In de basis is Tokyo Twilight Ghost Hunters een visual novel. Het komt erop neer dat je vele lappen tekst krijgt voorgeschoteld terwijl je naar een bepaald personage kijkt waar de tekst vandaan komt. De aankleding is zeer summier. Er is bijvoorbeeld geen net kader waarin de teksten worden geplaatst en de voice-over is zo goed als afwezig. Het lezen van de teksten is daardoor een behoorlijk saaie gebeurtenis en we hadden de grootste moeite om de concentratie erbij te houden.
Matige personages
Daarbij helpt het niet dat de figuren waarmee je te maken hebt allesbehalve interessant zijn. Tokyo Twilight Ghost Hunters zit vol met één dimensionale personages. De eerste keer dat je iemand ontmoet kun je redelijk gokken met wat voor soort persoon je te maken hebt en negen van de tien keer wordt dat gevoel binnen de kortste keren bevestigd. Het zorgt ervoor dat het verhaal zelf nooit echt tot leven komt en dat is een probleem voor een visual novel.
De gameplay zelf maakt niet veel goed. De momenten dat je daadwerkelijk op spoken gaat jagen, worden via een mini-game in beeld gebracht. Die mini-game wordt gespeeld op een in-game tablet en laat je de ruimte waarin je je bevindt van bovenaf zien. Denk aan een plattegrond van een kamerindeling wanneer je een vakantiehuisje huurt. Daarop staan de verschillende kamers, de deuren en de objecten. Jouw team wordt afgebeeld door middel van driehoekjes en met je beschikbare actiepunten moet je door de ruimte navigeren om te zoeken naar de spoken. Voordat je echter tot actie overgaat, heb je de mogelijkheid om in de winkel voorwerpen te kopen. Daarmee kun je bepaalde voorwaarden in de omgeving creëren. Zo creëer je punten waar jouw jagers kunnen healen of een spook een bepaalde kant verplicht opstuurt. Dat laatste is handig, omdat de spelers en het spook op hetzelfde moment in beweging komen. Daardoor kan je geplande aanval volledig in de soep lopen wanneer de spook op precies hetzelfde vakje als jij terechtkomt en je van achter aanvalt.
Onderzoek levert niks op
Tactiek van te voren is dus handig, maar zonder een goed plan kan je alsnog als winnaar uit de strijd komen. Na afloop van een missie krijg je dan een geldsom en een aantal voorwerpen. Daarmee kun je dan weer je personages verbeteren en voor de volgende missie nieuwe voorwerpen kopen. En vanuit je thuisbasis lanceer je dan de nieuwe missie en word je weer getrakteerd op vele lappen tekst. Tussendoor kan je overigens wel wat keuzes maken en moet je zo nu en dan wat onderzoek plegen, maar in beide gevallen lijkt het niks uit te maken hoe je onderzoekt en wat voor keuzes je maakt. En ook dat is weer jammer.
Nee, Tokyo Twilight Ghost Hunters heeft ons weinig weten te vermaken. Enkel de soundtrack viel op een positieve manier op, wat mede te maken heeft met het feit dat Nobuo Uematsu zijn talent aan de game heeft verleend, maar dat is lang niet genoeg om de game aan te raden.
