Waarom wel
Non-stop actie
My Friend Pedro is een actiegame pur sang. Van het eerste tot het laatste level schiet je alles dat beweegt aan flarden op een zo spectaculair en overdreven mogelijke manier. Hoe meer over the top, hoe beter. Je krijgt op het eind van ieder level namelijk een C, B, D of S-rank toegekend naargelang hoe snel, efficiënt en dramatisch je je vijanden een kopje hebt kleiner gemaakt. Op zich heb je niet veel aan die rank, maar ’t is wel altijd leuk om met je score te stoefen op de leaderboards of bij je vrienden.
Je vijanden vol lood pompen gebeurt in 2D. Normaalgesproken zou je dus verwachten dat beweging beperkt blijft, maar die bubbel doorprikt het spel meteen. Het naamloze hoofdpersonage beschikt naast zijn bovenmenselijke schietkunsten namelijk ook over acrobatische parkour-kunstjes zoals wall jumps, rolls, en dodges waarmee hij vijandig spervuur sierlijk ontwijkt of sensationele kills inleidt. Bovendien kan je in My Friend Pedro de tijd vertragen om in bullet time nog accurater te werk te gaan, zowel qua acrobatiek als ballistiek. Dat ensemble van schieten, springen en vertragen is extreem, extreem plezant, en zeker wanneer je in bullet time een scherm vol enemies op strategische (en spectaculaire) wijze verschalkt zonder zelf ook maar één kogel te fretten. Als dat geen voldoening geeft.
Creatief knallen
Daarnaast bevat ieder level ook een hoop onopvallende omgevingselementen waarmee je unieke kills scoort. Zo kan je bijvoorbeeld een pan omhoog gooien en er je magazijn op leegschieten om via ricochet alle nabije vijanden om te leggen die oorspronkelijk niet in je line of sight stonden. Schop je liever op messen om ze in het aangezicht van je vijand te katapulteren? Dat kan ook. Een gasfles in een groepje niet-zo-onschuldige bijstaanders lanceren en er vervolgens je clip op legen is nog zo’n persoonlijk favorietje. Aan keuze geen gebrek, met andere woorden.
Nog niet exotisch genoeg? My Friend Pedro bevat verschillende soorten wapens om je mee uit te leven, elk met concrete voordelen in bepaalde scenario’s. Zo kan je met de dual pistols bijvoorbeeld op twee verschillende targets tegelijk mikken, terwijl de shotgun van dichtbij ongeëvenaard blijft. Met die laatste schiet je bovendien sappige brokken van je targets die je dan nadien weer kan gebruiken als projectiel.
Dankzij die speciallekes in combinatie met de bread-and-butter gameplay zoals bullet time kan je op een enorm accurate én creatieve manier vijanden afmaken. Aangezien dat zowat het enige doel is in My Friend Pedro begin je onvermijdelijk te experimenteren en dat is precies wat het spel zo leuk maakt: het moedigt je voortdurend aan om nog creatiever uit de hoek te komen. Missie geslaagd!
Mopjes tappen
Laat er ons geen doekjes om winden: het ‘verhaal’ in My Friend Pedro is zo goed als onbestaande. Dat compenseert de game echter met een gezonde portie humor in de vorm van zelfspot, absurditeit en verwijzingen naar gaming culture. Niet iedere mop is echter even geslaagd en van sommige krimp je behoorlijk ineen, maar over de grote lijn geeft de humor deze titel toch een frisse bijsmaak. Bovendien past het ook perfect bij de bijna komische over-the-top actie doorheen het spel. En zeg nu zelf: wie wil er nu geen pratende banaan als sidekick?
Waarom niet
Welk verhaal?
De keerzijde van de medaille is dat My Friend Pedro wel echt bitterweinig te bieden heeft qua verhaal. Naast de combat an sich en het halen van die sappige S-ranks zie ik geen enkele reden om deze titel uit te spelen. Personages zijn, met uitzondering van de pratende banaan, totaal oninteressant en ook omtrent waarom je op moordtocht trekt met je fruitige mentor bleef ik op mijn honger zitten. Versta me niet verkeerd, de gameplay op zich heeft meer dan genoeg vlees aan ’t bot om je aan je scherm gekluisterd te houden, maar het had nog mooier geweest als developer DeadToast Entertainment op een of andere manier ook op narratief vlak voor meer uitdaging had gezorgd.
Grafisch slapjes
Naast een gebrekkig verhaal zijn ook de graphics en animaties niet echt van hoogstaande kwaliteit. Alweer: ook hier kan je het spel niet echt verwijten dat het zich focust op gameplay boven visuals, maar net zoals bij het verhaal voel je dat er iets ontbreekt. Vooral de animaties zien er soms geforceerd en vreemd uit, al kan dat moeilijk anders wanneer je je in duizend onnatuurlijke bochten wringt. Ergens te vergeven, dus. De artstyle daarentegen heeft minder direct verband met de gameplay en daar had ik graag ook iets creatievers gezien dat meer in lijn ligt met de humoristische toon of het overdreven actiegehalte. Een grafische stijl die meer aanleunt bij comics en cartoons zou misschien een leuke zijn geweest.
Eendagsvlieg
Ondanks de intense en gevarieerde gameplay brandt ook de herspeelbaarheid van My Friend Pedro op een zeer laag pitje. Hier is vooral een gebrek aan unlockables de boosdoener. Eens je het gehad hebt met de gameplay (want aan alle mooie liedjes komt een eind), heb je ook echt nul de botten stimulans om verder te blijven spelen. Geen extra guns, geen cosmetics, geen nieuwe speelbare personages – allemaal zaken die de herspeelbaarheid een serieuze duw in de rug hadden kunnen geven. Zelfs bij het behalen van S-ranks krijg je geen tastbare beloning, dus waarom zou je dan er tijd, moeite en liters tranen inpompen?
