Persona 4: Dancing All Night is al een paar jaar uit, maar nu zijn er twee nieuwe titels tegelijkertijd bijgekomen – Persona 3: Dancing in Moonlight en Persona 5: Dancing in Starlight. Alsof dat nog niet genoeg was, verschijnen de drie games ook nog eens als een compilatie game, onder de naam Persona Dancing: Endless Night Collection. Ben je nog mee? Dan bekijken we de hele collectie hieronder. Boogie time!
Waarom wel?
Een dance-off met bekende gezichten
De Persona Dancing games mogen dan wel qua gameplay totaal anders zijn dan de hoofdfranchise, qua personages en settings situeren ze zich in exact hetzelfde universum. Het is voor fans van de ‘gewone’ Persona games dus heel fijn om al die bekende gezichten nog eens te zien passeren. Hoe dancing games narratief aansluiten op de hoofdfranchise? Ze vinden plaats in een droom. Het Persona universum is sowieso vreemd genoeg dus ook in die gebrekkige verklaring zien de games geen graten. Ik persoonlijk wél, maar daarover straks meer.
Waarom dansen? Wel... geen idee. Wat ik wel weet, is dat het dansen als gameplay mechanic heel vlotjes loopt. Extreem simplistisch, maar vlot en amusant. Eerlijk gezegd zijn ritme/dansgames totaal niet mijn cup of tea dus het feit dat ik het dansen toch enigszins plezant vond, is een prestatie op zich.
Music, maestro!
Bij een dancing game hoort natuurlijk muziek en de tracks zijn in alle drie behoorlijk catchy. Ik zal ze nu niet meteen in mijn Spotify playlist zetten, maar binnen de drie dancing games zelf werken ze prima. Ze zijn aanstekelijk, hebben een speelse air en zijn upbeat genoeg om aan te sluiten bij de snelle knoppencombinaties en de frivole karakters van de personages die de danspasjes ook effectief uitvoeren.
We hebben het hier bovendien over Persona dancing games, dus naast die aanstekelijke beatjes kan ook het verhaal niet ontbreken. Eerlijk gezegd zijn de verhaallijnen zelf niet om over naar huis te schrijven, maar de afwisseling die ze bieden tussen de dance-offs zijn zeker welkom. Persona 4: Dancing All Night steekt op dat vlak wel af tegen de gloednieuwe nummers 3 en 5. Die laatste twee focussen verschuiven het zwaartepunt vooral naar de gameplay, terwijl de oudere Dancing All Night iets beter afwisselt tussen gameplay en verhaal. Soit, zoveel doet het er nu ook niet toe want voor het verhaal moet je het eerlijk gezegd niet doen.
Waarom niet?
Blijft aan de oppervlakte
Oppervlakkig – zo kan je de drie games het best omschrijven. De gameplay is zoals gezegd heel eenvoudig, wat op zich niet slecht is, maar na een tijdje heb je het écht gehad. Er is ook geen enkel verschil in mechanics tussen de drie games. Daardoor wordt het dansen na verloop van tijd enorm saai, zeker als je de Endless Night compilatie hebt aangeschaft. Het enige interessante is de fever meter, een soort meter die een tweede personage in de spotlight roept wanneer je consistent weet te presteren, maar daar houdt het ook bij op.
Ook verhaalsgewijs wordt er niet veel mee gedaan. Je leert personages uit de mainstream Persona games beter kennen en het is leuk om iets dieper op ieder personage in te gaan, maar toch. Het hoeft volgens mij geen verdere uitleg dat het verhaal in een dancing game niet bepaald een hoogvlieger is, zelfs in het Persona universum.
Zoals vermeld zijn de muziektracks wel cool maar ook hier haalt men het onderste niet uit de kan. Dat kom voornamelijk doordat er nog geen 80 liedjes in de drie games samen zitten. Bovendien zal je voornamelijk luisteren naar licht aangepaste versies van dezelfde melodieën, wat heel ongeïnteresseerd en lui overkomt. Redelijk triest voor een game die enkel rond dansen draait. Naast de statische en ongewijzigde gameplay doorheen de drie games, leidt het gebrek aan een (voor dit genre games) beperkte soundtrack tot een extreem saaie en repetitieve ervaring.
Goed zot?
Als klap op de vuurpijl betaal je voor zowel voor Persona 3: Dancing in Moonlight als voor Persona 5: Dancing in Starlight de volle 60 euro per spel. Voor de Persona Dancing: Endless Night Collection, waar je dus de 3, 4 en 5 samenkrijgt, betaal je... 100 euro. Voor een oppervlakkige, saaie dancing game. Daar lach ik eens goed mee.
