In Rage 2 kruip je in de huid van Walker, de laatste overlevende van een uitstervende factie genaamd The Rangers of Vineland. Het verhaal speelt zich af in 2165, een dikke dertig jaar na de gebeurtenissen in de eerste telg. Walkers wereld wordt geteisterd door bandieten, mutanten en een dozijn andere post-apocalyptische wacko’s. Als klap op de vuurpijl blijkt ook The Authority te zijn teruggekeerd. Deze factie probeert op autoritaire wijze de macht over de verdoemde wereld over te nemen, al is dat buiten Walker gerekend. Als laatste overblijver van je factie probeer je het in je eentje op te nemen tegen het bewind om zo uiteindelijke alle fallen comrades te wreken.
My way or the highway
Na een korte en bondige tutorial word ik in de wereld van Rage 2 gedropt. Het wordt meteen duidelijk dat de game me niet bij m’n handje gaat vasthouden om me als een kleuter doorheen de game te loodsen. Nee, in Rage 2 heb ik de volledige vrijheid om te gaan en te staan waar ik zelf wil. Logisch ook als je ziet dat Avalanche Studio’s (bekend van Just Cause en Mad Max) onder nauwlettend oog van id Software aan de game knutselde. Het spel is vanaf minuut één open voor alles en iedereen; geen questlijnen die ik moet doorlopen om zones vrij te spelen of progressie-meters die gevuld moeten worden om gebieden te unlocken. Ik kies zelf, en bepaal zelf, waar ik eerst heen ga, wat ik doe en vooral waar ik zin in heb op dat moment.
Levendige en kleurrijke spelwereld
Ik krijg enkele richtlijnen en trek er meteen op uit. Wat me meteen opvalt is dat de wereld een heel stuk levendiger en kleurrijker oogt dan de bruine omgevingen uit de eerste telg. De kleurrijke affiches en promotiefilmpjes geven wel degelijk de sfeer weer die de Rage 2 uitademt. Rage 2 ziet er dan ook over de hele lijn behoorlijk goed uit.
Ik kies zelf, en bepaal zelf, waar ik eerst heen ga, wat ik doe en vooral waar ik zin in heb.
Eenmaal begonnen besluit ik mij meteen te focussen op de zogenaamde Ark’s in de wereld. Deze futuristische schatkamers herbergen naast heel wat loot ook steeds één wapen of Nanotrite Ability. Dit is meteen ook de enige manier om nieuwe wapens en eigenschappen vrij te spelen door de game. Het is dan ook niet meer dan logisch dat eerste enkele Ark’s vrijspelen verplichte kost is alvorens aan het echte werk te beginnen.
Firestorm, Phoenix en… bugs
Mijn eerste Ark’s voorzien mij van een krachtige shotgun, een Firestorm revolver en een Slam-ability. Vooral dat voorlaatste wapen is bijzonder leuk. Met de Firestorm revolver kan ik met enkele welgemikte schoten enkele ontvlambare pijltjes bij mijn tegenstanders inplanten om deze vervolgens te ontsteken. Eenmaal geëquipeerd met de basics trek ik erop uit om het verhaal aan te vatten. Al snel word ik geconfronteerd met enkele audiovisuele bugs die als bijzonder storend kunnen worden ervaren. Zo valt het geluid van de NPC’s middenin een gesprek weg of blijft de claxon van mijn Phoenix toeteren in de achtergrond. Het spel heropstarten is dan de enige oplossing.
Die Phoenix is trouwens het eerste all-terrain voertuig dat ik bij aanvang van het avontuur in handen krijgt. Voertuigen spelen nu eenmaal een belangrijke rol in de game, zeker gezien de omvang van de speelwereld. Er werd dan ook sterk ingezet op voertuigen en vehicle combat. Zo zijn er heel wat vier- en tweewielers beschikbaar en kan ik zelfs van de grond gaan met een hightech mini-helikopter, de Icarus.
Tot mijn grote spijt ondervond ik al snel dat de vierwielers zich niet zo lekker laten besturen als ze doen vermoeden. Zelfs de handrem kan in bepaalde gevallen zelden soelaas brengen waardoor ik meermaals uit de bocht vlieg. Het irritante en punctuele GPS-systeem, aangevuld met het ontbreken van een minimap, draagt daar alleen maar toe bij. Het is dan ook bijzonder moeilijk om aan volle snelheid op het laatste moment een plotse afslag te nemen…
Een heerlijk en explosief knalfestijn
De combat is dan weer een sleutelelement uit Rage 2 dat wél aan de verwachtingen weet te voldoen. Ontwikkelaar id Software wist me op gamescom te vertellen dat er geen stealth-elementen in de game vervat zitten. In Rage 2 draait het om snelle combo’s maken en vijandige gespuis zo snel en brutaal mogelijk af te maken. Wapens en Nanotrite abilities uit de Ark’s zijn een goede start, maar de Wingstick die de oversteek waagde uit de eerste game maakt het geheel helemaal top.
Met deze fancy boomerang is het namelijk mogelijk om bandits en mutants te onthoofden vanop afstand zonder ook maar één kogel te verspillen. Handig, zeker gezien munitie doorheen de game bijzonder schaars is. Net zoals de andere abilities en wapens is het mogelijk de Wingstick te upgraden zodat ik zelf de kromming van mijn worp kan bepalen. Dekking zoeken achter een autowrak heeft nu helemaal geen zin meer.
Tot mijn grote spijt ondervond ik al snel dat de vierwielers zich niet zo lekker laten besturen.
Een andere pluim gaat richting de ontwikkelaars die de AI-vijanden op zich namen; voor het eerst sinds een lange tijd word ik geconfronteerd met intelligente vijanden die mijn leven behoorlijk zuur maken. Ik word meermaals belaagd door mutanten die mij vanuit diverse hoeken belagen, of gepantserde vijanden die het veld vrijmaken voor de zwaarbewapende infanterie. Een shotgun is het enige juiste antwoord op deze stevige kerels in hun pantserjasje. Verder zijn de boss fights bij momenten pittig en frustrerend, maar ook wel bijzonder leuk. Na enkele pogingen vind je de zwakke plek van de boss waarna enkele tactische granaten en welgemikte schoten hem op de knieën krijgen. Het is echter niet altijd evident om die zwakke plek te vinden...
Levellen zonder XP-punten
Het geheel werd vervolgens afgekruid met een systeem dat niet uitgaat van echte XP-punten. Daartegenover staat dat je wel heel wat progressie-meters vult om zo upgrades voor wapens, voertuig en abilities vrij te spelen. Ook enemies beschikken niet langer over concrete levels. In ruil daarvoor krijgt iedere open wereldactiviteit een moeilijkheidsgraad aangemeten gaande van 1 tot 10. Voor je besluit naar een bepaald gebied af te reizen, of een bepaalde uitdaging aan te gaan best even je gear en wapens checken. De open-wereld activiteiten variëren van het ontmantelen van een bandietenkamp of het vernietigen van een wegblokkade tot het neerhalen van een (übersterke) Authority Sentry. Kort samengevat: dankzij het ontbreken van ‘echte’ levels legt de spelwereld je vanaf de eerste seconde geen beperkingen op, wat ik alleen maar kan toejuichen.
Bugs links, bugs rechts, bugs een beetje overal
Voor die ambitieuze open-world wereld betalen we echter een prijs onder de vorm van enkele vervelende bugs. Zo breng ik mezelf meermaals in een lastig parket door een onmogelijk hoekje in de spelwereld op te zoeken dat ik, ondanks alle virtuele blauwe plekken op mijn voorhoofd, niet kan verlaten. Het spel heropstarten is opnieuw de enige oplossing. Ook NPC’s kunnen zich raar gedragen wanneer ik een conversatie probeer aan te gaan. Zo raak ik meermaals aan de praat met de vleesklomp onder Dr. Kvasir en niet met de dokter zélf. Bijzonder frustrerend wanneer ik snel een quest objective wil updaten. Ah ja, het zijn stille getuigen die bewijzen dat er bijzonder weinig gescripte elementen in de game zitten. Ergens wel charmante restanten uit het ontwikkelproces, al ben ik ze liever kwijt dan rijk. Daarbij dien ik ook te vermelden dat het menu geregeld hapert of zelfs vastloopt wanneer ik door de verschillende tabs scroll. Dat is iets wat je van twee ervaren studio’s in 2019 niet kan/mag accepteren vind ik.
