Het feit dat ik na meer dan honderd uur geïnvesteerd te hebben in Odyssey nog zin heb om er daar nog een flink aantal uren bij te doen, is ook voor mij een verrassing. Meestal, lees bijna altijd, stopt voor mij een single player-game wanneer de eindcredits over het scherm rollen. Het verhaal is afgelopen, en elke DLC die nadien verschijnt laat ik links liggen. Iets wat bij Odyssey duidelijk niet het geval is. Is het Odyssey’s setting? De kwaliteit van de verhaallijn? Het feit dat Odyssey’s DLC niet zomaar snel in mekaar geflanst is? Of een combinatie van dit alles? Ook nu weer zijn er tal van nieuwe gameplay elementen, nieuwe tegenstanders, nieuwe wapens en gear(sets) en een nieuwe omgeving die smeken om ontdekt te worden.
Sfeervolle dode omgevingen
Daar waar Elysion zijn Elyzeesche velden, bewoners en omgevingen er heel kleurrijk uitzagen, kom ik nu terecht in een grauwe, haast verstikkende, zwartgeblakerde en onder een dikke laag as bedekte wereld. Welkom in de Griekse onderwereld waar de god Hades, die heerst over de doden, de plak zwaait. Over die doden gesproken, ook al zijn ze dood, toch maken ze nog steeds de gekste capriolen om te ontsnappen aan de hoeven van mijn paard wanneer ik voorbijrijd.
Stoute hond!
Bij aanvang moest ik meteen zwaar, zelfs heel zwaar aan de bak. Niemand minder dan Cerberus, Hades’ trouwe driekoppige vuurspuwende helhond, stond klaar om me letterlijk van een warm welkom te voorzien. Afstand houden, dodgen, rond de hond draaien, en wanneer ik kon zwaar uithalen en snel schade doen, waren uiteindelijk de manier om Hades’ trouwe viervoeter te verslaan. Al verliep dat niet zo eenvoudig als je zou denken, want ik moest letterlijk al mijn offensieve en defensieve moves uit de kast halen, maar de aanhouder wint. Het gevolg liet zich echter al raden: Hades was stevig pissed… Maar bon, omdat ik graag de sympathieke Alexios speel was ik meteen bereid (ik had eigenlijk geen andere keuze) om Hades een tegenprestatie te leveren.
Stoute hond!
Slechteriken met tarta(a)r(os)
Het feit dat ik Cerberus had verslaan had immers tot gevolg dat de poorten van Tartaros, de thuishaven van de dode slechteriken, niet meer bewaakt werden en dat er dus een leegloop aan de gang was. Iets waar niet alleen Hades maar ook de ‘gewone’ doden niet mee kunnen lachen. Drie keer raden wie orde op zaken mag zetten… Inderdaad, eigen schuld dikken bult! En geloof me dit alles is niet zo eenvoudig als je denkt want ook hier komt Ubisoft weer met een vernuftig systeem op de proppen om de combat te pimpen.
Probeer zo snel als je kan de über coole Armor of the Fallen-set te scoren!
Daar waar je in Elysion te maken kreeg met Isu-soldaten die je adrenaline konden bevriezen zodat je niet over je abilities kon beschikken, moet je hier zogenaamde Tartaros rifts activeren. Op zich niets bijzonders denk je, ware het niet dat ze niet alleen de tegenstanders kwetsbaar maken, maar vooral je eigen health halveren.
Wanneer geschiedenisboeken tot leven komen
En als ik dan toch bezig ben, waarom niet even wat steun zoeken en Perseus, Achilles, Agamemnon en Herakles, legendarische Griekse helden voor wie ze niet zou kennen, rekruteren. Ow ja, en herinner je je nog die tegenstanders, bekend en minder bekend, die je in de vorige episodes gedood hebt? Drie keer raden waar die je staan op te wachten... Yeps, in Torment of Hades zal je constant op je hoede moeten zijn want sommigen hebben nog een eitje te pellen, of zelfs een omelet te bakken met jou. En alsof dat alles nog niet genoeg is, krijg je ook te maken met Isu-soldaten en Kolossen. Aan actie, spanning en sensatie geen gebrek in episode 2.
Megavette must have Armor of the Fallen-set
Gelukkig beschikte ik ook nu weer over cool nieuw wapentuig, stoere armor(sets), abilities en nieuwe inzichten (Insights), die ik ook nu weer zelf moest zoeken, om me te wapenen tegen alles en iedereen die me dood wou. (En geloof me dat zijn er heel wat.) Mijn absolute favoriet hier is Kronos’ Time Shift die me de lucht in lanceert en me drie seconden de tijd geeft om wat pijlen af te schieten of met een verwoestende melee-aanval uit te pakken.
Speel je, net als ik, als krijger dan is ook Ares’ Last Breath een dikke aanrader. Probeer trouwens zo snel als je kan de über coole Armor of the Fallen-set te scoren want die heeft een paar unieke, en vooral handige, extra’s die van pas zullen komen in je avontuurlijke reis doorheen het dodenrijk. Bovendien heb je hem sowieso nodig om te vorderen in het verhaal dus maakte ik er maar meteen werk van.
Pfff weer op de verkeerde locatie…
Daar waar ik in zowel Odyssey als Legend of the First Blade lekker relax met mijn paard de omgeving kon doorkruisen, kreeg ik ook nu weer, net zoals in Elysion, het nodige klim- en klauterwerk voorgeschoteld. Daarbovenop zou de onderwereld de onderwereld niet zijn als er geen ondergrondse locaties waren. Bijgevolg, iets waar ik ook moeite mee had in Fields of Elysium, zat ik dus meermaals ondergronds/bovengronds achter een icoontje te zoeken terwijl ik eigenlijk bovengronds/ondergronds moest zijn. Snap je?
En aangezien ik zo iemand ben die alle icoontjes gaat opzoeken, en geen side quest links kan laten liggen, zat ik meermaals te vloeken omdat ik me weer van locatie had vergist. En dat is dus allemaal de schuld van het ontwikkelteam! Inderdaad, ook nu weer zijn de side quests te plezant of te interessant om ze niet te doen. Ik ontdekte locaties waar ik uit mezelf nooit zou komen, liep verrassende personages/tegenstanders tegen het lijf en scoorde interessante loot. Maak er dan ook, net als ik, werk van om meteen alle fast travel-punten vrij te spelen.
Conclusie
Torment of Hades is een dikke aanrader, gevuld met verrassende personages, in een knappe doodse en asgrauwe setting waar de doden de plak zwaaien. Daarnaast zijn de side quests even boeiend als de main quest, valt er wederom vette loot (kwijlen op de Armor of the Fallen-set) te scoren, en is de combat wederom heerlijk pittig en plezant (maar nooit frustrerend) dankzij de nieuwe Insights/abilities die je speelstijl nog persoonlijker maken. Gewoon ‘doen’ zou ik zeggen!
