Waarom wel
Een streling voor de zintuigen
De selling point bij uitstek van Octopath Traveler is ongetwijfeld de HD-pixel art. Zie het als een eerbetoon aan de JRPG-kleppers van weleer, waarbij klassieke pixel art gecombineerd wordt met hedendaagse afwerking (voornamelijk licht/schaduweffecten en beeldscherpte). Pixel art is de laatste jaren aan een fameuze opmars bezig, zeker bij indie games, maar Octopath Traveler spant voor mijn part toch de kroon.
Mogelijks nog indrukwekkender dan de graphics was de soundtrack. Ik ben zo’n sukkel die een aparte playlist heeft met enkel gaming muziek, en daar heb ik onlangs die van Octopath Traveler integraal ingesmeten. Orchestrale, harmonieuze tracks in kastelen, creepy deuntjes in verlaten kerkers of bombastische, explosieve bossfights – mijn oortjes waren altijd content.
Afwisselende en strategische combat
Een JRPG zou geen JRPG zijn zonder die typische turn-based combat. In dat opzicht is Octopath Traveler niet bepaald uniek of innovatief te noemen, maar doordat het zich op de succesformules van weleer baseert, stelt het nooit teleur. Zo staan er bijvoorbeeld honderden spells, wapens, (de)buffs en andere moves op het menu. Bovendien heeft ieder personage uit je vierkoppige party zijn/haar eigen unieke vaardigheden: je kan bijvoorbeeld met je Hunter wilde dieren temmen en ze vervolgens zelf inzetten tijdens combat, of met de Apothecary planten en kruiden ombrouwen tot unieke potions die zowel damage toedienen als herstellen.
Een JRPG zou geen JRPG zijn zonder die typische turn-based combat.
Iedere enemy heeft trouwens specifieke zwaktes die zijn/haar defenses kunnen breken. Tijdens die ‘break’-fase is je vijand een beurt lang verlamd en neemt hij/zij extra damage. Op die kritieke momenten kan je nog harder gaan dankzij de boost points, waardoor je acties extra sterk worden. Al die combat mechanics samen zorgen voor een divers en strategisch geheel dat je uitdaagt en aanmoedigt om te experimenteren.
8 unieke smaakjes
Het verhaal zet 8 verschillende personages in de kijker, sommigen al iets meer stereotiep of herkenbaar dan anderen. Die spelen niet alleen anders in combat, ook tijdens verhalende secties kan je gebruik maken van hun unieke vaardigheden om extra items te looten of puzzels en sidequests op te lossen. De Thief zal bijvoorbeeld schatkisten openen terwijl de Warrior mensen kan uitdagen die een deur of geheime area blokkeren. Die onderlinge verschillen geven ieder personage zijn/haar unieke ‘flavour’ en ze houden de exploratiesecties van de game boeiend.
Waarom niet
Dat laatste positieve puntje is meteen ook een mooie segway naar de (in mijn ogen) grootste tekortkoming van Octopath Traveler: de game speelt eerder als een lappendeken van 8 kortverhalen dan als 1 overkoepelend avontuur. Per personage volg je een reeks chapters die zijn/haar achtergrond uit de doeken doen, maar nooit komen die individuele verhalen samen tot een gestroomlijnd geheel. De narratieve opbouw van de game komt daarom fragmentarisch en onlogisch over: ’t is eerder vanuit het motto “alleen is maar alleen” dat je met de andere party members samenhokt, niet omdat je in groep eenzelfde doel nastreeft. Een gemiste kans, vind ik.
Mogelijks nog indrukwekkender dan de graphics was de soundtrack.
In lijn met wat we net gezegd hebben, houden de onderlinge relaties tussen personages niet altijd evenveel steek. Tussen die 8 characters zitten er een paar waarvan je zou verwachten dat ze mekaar on sight de kop inkloppen in plaats van gezellig samen te hokken. Square Enix maakt er zich gemakkelijk van af door hier niet dieper op in te gaan maar eigenlijk schaadt dit de geloofwaardigheid van het verhaal even fors als de verhaallijnen-kwestie die ik in de voorgaande paragraaf aanhaalde.
Ondermaatste (Engelstalige) voice acting
Iets wat nog steeds haaks staat op de sublieme soundtrack van de game is de gebrekkige Engelstalige voice acting – een jaar na Randy’s review zijn er helaas geen veranderingen doorgevoerd. En dat was volgens mij perfect mogelijk. Switchen naar Japanse dialogen is zoals Randy al voorstelde een iets geloofwaardiger alternatief, (bij gebrek aan beter, natuurlijk).
Te duur?
Tot slot nog de onvermijdelijke prijskwestie: 60 euro voor een game die al een jaar uit is (en die je intussen wellicht al op de kop kon tikken tijdens een sale of zo) lijkt ook mij een beetje teveel van het goede. Persoonlijk vind ik deze game zo fantastisch dat het prijskaartje mij weinig uitmaakt, maar ik kan me ook perfect inbeelden dat andere mensen hier zwaarder aan zullen tillen.
