4x-games zijn de diepgaandste strategie-avonturen die je kan beleven en doorgaans zitten ze volgestouwd met tientallen features, uitgebreide menu’s en veel spelverlooprichtingen waarin je jezelf kan verdiepen. Net daarom is het zo opmerkelijk dat Daniel DiCicco, die op zijn eentje Zer0Sum Games vormt, als eenzaat StarDrive 2 ontwikkelt. Het doet wenkbrauwen fronsen, zeker wanneer we je eraan herinneren dat de eerste StarDrive niet het verhoopte succes werd, maar DiCicco heeft enorm aandachtig alle feedback verzameld en verwerkt want onder meet het instabiele real-time-systeem heeft moeten plaatsmaken voor een verbeterd alternatief.
Gekend recept met perfecte ingrediënten
StarDrive 2 lijkt, nog meer dan diens voorganger, op de 4x-klassiekers die het genre definieerden. Onder meer de Master of Orion-invloed kan niet worden ontkend en dat hoeft zeker niet. De vier belangrijke, verplichte pijlers zitten er allemaal in. In het begin ben je eigenlijk enkel baas over een onnozel planeetje, maar gaandeweg breid je je macht uit door nieuwe planeten te annexeren en je ruimteschepen te upgraden. Zo kan je iedereen die in je weg loopt, of vliegt in dit geval, elimineren. Dat is niet geheel vernieuwend natuurlijk, 4x-spellen focussen zich doorgaans op een ruimtelijk avontuur, en ook de turn-based strategie-opbouw van het spelverloop ligt in de lijn der verwachtingen.
Gevechten daarentegen doorbreken de gekende formule en worden zowaar real‑time beslist en dat zonder de grote schoonheidsfoutjes die de eerste game nekten. Je kan deze verandering vanuit twee invalshoeken bekijken: hou je van tactische gevechten waarbij je voor elke beurt je orders kan doorgeven, dan is dit uiteraard niet welgekomen. Hecht je daar minder belang aan, dan kan je ongetwijfeld van het visuele spektakel genieten dat hier een rechtstreeks gevolg van is.
Nodige diepgang
De diepgang die doorgaans het genre vormgeeft kan worden teruggevonden in de uitgebreide wetenschapsopportuniteiten, de onnoemelijk grote wereld die je kan verkennen en de rasdiversiteit waarbij elke factie z’n sterke punten op tafel gooit. Wie zijn rijk tot zonnestelselimperium wil uitbouwen, zal zijn handen meer dan vol hebben want na zo’n tien uur intensief te spelen hadden we niet het gevoel dat we al veel hadden bereikt. Daar zit de kwaliteit van zulke games natuurlijk: veel ‘bang for the buck’ zou men aan de overkant van de Noordzee zeggen.
Het overgrote deel van de tijd die je in StarDrive 2 spendeert, zal worden gebruikt om je schip te personaliseren. In de eerste game was dat een complex gebeuren dat erg prettig werd eenmaal je de complexiteit van de feature had doorgrond, maar nu is het allemaal een pak simpeler en dus gebruiksvriendelijker. Je moet nog steeds de verschillende onderdelen zelf selecteren, zoals de bepantsering, aanvalswapens en motor, maar de restricties zijn verdwenen waardoor je sneller een vertrekkensklaar schip ineen hebt gepuzzeld. Je zal overigens meermaals langs de raketgarage passeren aangezien daar de vechtbepalende beslissingen worden genomen. Wil je volgende tegenstander je liefst op een afstand houden? Dan vervang je je motor best door een sneller exemplaar om op zijn zwaktes in te spelen.
Kleine gebreken
Grafisch toont de game zich dus vooral tijdens gevechten en wel op een mooie, vloeiende manier. Geen haperingen, wel tientallen schepen die kriskras door elkaar zweven om de tegenstand kapot te schieten. Dat is één reden om zelf achter het fictieve raketstuur te kruipen, want de ‘Auto Resolve’-feature, waarbij de A.I. onderling uitvecht wie een gevecht wint en hoeveel schade de winnende partij oploopt, zit enorm slecht in elkaar met desastreuze gevolgen. Bovendien is het onzes inziens volledig overbodig om gevechten te simuleren wanneer je ook in een volwaardig gevecht de teugels niet in handen hebt. Dat zijn misschien de twee belangrijkste opmerkingen, maar aangezien de game alweer volgende maand releaset, vrezen we ervoor dat daar niets meer aan zal worden veranderd.
