Waarom niet
Dertien in een dozijn fantasy-verhaal
Het is stilaan een klassiek Warhammer-probleem wanneer het op videogames aankomt. Het verhaal van deze Chaosbane stelt de zaken net zo episch voor als dat het vergeetbaar is. Zoals steeds staat het gewone leventje van de inwoners van het Warhammer-universum op de helling doordat er een ongeziene invasie van cultists aan zit te komen. Jij bent -hoe kan het ook anders- de uitverkorene om de boel te redden met enkele iconische Warhammer-personages zoals prins Teclis aan je zijde.
Ik moet het EKO Software nageven: de game is duidelijk gemaakt met een grote liefde voor het bronmateriaal. Ze schuwen geen iconische personages en lugubere referenties die enkel echte Warhammer-fans zullen begrijpen. Jammer dat het geheel gewoon een vergeetbare brei aan fantasy-clichés is.
Plaatsvervangende schaamte voor sommige stemacteurs
Het stemmenwerk helpt niet bepaald het verhaal naar een hoger niveau te tillen. Zeker de stemactrice achter de Wood Elf Scout Elessa doet een erbarmelijk slechte job. De voice cast doet haar werk over het algemeen met zeer wisselend succes. Zo is de man achter Teclis best goed in wat hij doet, met zijn diepe stem en de nodige bravoure. Ook de Dwarf Slayer Bragi wordt toepasselijk gerepresenteerd door zijn stemacteur. Maar verder is het net iets te vaak huilen met de pet op, met over acted voice-acting dat hand in hand gaat met erbarmelijk slecht uitgeschreven dialooglijnen. Je zou af en toe bijna liever naar een stille film kijken.
Slordige afwerking
En dan moet eigenlijk het ergste nog komen. De presentatie van de game is bij momenten zo slecht afgewerkt, dat je zou denken dat de makers het erom doen. Weer bij die bewuste Wood Elf Elessa, wordt al snel duidelijk dat het personage oorspronkelijk door een man gespeeld werd. Er zijn zo delen van dialogen die met de verkeerde voice line worden afgewerkt, en je dus een man in de plaats van een vrouw te horen krijgt. Ook zijn er hele dialogen waar plots helemaal geen stemmenwerk op staat en je dus enkel de tekst kan lezen die normaal uitgesproken zou worden. Daarnaast stoppen zinnen vaak abrupt, zonder dat de laatste twee woorden uitgesproken worden.
Die afwerking vertaalt zich af en toe ook in de spelomgeving, waar collision detectie het niet altijd zo nauw neemt met waar een personage net loopt. Dit is dan weer voornamelijk duidelijk wanneer je van één area naar een andere wil gaan, en je personage een dikke meter van het glow-effect dat uit een deuropening komt tegen een onzichtbare muur aanloopt.
Repetitiviteit en difficulty spikes
Genoeg gezwets over het verhaal en de presentatie ervan. Er is ook een meer structureel probleem met Chaosbane. De game biedt je een hele waslijst aan interessante vijanden in op zich goed ontworpen spelomgevingen. Jammer genoeg wordt daar niet echt veel interessants mee gedaan. De meeste quests houden dezelfde structuur aan, wat neerkomt op: praat met quest-giver (meestal Teclis), ga naar dezelfde dungeon als de vorige twee quests, ga door de dungeon en versla de meutes aan monsters en vijanden, verlaat de dungeon aan de andere kant, praat weer met quest-giver. Sporadisch komt er een lichte variatie op die formule, zoals hetzelfde doen, maar dan met een timer die aftelt, maar echt een voelbare mix is er niet.
De combat zit goed. Héél goed.
En dat staat dan weer in schril contrast met de eindbazen die je aan het eind van iedere Act tegenkomt. Die zijn keer op keer goed ontworpen, met de nodige variatie en uitdaging. Het probleem is dat je op de moeilijkheidsgraden die je bij aanvang kan inschakelen nooit echt uitdaging ervaart in de quests voor die boss fights. Daardoor krijg je steeds een difficulty spike van jewelste op je doos wanneer je dan een eindbaas te lijf gaat. Op zich heb ik geen probleem met een beetje uitdaging zo nu en dan, maar alles moet wel in verhouding zijn.
Zo, nu we van het gezaag af zijn, kan ik me beginnen focussen op waarom ik deze game wel een aanrader vind voor ARPG-fans.
Waarom wel
Combat zoals het hoort
Ik had de luxe deze game alvast twee keer voor release te mogen testen in de gesloten bèta, alsook een keertje op gamescom 2018 in de persstand van uitgever BigBen. En ik kan niet anders dan concluderen dan dat deze game het voorbije jaar ferm vooruitgegaan is op vlak van gameplay. Waar ik aanvankelijk het gevoel had dat de combat floaty en impactloos aanvoelde, ben ik er nu van overtuigd dat de game een schoolvoorbeeld is van ARPG-gameplay.
Ik doorspeelde de game voornamelijk met Elessa, wiens pijlen en projectielen een bevredigend gevoel van impact bieden wanneer ze haar vijanden raken. Ook de beweeglijkheid van het personage voelt zoals het hoort, met snelle dodge rolls die je wanneer nodig kunt inschakelen. Maar ook close-quarters combat voelt bevredigend aan met impactvolle feedback bij iedere rake klap.
Heerlijk uitgewerkte spelpersonages
Dat de combat goed zit, valt grotendeels ook te wijten aan de vier uiteenlopende personages die de game biedt. Drie daarvan zijn subliem uitgewerkt, een vierde is iets minder spraakmakend. Zoals ik al zei, doorspeelde ik de game voornamelijk let Elessa, wiens Scout-skills behoorlijk goed in elkaar zitten. Hetzelfde kan ik zeggen over de beserker gameplay met de Slayer Bragi, die het meer close and personal maakt. Spelen met de Mage Elontir is ook een genot. Die zijn spells kun je met de rechter analoge knuppel richting geven, wat behoorlijk moeilijk is, gezien je intussen het personage nog moet laten voortbewegen en andere acties laten uitvoeren. De Empire Soldier Konrad Vollen breekt het minste potten, met skills die niet zo een grote impact lijken te hebben, en wat magere sword and shield combat om de grootste hordes vijanden mee te lijf te gaan. Zijn skillset is beduidend minder indrukwekkend dan die van zijn concullega’s.
Over het algemeen blinkt ieder personage wel uit met een eigen unieke speelstijl. Daaraan zijn uitgebreide skill trees gelinkt, die je voldoende vrijheid geven je personage in de richting te laten evolueren die jij zelf het liefste hebt. Een playthrough met ieder character loont daardoor ook steeds weer de moeite, doordat de game -net zoals bijvoorbeeld in Diablo- telkens een geheel ander gevoel heeft.
All the lewts
Die skills gaan ook nog eens hand in hand met een uitgebreid arsenaal aan loot, dat je personage in een specifieke richting helpt evolueren. Zonder te veel in details te hervallen, is ieder object dat je vindt gemaakt voor een specifieke speelstijl. Stats worden steeds overzichtelijk naast elkaar opgelijst, zodat jij gemakkelijk een oordeel kunt vellen over of het iets voor jou is of niet. Zo zijn er voorwerpen die op snelheid inzetten, waar andere dan weer op meer kracht focussen. Waar het ene je meer armour biedt, krijg je bij het andere weer meer levenspunten.
Spelers mogen in de toekomst ook nog een extra skill tree, nieuwe moeilijkheidsgraden en een permadeath-mode verwachten in een gratis update.
Goed is dat er zo veel variatie is, dat je na het uitspelen van de game nog lang niet het gevoel hebt klaar te zijn. De echte heroic items unlock je pas op de geavanceerdere moeilijkheidsgraden, bijvoorbeeld. Toch krijg je door ieder nieuw voorwerp dat je aan je personage toewijst steeds het gevoel van vooruitgang, zonder noodzakelijk overpowered te worden. Alle items werden goed uitgebalanceerd, en bieden je net dat beetje extra waar je nood aan had. Dit is ARPG-loot zoals het hoort.
Nog lang niet uitgespeeld
Loot is maar één van de vele trekpleisters die je terughalen naar de game nadat de eindcredits over je scherm rolden. Niet alleen kun je de game dan nog eens herspelen met één van de andere personages (wat door de gedeelde loot chests, geld en shards -die je inruilt voor nieuwe skills- trouwens ook een aangename ervaring is), er zijn ook wat andere hooks die je terughalen. Zo is er een getimede boss rush-modus waarin je de verschillende eindbazen zonder tussenquests kan belagen, en een expeditiemodus waarin je in co-op dungeons doorloopt op jacht naar betere loot. Daarnaast is er ook Relic Hunt, waarin je random gegenereerde levels kunt vrijkopen waarin je op uiteenlopende moeilijkheidsgraden nieuwe loot kan unlocken.
De makers beloven naar de toekomst toe trouwens nog een extra skill tree toe te voegen aan de hand van DLC, alsook enkele nieuwe moeilijkheidsgraden en zelfs een permadeath-modus aan de hand van gratis updates. Wie Chaosbane smaakt, is met andere woorden nog lang niet uitgespeeld.
