Wanneer we de story mode opstarten maken we meteen kennis met Atlas, een titaan die door de Griekse Goden werd veroordeeld en tot in de eeuwigheid de hemel op zijn schouders moet dragen. Door zijn klungeligheid laat hij echter de hemelgewelven vallen. Aan ons dus om het tegen allerlei historische figuren op te nemen in gevechten waarbij keien de hoofdrol spelen. In elk gevecht neem je het op tegen bekende of minder bekende figuren uit de geschiedenis. Zo passeren onder andere William Wallace, Hercules, Joan of Arc, Vincent van Gogh, de denker en zelfs De Schreeuw van Munch de revue. Bij je eerste gevechten, of wanneer er al dan niet iets zinnigs gezegd kan worden, krijg je in gezapig Frans de hulp van niemand minder dan Napoleon Bonaparte.
Turn based ballen rollen
De opzet van deze gevechten zijn op z’n minst interessant te noemen. Op het speelveld staat aan beide uiteinden een kasteel, eentje van jou en eentje van je tegenstrever. Daartussen is een soort niemandsland waarin, naarmate het spel vordert, obstakels gezet worden. In dit tower defense-gedeelte is het zaak om met je budget torens, olifanten en andere objecten neer te zetten. Op die manier maak je het de tegenpartij zo moeilijk mogelijk om jouw kasteel te bereiken met zijn gigantische kei. Wanneer de beurt erop zit, is het aan jou om jouw aanval in te zetten. De eerste keren zal je telkens vrij makkelijk je kei tegen de voordeur van je tegenstander kunnen knallen, maar naarmate er meer beurten verstrijken, wordt het steeds moeilijker.
Mijn ballen zijn sterker dan de jouwe
In het begin start je met een standaard kei. Maar door gevechten te winnen zal je betere, snellere en hardere stenen ter beschikking krijgen. De sterkere keien, soms verstevigd met het nodige staal, zijn uiteraard een pak trager en moeilijker te manoeuvreren. Lichtere, en dus ook meer breekbare keien, zijn dan weer een pak sneller en wendbaarder. De verschillende speelvelden zorgen voor de nodige uitdaging en afwisseling. Want je zult in verschillende tijden uit de geschiedenis de strijd aan gaan. Afhankelijk van het tijdperk krijg je andere defensiemogelijkheden voorgeschoteld. Toch kan dit alles niet voorkomen dat de game na een tijdje behoorlijk repetitief begint aan te voelen.
Rock of Monty Python
Het leukste aan deze game is dat de humor en absurditeit er bij momenten van afspat. Dat kan in de eerste plaats ook te maken hebben met de visuele stijl die verdacht veel lijkt op de iconische tussenscènes van Monty Python’s Flying Circus. De ontwikkelaars proberen ook de nodige humor in het spel te steken en dat lukt best aardig. Al moet je natuurlijk niet hetzelfde niveau verwachten als die van deze fantastische Britse televisiereeks.
Visuele tegenvaller
Ook visueel is deze Rock of Ages 2 geen hoogvlieger. Vooral in handheldmodus is het regelmatig huilen met de pet op. De tekst valt belachelijk klein uit en is bij momenten zo goed als onleesbaar. Ook de framerate heeft, zeker wanneer er veel op scherm gebeurd, erg lastig. Zelfs wanneer je in docked mode speelt. Op audiovlak valt er dan weer weinig negatiefs te vertellen. Het stemmenwerk is goed en de geluidseffecten zijn overtuigend genoeg om je het idee te geven dat je écht wel veel schade aanbrengt aan de defensie van je opponent. Tot slot kan je tot 4 spelers ook aan de slag met lokale en online multiplayer.
