeft een tegenstander een lucky salvo door wat resteert van de raamversperring gesproeid. Nog 35 seconden. Alles kan nog, maar onze slaapkamer is van een burcht in een gatenkaas getransformeerd. Door een paar kogelgaten in de muur zien we iemand in de gang net buiten de kamer rennen. We gokken erop dat hij een breaching charge op de deurbarricade wil plaatsen en geven die de volle laag. 2-1. We wrijven het zweet van onze handen. Nog een man te gaan en al wat we moeten doen is in leven blijven tot de klok op nul staa- oh, shit! Hun laatste man swingt door het raam naar binnen, opent het vuur… en schiet de gijzelaar dood. Wij winnen.
Huis - Aanval
We kiezen de specialist met de voorhamer en de thermische explosieven en vervangen ook deze keer weer de shotgun door een machinepistool. De voorbereidende fase start. We sjezen met onze drone de oprit, de drempel en de trap op. Boven is geen beweging te bespeuren. We checken voor de veiligheid alle kamers en proberen vervolgens het gelijkvloers. Een van onze collega’s heeft de gijzelaar gevonden, in het washok in de kelder. We gebruiken de resterende seconden om te zien waar de vijand precies zijn barricades en boobytraps heeft geplaatst. Actie: De vijand zit in de kelder, maar wij schieten een enterhaak naar het dak, klauteren omhoog tot voor een raam op het eerste verdiep. Slingeren naar binnen en sluipen naar de balustrade die uitkijkt op de hal. Goeie gok, want we kijken neer op de rug van een vijand die onze teamgenoten daar opwacht. 5-4. In de kelder is ondertussen de hel losgebroken en nog geen twintig seconden later staat het 3-3. We zoeken de keuken op, want die ligt precies boven het washok. We plaatsen een van onze thermische ladingen op de grond en brengen onze teamgenoten op de hoogte van het feit dat de aandacht van de vijand althans gedeeltelijk naar hun plafond zal gaan.
Vliegtuig - Verdediging
Met de specialist die kogelvrije barricades in deuren kan plaatsen, stemmen we met de meerderheid mee om onze gijzelaar in de meetingruimte van dit presidentiële toestel te verstoppen. Een populaire plek waar het al snel krioelt van de vijandelijke drones. Ze weten dus waar we zitten. We verstevigen ons maximum van twee muren om een zekere rugdekking te creëren, gooien wat prikkeldraad neer en stellen ons schild op. Wanneer de actiefase begint zitten we met drie man bij de gijzelaar terwijl er twee rondsluipen in de hoop de vijand te verrassen op routes waar die zich veilig waant. Er zijn echter vijf manieren om het vliegtuig binnen te komen, dus ook dat blijft gokwerk. Zeker als de tegenstanders allemaal langs een van de ongehinderde paden recht naar hun doel oprukken. De jongen met de scanner kijkt verdacht lang in onze richting. We spitsen onze oren en horen iets aan de andere kant van het stuk niet-verstevigde muur. Iemand probeert een charge te plaatsen. We maken dat we wegkomen en legen een heel kogelmagazijn op die plek. Raak, maar niet fataal en we zien door het gat niet echt veel beweging. We moeten ervan uit gaan dat het andere team hun gewonde collega terug op de been helpt.
Vliegtuig - Aanval
Met de specialist die een kleine drone bijheeft waarmee hij boobytraps kan onschadelijk maken of vijanden een tijdelijk verdovende schok en kroezelhaar kan bezorgen zoeken we met onze drones de gijzelaar. We hebben slecht afgesproken, want we rijden allemaal dezelfde richting uit. Na de 40 seconden weten we vooral waar ons doelwit zich niet bevindt. Dat is ook iets. Dat laat nog een paar plekken over. We stormen binnen en botsen bijna letterlijk op een vijand die zich ver van zijn collega’s heeft gewaagd om een deur te barricaderen. Kwestie van ons op een dwaalspoor te brengen. Alleen heeft hij een barricade en wij een assault rifle vast. 5-4. We hurken in dekking, herladen en hopen dat hij alleen was. Onze teamleden hebben de gijzelaar gelokaliseerd. Hij zit in de cargoruimte. Die heeft drie muren, twee deuren en een plafond waarlangs een vijand met het juiste materiaal zich toegang kan verschaffen. We blijven in de buurt van onze collega met het thermiet. De extra verstevigde muren worden door de verdedigers te vaak als veilige rugdekking gezien. Meestal klopt dat, want elke verdediger kan er twee installeren, terwijl de aanvallers maar een specialist hebben die er drie kan neerhalen.
Op schema
Elk mechanisme dat Rainbow Six Siege opvoert werkt. En dat is een behoorlijke big deal, want die asymmetrische close quarters combat, de innovatieve opties voor zowel aanvaller als verdediger, de dynamische omgevingen, het rapellen, de offensieve, defensieve, counter- én counter-countertactieken voor beide partijen, de variatie door de verschillende gijzelaarslocaties en toegangsroutes, … het klopt allemaal. Hier en daar moeten er nog een paar elementen hun waarde bewijzen: Zoals de input van snipers (de posities op deze twee mappen zijn er al, de wapens en misschien ook de gepaste modus nog niet), sommige gadgets worden niet of nauwelijks gebruikt. Dat het grafisch nog niet helemaal zonder de occasionele struikeling liep, kunnen we een zo vroege alpha-versie niet verwijten. Wat we wel nog graag aangepakt zouden zien is de netwerkcode. Volgens een tussenscherm scoorden we aangenaam lage ping van 17milliseconden, maar de keren dat we op de killcam luid vloekend zagen hoe een vijand ons al in de gaten had voor hij tijdens onze game in ons blikveld verscheen, lag veel te hoog. Ruwweg tijdens de helft van onze partijen liepen we tegen zo’n frustratie aan. Tenslotte nog een eerder persoonlijk punt van kritiek. Dat een enkel kogeltje fataal kan zijn, daar hebben we als liefhebber van het genre geen moeite mee. Dat de trekker overhalen hier niet aanvoelt zoals bij de op Hollywood geïnspireerde vuurwapens uit Call of Duty en Battlefield, is misschien wel realistisch, maar dat had toch iets heftiger gemogen. Wordt vervolgd.
