Wanneer je Warplanes: WW2 Dogfights voor het eerst opstart krijg je de keuze voor welke factie je missies wil uitvoeren. Je kan hier kiezen tussen de Duitsers, Britten en Sovjets. Eens mijn keuze gemaakt moet ik meteen aan de bak en is het zaak om de opgegeven missiedoelstellingen tot een goed einde te brengen. Door het volbrengen van missies krijg ik dan verschillende rewards waaronder prestige, brandstof, goud en zilver. Deze kan ik weer inruilen voor allerlei upgrades voor mijn basis, mijn vliegtuigen en het rekruteren en trainen van mijn piloten.
Skelet van een free-to-play game
Ik kan me voorstellen dat dit allemaal best interessant en diepgaand klinkt, maar dit is het zeker en vast niet. Integendeel. Het voelt allemaal erg simpel en nietszeggend aan. Dat kan misschien ook te maken hebben met het feit dat dit origineel een free-to-play game is. Want in dat geval is het net interessant om dergelijke upgrades en opties in je game te verwerken om via die weg dan met microtransacties geld uit de zakken van de spelers te halen. En dat is meteen ook een van de grootste minpunten aan deze game. Het voelt allemaal wat teveel aan als een mobiele game waar het verdienmodel (te) snel werd uitgehaald.
Het ene vluggertje na het andere
Een ander element waar het mobiele karakter naar voor komt zijn de missies. Die zijn meestal van erg korte duur. Ik kan mij niet herinneren dat ik missies gespeeld heb die langer dan 5 à 10 minuten duurden. Op zich hoeft dat zeker geen negatief punt te zijn, want de Nintendo Switch is wat mij betreft ook ideaal voor korte(re) spelsessies. Warplanes: WW2 Dogfights gaat hier net iets te ver in naar mijn mening. Dat ik missies opstart en na anderhalve minuut al klaar ben, is niet meteen bevorderlijk voor het spelplezier.
Eentonigheid troef
Ook de missies zelf bruisen niet echt van originaliteit en diversiteit. Ze draaien meestal rond het bewaken of aanvallen van een konvooi op het land of in de lucht. Het repetitieve karakter viel mij het meest op wanneer ik voor een half uur of een uur aan een stuk doorspeelde. Wat op zich logisch is, want deze game is hier eigenlijk niet voor gebouwd. Daarnaast zijn de omgevingen waarin ik mijn missies afwerk ook niet meteen van het meest fleurige en netjes afgewerkte niveau. Eentonige vlaktes met hier een daar een eenzame boom zijn schering en inslag.
(Te) makkelijke besturing
Helaas is ook het vliegen zelf vrij simplistisch. De vliegtuigen laten zich makkelijk besturen, maar vormen ook nooit echt een uitdaging. Ik merkte ook bijna geen verschil in besturing tussen de vele historisch correcte vliegtuigen die in de game zitten. Het enige wat opvalt, is de wendbaarheid die bij kleine vliegtuigjes iets beter is. De vijanden die je pad kruisen lijken dan weer in slaap gewiegd wild dat de map wordt opgejaagd om zich zonder enig weerwerk te laten afknallen.
Dat het je dan ook nog eens erg makkelijk gemaakt wordt door het erg lage niveau qua besturing is de kers op deze teleurstellende taart. Eens je een vijand in het vizier hebt, hoef je hem enkel maar te locken om daarna het vuur te openen. Enkele tellen later spat de vijand uiteen en heb je een nieuwe stap gezet naar het voltooien van de missie. En dat is erg jammer natuurlijk voor een game met Dogfights in de titel…
