Dragon Ball Heroes: World Mission is een strategisch kaartspel waarbij je een team vechters kan samenstellen met de kaarten die je in bezit hebt. Dragon Ball Heroes is immens populair in Japan en verscheen in 2010 voor het eerst, hoe kan het ook anders, in de arcadehallen.
Hoewel het principe van de game hetzelfde is gebleven, wordt daar wel gewerkt met fysieke kaarten die je kan aanschaffen. Die kaarten kan je dan laten inlezen op de arcadetoestellen. Dit concept, waarbij je fysieke elementen combineert en inzet voor games, is trouwens best wel populair in de Japanse arcadehallen.
Maar deze Switch-versie is volledig digitaal. En voor mij knelt daar al meteen het schoentje. Het verzamelen en ruilen van fysieke kaarten is pure nostalgie, en heeft bovendien een sociale functie. Gamen is, voor mij toch, vooral een sociaal gebeuren.
Overbodige Story Mode
De game bevat een Story-mode. Een flauw verhaal dat samen te vatten is als volgt: in de virtuele wereld van Dragon Ball wordt het kaartspel onder de gewone stervelingen duchtig gespeeld. Door een ‘foutje’ begint het Dragon Ball-universum samen te smelten met de aardse wereld waardoor de Dragon Ball-schurken hun intrede maken. Hoewel het verhaal absoluut niet de essentie is van de game, lijkt het er wel op dat Bandai er een prioriteit van wou maken. De Story-mode bevat, op z’n Japans, ellenlange saaie dialogen, ik viel er letterlijk van in slaap. Dikke minpunten dus. Eer de game effectief start, zijn we al tientallen minuten verder.
Aan kaarten zeker geen gebrek
In totaal zijn er meer dan 1000 verschillende kaarten, met meer dan 300 personages uit het Dragon Ball-universum. De kaarten hebben allemaal specifieke sterktes en zwaktes. Zo heb je bijvoorbeeld kaarten die aanvallend sterker zijn en andere die eerder defensief zijn ingesteld. De ene kaart brengt bijvoorbeeld meer schade aan de levensmeter, terwijl de andere stamina viseert. Je maakt dan een deck aan van zeven kaarten die je meeneemt naar het speelveld.
De game is best wel uitgebreid en zeer pittig.
Dit kaartspel is uiteraard turn based en tijdens de voorbereidingstijd kan je je aanvalspatroon uittekenen. Dat doe je door je kaarten op het speelveld te plaatsen: hoe meer je een kaart naar voor schuift, hoe krachtiger de aanval zal zijn, maar hoe meer stamina je verliest. De plaatsing van de kaarten is belangrijk, maar daarnaast zijn er nog heel wat andere strategieën en vaardigheden die je kan activeren om het gevecht te beïnvloeden. Zo kan je bijvoorbeeld kaarten met elkaar linken voor extra aanvalskracht, of kan je ook superaanvallen activeren.
Kies de juiste strategie
Wanneer beide partijen klaar zijn, kan de confrontatie worden aangegaan. Wanneer jij een aanval uitvoert, zal je tegenstander een verdedigende actie doen en vice versa. Hoe wordt dan bepaald hoeveel schade je uitdeelt of incasseert? Dat gebeurt door een energiemeter die je vult door op het juiste moment af te drukken. De persoon waarbij de energiemeter het meest gevuld is, brengt dan meer schade toe als aanvaller, of kan de aanval als verdediger goed afstoppen.
Er zijn daar ook variaties op: wanneer je bijvoorbeeld erin slaagt een ‘Perfect’ te verkrijgen door de meter maximaal te vullen, kan je met je team een superaanval lanceren die natuurlijk ook veel meer schade zal toebrengen. Na de ronde kan je je kaarten herschikken en dan ga je de kaarten die net op het veld hebben gestaan, best terugtrekken om stamina te recupereren. Dat geeft dan mogelijkheden aan de andere kaarten om aan te vallen.
De leercurve van deze game is zeer steil.
Er zijn nog talrijke vaardigheden en andere quick time events waardoor er toch behoorlijk wat variaties zijn te melden aan deze game. Al vind ik de quick time events niet zo interessant op een console dan wanneer je de game echt op arcade zou spelen. Daar moet je schuiven met de kaarten. Bij de digitale variant moeten wij onder andere de stick heen en weer bewegen of de touch screen gebruiken en specifieke swipe-bewegingen doen.
Meer diepgang
Wat ik hierboven heb uitgelegd is slechts het tipje van de ijsberg, er zijn nog een pak andere tactieken, vaardigheden en strategieën voor handen. Je kan ook je eigen kaarten en missies maken en een online multiplayer is ook aanwezig. Zoals we gewend zijn, zijn de confrontaties wel spectaculair, wanneer je uiteraard de speciale vaardigheden en tactieken gebruikt. Al moet ik wel zeggen dat je het na een aantal keren wel hebt gezien. Bovendien zijn we anno 2019, en mogen de graphics en animaties van de game toch wel wat meer zijn. De muziek is verschrikkelijk repetitief en de interface, waarbij je personage in een wereld rondloopt, is ook niet om over naar huis te schrijven.
De game is best wel uitgebreid en zeer pittig, maar de interface en de slaapverwekkende, lange dialogen vergalden de spelvreugde enorm voor mij. De leercurve van deze game is ook wel zeer steil, wat zowel positief als negatief is. Je moet dus veel geduld hebben om het volledige potentieel uit de game te halen. Er zijn wel tutorial missies maar vind ik te beperkt.
