Quizvraagje: hoeveel Assassin's Creed-games zijn er ondertussen al verschenen sinds de eerste aflevering in 2007 opdook in de winkelrekken? Zelfs wanneer je alleen de officiële afleveringen als referentie neemt is het al makkelijk om de tel kwijt te raken (we helpen dus even: het zijn er acht), maar daarnaast zijn er ook heel wat spin-offs verschenen voor handheldconsoles, smartphones en tablets. Met Assassin's Creed: Altaïr's Chronicles maakte de reeks in 2008, nog geen jaar na de eerste 'grote' aflevering, al een zijsprongetje naar de Nintendo DS. Later volgde nog Assassin's Creed: Bloodlines (2009) op de PSP. Bij Assassin's Creed II kwam bijna meteen na de lancering de spin-off Discovery (2009), opnieuw op de DS. En later kwamen er Facebookspelletjes bij, mini-adaptaties van de grote games voor smartphones, tablets én klassieke feature phones, virtuele kaartspelletjes, companion apps die eveneens een managementgame bevatten, enzovoort. Uitgever Ubisoft bouwde een heel universum van afgeleide games en apps rond zijn centrale reeks. En nu distilleert het bedrijf daar een reeks van drie klassieke downloadgames uit, in 2,5D, die al die spin-offproducten wat dichter bij de canon van de 'echte' Assassin's Creed-games moet trekken.
Met Assassin's Creed Chronicles stelt Ubisoft in ieder geval voor het eerst een setje spin-off-games voor met dezelfde bombarie als een van hun grote producties. De serie zal uit drie downloadbare games voor de huiskamerconsoles bestaan, die zich elk op een andere plaats in de wereld en in een ander tijdperk afspelen: eerst komt Chronicles: China op de markt, waarin een vrouwelijke Assassin in het China uit het late keizerrijk van 1526 opduikt, en later volgen nog India en Russia. De drie games zijn gemaakt volgens het Metroidvania-concept (een 2D-wereld, maar wel met relatief complexe gameplay en een exploreerbare wereld), maar bevatten de belangrijkste vorm- en gameplay-elementen van een doorsnee Assassin's Creed-game, en kunnen ook - daarover bleven de Ubisoft-mensen die we spraken over de game heel geheimzinnig doen - het begin vormen van een geheel nieuwe serie die naast de grote reeks loopt.
Keerpunten
De drie Assassin's Creed Chronicles-games die Ubisoft exclusief aan ons voorstelde, brengen een aantal elementen samen. Er was in de eerste plaats die brede waaier aan afgeleide games op verscheidene platformen, die Ubisoft eindelijk eens moest professionaliseren en waarin het bedrijf eindelijk eens een lijn moest zien te trekken. De gemeenschappelijke Chronicles-noemer is daar prima voor. Verder zijn games van dit genre vandaag geweldig populair, door de opkomst van de indie- en retro-scene, en deed Ubisoft zelf daar de afgelopen twee jaar gretig aan mee: zie bijvoorbeeld hun 2D-titels als Child of Light en Valiant Hearts, of de terugkeer van hun platformklassieker Rayman.
Inhoudelijk wilde het bedrijf een aantal verhalen uit het transmedia-aanbod dat het had opgebouwd rond Assassin's Creed weer terug naar de games halen. Voorbeeld: in Assassin's Creed Chronicles: Russia zal het hoofdpersonage dat je bestuurt Nikolai Orelov zijn, een Assassijn uit de late negentiende eeuw die ook al de hoofdrol speelde in twee stripverhalen die rond de gamereeks werden gebouwd. "Games blijven onze corebusiness", zegt Carsten Myhill, lead content director, die de inhoud van de volledige Assassin's Creed-serie overziet voor Ubisoft. "Dus willen we een deel van onze transmedia-content terug naar dat medium brengen. De fans vragen ook om méér verschillende tijdperken dan we in de jaarlijkse afleveringen van de Assassin's Creed-games kunnen brengen. Dus dachten we een reeks van kleinere Metroidvania-achtige games uit, die zich telkens op een andere plaats en in een ander tijdperk afspelen. Maar die evengoed rusten op dezelfde pilaren als degene waarop de Assassin's Creed-games steunen: actie, combat en stealth."
Het eerste tijdperk dat zal worden aangedaan is China in 1526, tijdens het verbrokkelen van de Ming-dynastie. Daarna gaat het naar India, waar een nieuwe Assassin zal terechtkomen in de opkomst van het Sikh-keizerrijk tijdens de eerste helft van de negentiende eeuw. Vervolgens duikt Chronicles verder naar het Rusland van de vroege twintigste eeuw, waar Orelov terechtkomt in de bolsjewistische revolutie die destijds een einde maakte aan het Tsaristische regime. De tijdperken in kwestie worden zowel qua vorm als qua inhoud zo naturel mogelijk in beeld gebracht: bij India krijg je bijvoorbeeld een achtergrond in een soort aquarelstijl, bij Russia springt de veranderende beeldtaal na de industriële revolutie naar voren, met de opkomst van fotografie en beeldmontage. Ook niet onbelangrijk: alle afleveringen bevinden zich in een tijdperk dat een keerpunt in de wereldgeschiedenis betekende, net als in de 'grote' games. "We tonen drie grote wereldimperia die zich op een kantelpunt bevonden", zegt Xavier Pénin, lead game designer voor de drie Chronicles-games.
Bij de groten
Qua vorm en gameplay zullen er ook heel wat elementen uit de centrale Assassin's Creed-games opduiken in de drie Chronicles. Dat gold - vooral vormelijk - ook al voor de mobiele spin-offs die Ubisoft de afgelopen jaren maakte, maar in Chronicles wordt die lijn toch nog een eindje verder doorgetrokken. Tijdens het doorspelen van de eerste twee uur uit het ongeveer zes uur durende China, kwamen we onder meer de mogelijkheid tegen om tegenstanders af te leiden door ernaar te fluiten of er voetzoekers naar te gooien, kon je lijken verbergen om minder snel gedetecteerd te geraken, zaten er werpmessen in je arsenaal, en voerde je hoge sprongen uit via een Leap of Faith. Sounds familiar? Dan waren we de struiken, de spookverschijning van je personage op de laatste locatie waar de wachters hem hebben opgemerkt, en de kaart van de omgeving nog vergeten. Het zijn allemaal elementen die centraal staan in de Assassin's Creed-games, maar dan herdacht voor een 2,5D-game waarin sluipen centraal staat. De vijand zijn kijkhoek is altijd te zien, zodat je daar stealth-gewijs buiten kunt blijven. Je kunt je verstoppen in de decors, en van daaruit zelfs voorbijwandelende vijanden geruisloos uitschakelen. Tegelijkertijd kun je ook gewoon je vijanden frontaal aanvallen in een redelijk vlot combat-systeem, maar dat moet je dan wel bekopen in je score. "We wilden de centrale gameplay van de Assassin's Creed-serie trouw blijven, maar hebben ze wel opnieuw uitgevonden voor een 2D-wereld", zegt Pénin. "Er zijn altijd meerdere manieren om dezelfde uitdaging aan te gaan, zowel wat de geografische opbouw van de levels betreft als de gameplaystijl: stealth of combat, je hebt altijd een keuze."
Poppenspelletje
Ook tussen de verschillende Chronicles zal er een verschil zijn in de combat- en gameplaystijl die je kunt hanteren. Dat merkten we toen we ook een uurtje India mochten spelen: een mini-episode die, met zijn veelvuldige gebruik van deurtjes, een beetje deed denken aan de Game Boy Advance-versie van Splinter Cell: Pandora Tomorrow, of zelfs aan Prince of Persia: op een bepaald moment werden we met een lange platformlevel geconfronteerd, waarin je snelheid van handelen belangrijk was door de instortende infrastructuur. Ook bevatte deze game een aantal Reinforcement Zones, waarin het bij detectie lastiger is om je gewoon met het blanke zwaard te verweren, omdat er dan een dubbel aantal bewakers op je af komt.
Maar door de band staat de combat op gelijke hoogte met de stealth in de Chronicles-games. Vechten gaat ook behoorlijk vlot en spectaculair, met onder meer een vuistslagje dat je ertussen kunt gooien wanneer je een aanval hebt afgewend. "Je kunt altijd terugvallen op je vechtvaardigheden", zegt Pénin. "Ontdekt worden is nooit erg." Het maakt de gameplay van de Chronicles een tikkeltje meer 'arcade'-achtig dan die van de centrale Assassin's Creed-games. Meer nog: het lijkt alsof Climax Studios, de Britse studio die Ubisoft onder de arm nam om de games te maken, drie spellen op maat heeft gecreëerd van oudere spelers, die het medium links hebben laten liggen nadat ze twintig jaar geleden het lunapark waren ontgroeid, en nu terug zin krijgen om te gamen. "Misschien hebben ze het ondertussen minder druk in hun job en hun gezinsleven, en kan het weer", geeft Pénin toe. Alleen stellen we ons de vraag of de makers de inhoud van de drie games in deze vorm niet een tikkeltje té ernstig hebben gemaakt. Twintig jaar geleden konden spelers nog de abstractie maken van games die zich in 2D afspeelden, en er de gepaste fantasie op toepassen. Maar lijken games als de Assassin's Creed Chronicles vandaag, met de nieuwste generatie hyperrealistische videogames, niet teveel op een onnozel poppenspelletje?
