Waarom wel?
Exotische guns
Het uithangbord van Crackdown is ongetwijfeld de over-the-top actie. Om de haverklap ontploffingen, kogels die vanuit alle kanten en hoeken rondsuizen en nu zelfs vernietigbare gebouwen (of dat werd tenminste toch beloofd) – het spektakel kan niet op. En daar horen uiteraard één of twee geweertjes bij.
Aangezien je het leeuwendeel van je tijd aan het knallen bent, is het van cruciaal belang dat de gunplay soepel verloopt, voldoende uitdaging biedt en verfrissend genoeg blijft. Op die eerste twee vereisten kom ik straks nog terug – je voelt de bui al hangen – maar qua diversiteit stelt het speelgoed in Crackdown 3 niet teleur. Met een paar veelzeggende benamingen zoals de Graviton Tether, Vortex Cannon of Cryo Shotgun hoeft dit verder geen tekst en uitleg.
Hersenloos vertier
Ik ga er geen doekjes om winden: er mankeert heel wat aan Crackdown 3. Toch wil ik nog even vermelden dat je je best kan amuseren wanneer je er niet te veel bij nadenkt. Verstand op 0 zetten en gewoon knallen of rondcrossen is waar het spel het hoogst op scoort. Verwacht gewoon niet teveel...
Waarom niet?
Repetitief
Het duurt echter niet lang vooraleer het masker afvalt en je doorhebt dat Crackdown 3 eigenlijk niet veel te bieden heeft. Dat geldt voor verschillende aspecten van het spel. Combat/gunplay is letterlijk auto aim, iedere missie is structureel hetzelfde (steeds een paar ongeïnspireerde side objectives gevolgd door een zoveelste ‘baas’ die een bepaalde zone van de map in handen heeft) en grafisch heeft ieder gebied dezelfde saaie, industriële, dertien-in-een-dozijn look. De eerste 10 minuten in het spel voelen exact hetzelfde aan als de laatste 10, op alle vlakken.
Ook op vlak van verhaal en personages stelt CD3 teleur.
Naast de autolock/autoshoot gunplay en de fletse gebieden zit de spelwereld ook vol copy-paste collectibles, unlockables en side objectives zoals we die al honderd keer hebben gezien in andere open world games. Veel content waar je rap op uitgekeken bent, dus.
Slap op alle vlakken
Het universum waar we in belanden stelt zelf ook niet veel voor, alweer op meerdere vlakken. Dan heb ik het in eerste instantie over het grafische aspect. Crackdown 3 bevat bijzonder weinig texture detail, heeft (naast de bijna cartoony ontploffingen) een grauw, dof kleurenpallet en ziet er in ’t algemeen gewoon niet uit. Naast de gameplay die in de tijd blijven hangen is, zijn de graphics misschien wel hét opvallendste bewijs dat de game jarenlang opgeschoven is. Als we eerlijk zijn, is het verschil qua graphics (en qua gameplay) met de eerste Crackdown miniem. Dit is een game die aanvoelt en eruit ziet alsof hij tot de vorige generatie behoort.
Qua content en spelwereld is Crackdown 3 paradoxaal.
Ook op vlak van verhaal en personages stelt CD3 teleur. Alweer een herkauwd verhaal zoals we er al tientallen gezien hebben (slechte mega-corp in ‘futuristische’ setting die je stukje bij beetje de kop indrukt) en de personages zijn zo zielloos dat ik met moeite nog de naam van mijn zelf gekozen hoofdpersonage heb onthouden. En dat was Terry Crews, go figure.
Qua content en spelwereld is Crackdown 3 paradoxaal. Héél veel shit te doen, een enorme spelwereld, maar eigenlijk ook weer geen fuck content die het onthouden of spelen waard is in een al even lege en levensloze sandbox. Veel blabla, weinig boemboem – zeker voor 70 euro. Oh, en die verwoestbare gebouwen die beloofd werden? Die vind je enkel in de multiplayer modus, Wrecking Zone, die zo mogelijks nog saaier is dan de main game.
