Met een Metacritic score van 82% kan je stellen dat Red Faction: Guerrilla niet alleen virtueel potten wist te breken. Het open-wereld concept dat uitgevers als Ubisoft achteraf tot in den treure uitmolken in series als Assassin’s Creed en Watch Dogs, was toen nog behoorlijk fris. In Guerrilla zak je af naar Mars, dat in een stevige houdgreep wordt gehouden door het dictatoriale Earth Defence Force (EDF). Het is aan jou om de bestaande mijnkolonie op de Rode Planeet uit die houdgreep los te wrikken. Dat doe je vanuit de rangen van de Guerrilla strijders. Zij bieden je wapentuig en manschappen die je bijstaan in de ogenschijnlijk aartsmoeilijke taak.
Icoontjes aflopen
Concreet komt dit neer op het aflopen van verscheidene icoontjes op je map. Ieder staat voor een zijmissie of challenge waarin je de macht van de EDF in een bepaald gebied laat verminderen. Je doet dit over meerdere gebieden. Tussen het geheel door is er een onmemorabel verhaal geweven dat voornamelijk ontworpen lijkt om de sleur wat uit het geheel te halen, maar niet noodzakelijk slaagt in zijn opzet.
Red Faction:Guerrilla Re-Mars-tered Edition is een fijne titel om te spelen.
Cliché personages waarvan je de naam vergeten bent een seconde na de cutscene waarin ze verschenen, kunnen je echter niet van het plezier in de core gameplay loop weerhouden. Missies zijn bijna altijd gebouwd rond de destruction physics van Guerrilla, wat wil zeggen dat je meer dan eens een gebouw platgooit in je strijd tegen de EDF. Jammer genoeg wil dat soms zeggen dat er wat collateral damage bij valt, zoals het overlijden van een personage dat je moet beschermen, of het vernietigen van een reeks documenten die je net moest bemachtigen. Voornamelijk frustrerend is de AI die eigenhandig voor die destructie zorgt, waardoor je door de stommiteiten van NPC's missies moet herbeginnen.
Sleet
Het gaat om een remaster, wat niets meer wil zeggen dan dat deze Re-Mars-tered Edition er mooier uit hoort te zien als het origineel. Dat er niet aan de gebrekkige AI gesleuteld werd, moet je er dus bij nemen. Ook de af en toe ondoordachte checkpoints, soms logge controls van voertuigen en talloze kleine bugs zitten nog steeds in de game. Tel daarbij eindeloos lange laadtijden wanneer je respawnt of de game opnieuw laadt, en je begrijpt wellicht dat een speelsessie van deze -intussen toch wel- cultklassieker anno 2019 niet zonder enige frustratie verloopt. Daarbovenop komt dat je de gameplayloop van missies doen, randopdrachten afwerken en dan in een volgende zone hetzelfde doen, behoorlijk repetitief aanvoelt na de tweede zone die je bevrijdt.
Geen indrukwekkende remaster
Ik moet bekennen dat zelfs dat ene wat dan wel beter zou moeten zijn, namelijk de graphics, me ook niet meteen van mijn sokken blazen in deze Switch versie. Een (misschien lichtjes oneerlijke) vergelijking met de PS4, Xbox One en pc-versies zorgen ervoor dat deze Switch-port geen grote ogen doet trekken. Er is een slider die je laat kiezen tussen een performance-modus of een modus die meer op mooie visuals inzet. Niet alleen had dit amper impact op de visuals (op misschien enkele lighting effecten na), de performance mode waarin de game standaard opstart, biedt evenlange laadtijden als wanneer je voor betere visuals kiest. En de framerate kwam in beide modi in moeilijkheden wanneer je echt grote gebouwen neerhaalde of wanneer je tegen veel tegenstanders tegelijkertijd strijdt.
Gelukkig wil dit alles niet zeggen dat de game onspeelbaar is. Wie tien jaar geleden beweerd zou hebben dat je een titel als Red Faction: Guerrilla in handheld modus op de trein kan spelen, werd prompt gek verklaard. Deze game blijft dan ook een ruwe diamant die jouw tijd nog steeds waard is.
