Ik speel al sinds m’n tien jaar MMORPG’s. EverQuest was denk ik de eerste, en nadien vermoed ik elke nieuwe game in het genre eens kans te hebben gegeven. Tegenwoordig ben ik nog steeds verknocht aan World of Warcraft, maar met regelmatigheid bezoek ik ook de fantastische werelden van Rift, Lord of the Rings Online, TERA en ook Elder Scrolls Online weiger ik langs de kant te schuiven.
Al die ervaring resulteert in een – subjectieve – manier van nieuwe features binnen een MMORPG te prioriteren. Het allerbelangrijkste – voor mij persoonlijk – zijn nieuwe classes. Als je ze implementeert, moet dat als ontwikkelstudio op een doordachte, gebalanceerde manier gebeuren zonder bestaande specialisaties in gevaar te brengen.
Het eindresultaat stelt echter teleur, want andere classes worden minder geapprecieerd, de onderlinge balans wordt onderuit gehaald en uiteindelijk vergt het verschillende patches om het evenwicht te herstellen. In Elder Scrolls Online: Elsweyr is de Necromancer gelukkig een polyvalent gegeven. Als Grave Lord kan je ijs-, vuur- en bliksemenergie aanroepen om serieuze schade aan te richten. Daarnaast kan je jezelf onsterfelijk maken door in de rol van Bone Tyrant te kruipen; de sterkte van de rottende botten vangt de rake klappen op zodat je zelfs als Tank van de groep in leven kan blijven. Wil je je helende krachten aanroepen, dan is er tot slot de Living Death-specialisatie om je in te verdiepen.
Necromancer? Echt een topidee!
Ikzelf kruip het liefst in de rol van de Healer: medespelers in leven houden en hun foutjes helpen rechtzetten, het geeft me een goed gevoel. Ik experimenteerde in Elsweyr dus vooral als Living Death, en kon geen onmiddellijke minpunten opmerken. Meestal haalt een Healer zijn inspiratie in de natuur of de weerselementen, ditmaal worden er luguberdere technieken opgerakeld om de levensbalk van reisgezellen te herstellen. Resistant Flesh zorgt er bijvoorbeeld voor dat je je eigen schade toebrengt om de wonden bij andere te helen. Indien je zelf in de proberen verzeild bent geraakt, kan je dan weer beroep doen op een geest die de meest gekwetste persoon in de nabijheid probeert te redden. Je kan zelfs het laatste leven uit een lijk zuigen om onder de overlevenden te herverdelen … Het klinkt niet eens half zo cool als het in-game echt is.
Zelden was ik zo overtuigd van een nieuwe class ná de release van een MMORPG, maar dat staat in gematigd schril contrast met de buitenwereld waarin je toch tientallen uren zal ronddolen terwijl je de nieuwe quest lines doorloopt en zodoende Elsweyr verkent. Wie op een mysterieuze wereld had gehoopt, zal van een kale reis terugkeren. Op zich is er voor de gemiddelde avonturier wellicht weinig mis met de combinatie van bergen en jungle, maar de doorwinterde MMORPG-speler en vooral Elder Scrolls-fanaat durfde van een gewaagde setting te dromen. Te hoge verwachtingen? Niet echt als je de mooi uitgedraaide Necromancer-gok in de berekening opneemt.
De Necromancer behoort tot de beste classes ooit in een MMORPG!
Was ik constant teleurgesteld door Elsweyr als nieuwe regio? Zo erg is het niet. De sporadische verrassingen toverden bijvoorbeeld een glimlach op m’n gezicht; je moet zelf exploreren om de landschapsovergangen met je eigen ogen te aanschouwen, maar de grafische artiesten hebben zich inderdaad dubbel geplooid zodat je je hier zou thuis voelen. Probeer ook zeker de minder belangrijke opdrachten te voltooien, want zoals altijd is in ESO van je pad afwijken een meerwaarde voor ieders spelervaring. De diverse monsters doen de onherbergzame gebieden richting een positief eindverdict overhellen, maar in alle eerlijkheid: op dat vlak kon het beter.
Wie echter verder kijkt dan enkel de verplichte componenten van deze Elsweyr-uitbreiding, zal in de vorm van die optionele quests heel wat bijleren over de lokale rassen en grappige clous absorberen. Ik verloor de tijd eerder uit het oog bij die kleinigheden dan bij het hoofdverhaal, want natuurlijk de nodige vraagtekens mag oproepen. ESO staat ondertussen gekend voor de sterke narratieve headliners uit vorige uitbreidingen en dat niveau wordt ditmaal niet gehaald.
Geen lange lijdensweg
Elder Scrolls Online blijft toegankelijk voor beginners die, mede door de aantrekkingskracht van de reeds vermelde draken, een avontuur in Tamriel en omstreken op gang trekken. In andere genregenoten moet je eerst tientallen uren investeren vooraleer je de nieuwste dreiging ervaart, maar ZeniMax hamert erop dat nieuwe content onmiddellijk voor iedereen beschikbaar moet zijn. Zo kan je dus ook als absolute noob richting Elweyr trekken om het tegen de beruchte draken op te nemen.
Ondanks de grote aankondiging dat we momenteel het hoogseizoen van de draken meemaken (de ontwikkelstudio promoot ESO met de slogan “Season of the Dragon”, n.v.d.r.), zal je allesbehalve constant door kippenvelmomenten worden overvallen. De rode draad doorheen deze uitbreiding neemt, in de vorm van de main quest line, ruw geschat zo’n tien uur in beslag, en daarna hervat de normale gang van zaken. Wil je dan toch nog draken bestrijden en het heft in eigen handen nemen? Dan zal je op zoek moeten naar de meest venijnige exemplaren die je kan vinden en daarbij word je zelfs door de giganten geholpen.
Iedereen die ooit Skyrim heeft gespeeld, zal knettergek worden van de passiviteit die de draken uitademen. Het begint allemaal goed: in tegenstelling tot bijvoorbeeld de Dark Anchors die statisch opduiken, vliegen de draken rond om een geschikte landplaats uit te kiezen. Daarbij worden variabelen gebruikt en je kan niet op hun komst anticiperen. Zijn ze echter geland, dan kan je nog vijf koppen koffie drinken, een hapje eten of een telefoontje doen, want ze blijven vriendelijk wachten om afgeslacht te worden. In Skyrim zou het niet waar zijn: daar zaaien ze vernieling in nabijgelegen dorpen als je hen geen halt toeroept. Ze boezemen je ook geen angst in, want indien je hun staart weet te ontwijken, hoegenaamd geen moeilijke opdracht, zullen ze je niet doden.
